Alcazaba jest najbardziej pierwotną częścią monumentalnego kompleksu, zbudowaną na pozostałościach starożytnej fortecy Zirydów.

Początki Alcazaby Nasrydów sięgają 1238 roku, kiedy to pierwszy sułtan i założyciel dynastii Nasrydów, Muhammad Ibn al-Alhmar, postanowił przenieść siedzibę sułtanatu z Albaicín na przeciwległe wzgórze, Sabika.

Lokalizacja wybrana przez Al-Ahmar była idealna, ponieważ Alcazaba, położona na zachodnim krańcu wzgórza i mająca trójkątny układ, bardzo podobny do dziobu statku, gwarantowała optymalną obronę dla przyszłego miasta-palatynatu Alhambra, zbudowanego pod jej ochroną.

Alcazaba, wyposażona w kilka murów i wież, została zbudowana z wyraźnym zamiarem obronnym. Było to w rzeczywistości centrum nadzoru, ze względu na swoje położenie dwieście metrów nad miastem Grenada, co gwarantowało wizualną kontrolę całego otaczającego terenu i stanowiło symbol władzy.

Wewnątrz znajduje się dzielnica wojskowa, a z czasem Alcazaba stała się małym, niezależnym mikromiastem dla wysoko postawionych żołnierzy, odpowiedzialnym za obronę i ochronę Alhambry i jej sułtanów.

Wchodząc do cytadeli, znajdziemy się w miejscu, które przypomina labirynt, choć w rzeczywistości jest to proces renowacji architektonicznej z zastosowaniem anastylozy, który pozwolił na odrestaurowanie starej dzielnicy wojskowej, która pozostawała pogrzebana aż do początku XX wieku.

W tej dzielnicy rezydowała elitarna straż sułtana i reszta kontyngentu wojskowego odpowiedzialnego za obronę i bezpieczeństwo Alhambry. Było to zatem niewielkie miasto w obrębie miasta-palatynatu Alhambra, ze wszystkim, co niezbędne do codziennego życia, takimi jak mieszkania, warsztaty, piekarnia z piecem, magazyny, cysterna, łaźnia turecka itp. W ten sposób można było oddzielić ludność wojskową od cywilnej.

Dzięki renowacji w tej dzielnicy możemy podziwiać typowy układ domu muzułmańskiego: wejście z wejściem narożnym, mały dziedziniec stanowiący centralną oś domu, pokoje otaczające dziedziniec i latrynę.

Ponadto na początku XX wieku odkryto podziemne lochy. Łatwo rozpoznać obiekt z zewnątrz, ponieważ prowadzą do niego nowoczesne spiralne schody. W tym lochu przetrzymywano więźniów, których można było wykorzystać do uzyskania znacznych korzyści politycznych lub ekonomicznych, innymi słowy, ludzi o dużej wartości wymiennej.

To podziemne więzienie ma kształt odwróconego lejka i okrągły plan piętra. Co uniemożliwiło tym więźniom ucieczkę. W rzeczywistości więźniów wprowadzano do środka przy pomocy systemu bloków i lin.

Wieża Prochowa stanowiła umocnienie obronne po południowej stronie Wieży Vela i stamtąd zaczynała się droga wojskowa wiodąca do Czerwonych Wież.

Od 1957 roku w tej wieży można znaleźć wyryte na kamieniu wersety, których autorem jest Meksykanin Francisco de Icaza:

„Dawaj jałmużnę, kobieto, bo w życiu nie ma nic,
jak kara za ślepotę w Granadzie.”

Teren, na którym znajduje się Ogród Adarves, pochodzi z XVI wieku, kiedy to w ramach adaptacji Alcazaby na potrzeby artylerii zbudowano platformę artyleryjską.

Już w XVII wieku funkcja wojskowa straciła na znaczeniu, a piąty markiz Mondéjar, po mianowaniu go zarządcą Alhambry w 1624 r., postanowił przekształcić tę przestrzeń w ogród, wypełniając przestrzeń między zewnętrznymi i wewnętrznymi murami ziemią.

Legenda głosi, że w tym miejscu znaleziono ukryte porcelanowe wazony wypełnione złotem, prawdopodobnie ukryte przez ostatnich muzułmanów zamieszkujących ten obszar. Część znalezionego złota markiz przeznaczył na sfinansowanie stworzenia tego pięknego ogrodu. Uważa się, że jeden z tych wazonów jest jednym z dwudziestu dużych, złotych naczyń glinianych z epoki Nasrydów, które zachowały się na świecie. Dwa z tych wazonów możemy zobaczyć w Narodowym Muzeum Sztuki Hispano-Muzułmańskiej, które mieści się na parterze Pałacu Karola V.

Jednym z charakterystycznych elementów tego ogrodu jest fontanna w kształcie kotła znajdująca się w jego centralnej części. Fontanna ta znajdowała się w różnych miejscach, najbardziej rzucająca się w oczy i wyróżniająca się znajduje się na Patio de los Leones, gdzie została umieszczona w 1624 r. nad fontanną z lwami, co spowodowało jej późniejsze uszkodzenia. Puchar stał w tym miejscu do 1954 roku, kiedy to został przeniesiony i ustawiony tutaj.

Za czasów dynastii Nasrydów wieżę tę nazywano Torre Mayor, a od XVI wieku zaczęto ją nazywać także Torre del Sol, ponieważ w południe w wieży odbijało się słońce, pełniąc funkcję zegara słonecznego. Jednak jego obecna nazwa pochodzi od słowa velar, ponieważ dzięki wysokości dwudziestu siedmiu metrów zapewnia on widoczność w zakresie trzystu sześćdziesięciu stopni, co pozwala na dostrzeżenie każdego ruchu.

Wygląd wieży zmieniał się na przestrzeni czasu. Pierwotnie na tarasie znajdowały się blanki, które zostały utracone na skutek kilku trzęsień ziemi. Dzwon dodano po zdobyciu Granady przez chrześcijan.

Używano go do ostrzegania ludności przed ewentualnym niebezpieczeństwem, trzęsieniem ziemi lub pożarem. Dźwięk tego dzwonu wykorzystywano również do regulowania harmonogramu nawadniania w Vega de Granada.

Obecnie, zgodnie z tradycją, dźwięk dzwonu rozbrzmiewa każdego 2 stycznia, upamiętniając zdobycie Granady 2 stycznia 1492 r.

Puerta de las Armas, znajdująca się w północnej ścianie Alcazaby, była jednym z głównych wejść do Alhambry.

Za czasów dynastii Nasrydów obywatele przekraczali rzekę Darro przez most Cadí i wspinali się na wzgórze ścieżką, którą obecnie ukrywa Las San Pedro, aż dotarli do bramy. Za bramą, przed wejściem na teren ogrodzenia, musieli złożyć broń, stąd nazwa „Brama Broni”.

Z tarasu tej wieży możemy obecnie podziwiać jeden z najlepszych widoków panoramicznych na miasto Grenada.

Tuż przed nami znajduje się dzielnica Albaicín, którą można rozpoznać po białych domach i labiryncie uliczek. Dzielnica ta została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO w 1994 roku.

To właśnie w tej dzielnicy znajduje się jeden z najsłynniejszych punktów widokowych Granady: Mirador de San Nicolás.

Na prawo od dzielnicy Albaicín znajduje się dzielnica Sacromonte.

Sacromonte to kwintesencja starej cygańskiej dzielnicy Granady i miejsce narodzin flamenco. Charakterystyczną cechą tej dzielnicy jest także obecność siedzib troglodytów: jaskiń.

U stóp Albaicínu i Alhambry leży Carrera del Darro, tuż przy brzegach rzeki o tej samej nazwie.

Wieża Hołdu jest jedną z najstarszych wież Alcazaby, mającą wysokość dwudziestu sześciu metrów. Posiada sześć pięter, taras i podziemne lochy.

Ze względu na wysokość wieży, z jej tarasu można było nawiązać łączność ze strażnicami królestwa. Komunikacja odbywała się za pomocą systemu luster w ciągu dnia oraz za pomocą dymu i ognisk w nocy.

Uważa się, że ze względu na wystające położenie wieży na wzgórzu, to właśnie tutaj wystawiono sztandary i czerwone flagi dynastii Nasrydów.

Podstawę tej wieży chrześcijanie wzmocnili tzw. Wieżą Sześcianową.

Po zdobyciu Granady monarchowie katoliccy zaplanowali serię reform, które miały na celu przystosowanie Alcazaby do potrzeb artylerii. Dlatego też Wieża Sześcianu wznosi się nad Wieżą Tahona, która dzięki cylindrycznemu kształtowi zapewnia większą ochronę przed możliwymi uderzeniami w porównaniu do kwadratowych wież Nasrydów.

Generalife, położona na szczycie Cerro del Sol, była almunią sułtana, czyli okazałym dworem wiejskim z sadami, gdzie oprócz uprawy roli hodowano zwierzęta na potrzeby dworu Nasrydów i praktykowano polowania. Szacuje się, że jego budowę rozpoczął pod koniec XIII wieku sułtan Muhammad II, syn założyciela dynastii Nasrydów.

Nazwa Generalife pochodzi od arabskiego słowa „yannat-al-arif”, co oznacza ogród lub sad architekta. W okresie Nasrydów był to znacznie większy obszar, z co najmniej czterema sadami, rozciągający się na obszar znany dziś jako „równina kuropatw”.

Ten wiejski dom, który wezyr Ibn al-Yayyab nazwał Królewskim Domem Szczęścia, był pałacem: letnim pałacem sułtana. Mimo że znajdowało się blisko Alhambry, było na tyle prywatne, że pozwalało mu uciec od napięć panujących na dworze i w rządzie oraz cieszyć się przyjemniejszą temperaturą. Ze względu na położenie na większej wysokości niż miasto Alhambra, temperatura wewnątrz była niższa.

Po zdobyciu Grenady Generalife stała się własnością monarchów katolickich, którzy oddali ją pod opiekę alcaide, czyli dowódcy. Filip II ostatecznie przekazał prawo do stałego burmistrzowania i posiadania tego miejsca rodzinie Granada Venegas (nawróconej rodzinie morysków). Państwo odzyskało tę nieruchomość dopiero po procesie sądowym, który trwał prawie 100 lat i zakończył się ugodą pozasądową w 1921 r.

Umowa, na mocy której Generalife zostanie uznany za obiekt dziedzictwa narodowego i będzie zarządzany wspólnie z Alhambrą za pośrednictwem Rady Powierniczej, tworząc w ten sposób Radę Powierniczą Alhambry i Generalife.

Amfiteatr na świeżym powietrzu, który minęliśmy po drodze do Pałacu Generalife, został wybudowany w 1952 roku z myślą o organizacji, jak co roku latem, Międzynarodowego Festiwalu Muzyki i Tańca w Granadzie.

Od 2002 roku organizowany jest także Festiwal Flamenco, poświęcony najsłynniejszemu poecie Granady: Federico Garcii Lorce.

Za panowania dynastii Nasrydów droga łącząca miasto Palatynat z Generalife zaczynała się od Puerta del Arabal, otoczonej tzw. Torre de los Picos, nazwaną tak, ponieważ jej blanki kończą się ceglanymi piramidami.

Była to kręta, pochyła droga, osłonięta z obu stron wysokimi murami w celu zwiększenia bezpieczeństwa i prowadząca do wejścia na Patio del Descabalgamiento.

Ruiny lub fundamenty są pozostałościami archeologicznymi dawnego Domu Przyjaciół. Jej nazwa i sposób użycia przetrwały do naszych czasów dzięki „Traktatowi o rolnictwie” Ibn Luyúna z XIV wieku.

Był to zatem dom przeznaczony dla osób, przyjaciół lub krewnych, których sułtan darzył szacunkiem i uważał za ważnych, by mieć ich blisko siebie, ale nie naruszając ich prywatności, był to więc dom odosobniony.

Aleję Oleander zbudowano w połowie XIX wieku z okazji wizyty królowej Elżbiety II oraz w celu stworzenia bardziej monumentalnego dostępu do górnej części pałacu.

Oleander to inna nazwa różowego wawrzynu, który na tej ścieżce pojawia się w formie ozdobnego sklepienia. Na początku spaceru, za Ogrodami Górnymi, znajduje się jeden z najstarszych przykładów mirtu mauretańskiego, który niemal wyginął, a którego genetyczny odcisk palca jest przedmiotem badań do dziś.

Jest to jedna z najbardziej charakterystycznych roślin Alhambry, wyróżniająca się poskręcanymi liśćmi, które są większe od liści mirtu pospolitego.

Ulica Paseo de las Adelfas łączy się z ulicą Paseo de los Cipreses, która służy jako łącznik prowadzący zwiedzających do Alhambry.

Jednym z najlepiej zachowanych i unikatowych elementów Generalife są tzw. Schody Wodne. Uważa się, że za czasów dynastii Nasrydów schody te – podzielone na cztery sekcje z trzema pośrednimi platformami – miały kanały wodne, które płynęły przez dwie ceramiczne poręcze i zasilane były przez Kanał Królewski.

Ten wodociąg prowadził do małej kaplicy, po której nie zachowały się żadne informacje archeologiczne. Na jego miejscu od 1836 r. znajduje się romantyczna platforma widokowa, którą ówczesny zarządca majątku wzniósł.

Wspinaczka po schodach, otoczonych laurowym sklepieniem i szmerem wody, zapewne stwarzała idealne środowisko do pobudzania zmysłów, wchodzenia w klimat sprzyjający medytacji i wykonywania ablucji przed modlitwą.

Szacuje się, że na terenie otaczającym pałac znajdowały się co najmniej cztery duże ogrody rozmieszczone na różnych poziomach (paratach), otoczone murami z suszonej cegły. Do naszych czasów przetrwały następujące nazwy sadów: Grande, Colorada, Mercería i Fuente Peña.

Sady te istniały, w mniejszym lub większym stopniu, od XIV wieku, a ich uprawa odbywała się przy użyciu tych samych tradycyjnych średniowiecznych technik. Dzięki tej produkcji rolnej dwór Nasrydów zachował pewną niezależność od innych zewnętrznych dostawców produktów rolnych, co pozwalało mu na zaspokajanie własnych potrzeb żywnościowych.

Wykorzystywano je nie tylko do uprawy warzyw, ale także drzew owocowych i pastwisk dla zwierząt. Na przykład współcześnie uprawia się karczochy, bakłażany, fasolę, figi, granaty i migdały.

Do dziś w zachowanych sadach nadal stosuje się te same techniki produkcji rolnej, co w średniowieczu, co nadaje temu miejscu dużą wartość antropologiczną.

Do ogrodów wchodzi się z Patio de la Sultana po stromych XIX-wiecznych schodach, zwanych Lwimi Schodami, z uwagi na dwie glazurowane figury nad bramą.

Ogrody te można uznać za przykład ogrodu romantycznego. Znajdują się na filarach i stanowią najwyższą część Generalife. Roztacza się z nich spektakularny widok na cały kompleks monumentalny.

Uwagę zwracają piękne magnolie.

Ogrody Różane powstały w latach 30. i 50. XX wieku, kiedy to w 1921 roku państwo nabyło Generalife.

Wówczas pojawiła się potrzeba podniesienia wartości opuszczonego obszaru i strategicznego połączenia go z Alhambrą poprzez stopniowe i płynne przejście.

Patio de la Acequia, zwane w XIX wieku także Patio de la Ría, obecnie ma prostokątną konstrukcję z dwoma pawilonami naprzeciwko siebie i wykuszem.

Nazwa dziedzińca pochodzi od Kanału Królewskiego, który przepływa przez pałac, wokół którego na niższym poziomie rozmieszczono cztery ogrody w ortogonalnych parterach. Po obu stronach rowu nawadniającego znajdują się fontanny, które stanowią jeden z najpopularniejszych wizerunków pałacu. Fontanny te nie są jednak oryginalne, gdyż zakłócają spokój i ciszę, których sułtan szukał w chwilach odpoczynku i medytacji.

Pałac ten przechodził liczne przeobrażenia, pierwotnie dziedziniec był zamknięty dla widoków, które dziś można podziwiać z galerii 18 łuków w stylu belwederskim. Jedyną częścią, która umożliwia kontemplację krajobrazu, jest centralny punkt widokowy. Z tej oryginalnej perspektywy, siedząc na podłodze i opierając się o parapet, można było podziwiać panoramę miasta-pałacu Alhambra.

Świadectwem przeszłości jest dekoracja nasrydzka na punkcie widokowym, gdzie wyróżnia się nałożenie tynku sułtana Isma’ila I na tynk Muhammada III. Świadczy to o tym, że każdy sułtan miał inne gusta i potrzeby i dostosowywał pałace do swoich potrzeb, pozostawiając swój własny ślad.

Przechodząc obok punktu widokowego i przyglądając się wnętrzu łuków, dostrzeżemy także emblematy monarchów katolickich, takie jak jarzmo i strzały, a także dewizę „Tanto Monta”.

Wschodnia strona dziedzińca powstała niedawno, po pożarze, który miał miejsce w 1958 roku.

Przed wejściem na Patio de la Acequia znajdujemy Patio de la Guardia. Prosty dziedziniec z galeriami z portykami i fontanną pośrodku, ozdobiony także drzewami gorzkiej pomarańczy. Dziedziniec ten zapewne służył jako pomieszczenie kontrolne i przedsionek umożliwiający dostęp do letniej komnaty sułtana.

Cechą charakterystyczną tego miejsca jest to, że po pokonaniu stromych schodów znajdujemy drzwi obramowane nadprożem ozdobionym płytkami w odcieniach niebieskiego, zielonego i czarnego na białym tle. Możemy również zobaczyć klucz Nasrydów, choć zniszczony upływem czasu.

Wchodząc po schodach i przechodząc przez te drzwi, natrafiamy na zakręt, ławki strażnicze i strome, wąskie schody, które prowadzą nas do pałacu.

Patio de la Sultana to jedna z najbardziej przeobrażonych przestrzeni. Uważa się, że na terenie, na którym obecnie znajduje się dziedziniec – zwany też Patio Cyprysowym – mieścił się niegdyś łaźnia turecka Generalife.

W XVI wieku utracił tę funkcję i stał się ogrodem. Z czasem wybudowano północną galerię z basenem w kształcie litery U, fontanną pośrodku i trzydziestoma ośmioma głośnymi dyszami.

Jedynymi zachowanymi elementami z okresu Nasrydów są wodospad Acequia Real, osłonięty płotem, oraz niewielki odcinek kanału, który kieruje wodę w stronę Patio de la Acequia.

Nazwa „Cypress Patio” pochodzi od martwego, stuletniego drzewa cyprysowego, z którego do dziś zachował się tylko pień. Obok znajduje się ceramiczna tablica z Grenady, która opowiada o XVI-wiecznej legendzie Ginésa Péreza de Hita, według której cyprys ten był świadkiem miłosnych spotkań faworyty ostatniego sułtana, Boabdila, ze szlachetnym rycerzem Abencerreja.

Patio del Descabalgamiento, znane również jako Patio Polo, to pierwszy dziedziniec, na jaki natrafiamy po wejściu do Pałacu Generalife.

Sułtan korzystał z koni, aby dostać się do Generalife, dlatego potrzebował miejsca, w którym mógłby z nich zsiąść i umieścić tam swoje zwierzęta. Uważa się, że dziedziniec ten został zaprojektowany właśnie w tym celu, ponieważ znajdowały się tam stajnie.

Znajdowały się tam ławy podporowe ułatwiające wsiadanie i zsiadanie z konia, a także dwie stajnie w bocznych zagrodach, które w dolnej części pełniły funkcję stajni, a w górnej – magazynów na siano. Nie mogło również zabraknąć poidła ze świeżą wodą dla koni.

Warto tu zwrócić uwagę na fakt, że nad nadprożem drzwi prowadzących na kolejny dziedziniec znajduje się klucz do Alhambry, symbol dynastii Nasrydów, symbolizujący pozdrowienie i własność.

Najlepiej zachowany jest portyk północny, w którym mieściła się kwatera sułtana.

Znajduje się tu portyk z pięcioma łukami wspartymi na kolumnach, na końcach którego znajdują się alhamie. Za tym portykiem, aby dostać się do Sali Królewskiej, przechodzi się przez potrójny łuk, w którym znajdują się wiersze opowiadające o bitwie pod La Vega lub Sierra Elvira w 1319 roku, co pozwala nam ustalić datę powstania tego miejsca.

Po bokach tego potrójnego łuku znajdują się również *taqas*, niewielkie nisze wykute w murze, w których umieszczano wodę.

Sala Królewska, znajdująca się w kwadratowej wieży ozdobionej sztukaterią, była miejscem, w którym sułtan — pomimo że był to pałac rozrywki — przyjmował pilne audiencje. Według zapisanych tam wersetów audiencje te musiały być krótkie i konkretne, aby nie zakłócać nadmiernie odpoczynku emira.

Pałace Nasrydów stanowią najbardziej charakterystyczną i uderzającą część monumentalnego kompleksu. Zbudowano je w XIV wieku, okresie wielkiej świetności dynastii Nasrydów.

Pałace te były przestrzenią zarezerwowaną dla sułtana i jego bliskich krewnych. To tutaj toczyło się życie rodzinne, a także urzędowe i administracyjne królestwa.

Pałace to: Mexuar, Pałac Comares i Pałac Lwów.

Każdy z tych pałaców został zbudowany niezależnie, w różnym czasie i miał swoje własne, odrębne funkcje. Po zdobyciu Granady pałace zjednoczono i od tamtej pory zaczęto je nazywać Domem Królewskim, a później, gdy Karol V zdecydował o wybudowaniu własnego pałacu, nazwano je Starym Domem Królewskim.

Mexuar jest najstarszą częścią Pałaców Nasrydów, ale to właśnie ta przestrzeń na przestrzeni dziejów przeszła największe transformacje. Jego nazwa pochodzi od arabskiego słowa *Maswar*, które oznacza miejsce, w którym zbierała się *Sura*, czyli Rada Ministrów sułtana, ujawniając w ten sposób jedną z jego funkcji. Pełnił również funkcję przedsionka, w którym sułtan wymierzał sprawiedliwość.

Budowę Mexuaru przypisuje się sułtanowi Isma'ilowi I (1314–1325), a zmodyfikował ją jego wnuk Muhammad V. Jednak to chrześcijanie najbardziej przekształcili tę przestrzeń, zamieniając ją w kaplicę.

W okresie Nasrydów przestrzeń ta była znacznie mniejsza i skupiała się wokół czterech centralnych kolumn, gdzie nadal można zobaczyć charakterystyczny sześcienny kapitel Nasrydów pomalowany na kobaltowo-niebieski kolor. Kolumny podtrzymywane były przez latarnię dającą światło zenitalne. W XVI wieku latarnię zdemontowano, aby stworzyć górne pomieszczenia i okna boczne.

Aby przekształcić pomieszczenie w kaplicę, obniżono podłogę i dobudowano niewielką prostokątną przestrzeń z tyłu, teraz oddzieloną drewnianą balustradą, która wskazuje, gdzie znajdował się górny chór.

Ceramiczną listwę przypodłogową z dekoracją w kształcie gwiazdy sprowadzono z innego miejsca. Wśród gwiazd na przemian można dostrzec: herb Królestwa Nasrydów, herb kardynała Mendozy, dwugłowego orła Austriaków, dewizę „Nie ma zwycięzcy poza Bogiem” oraz Słupy Herkulesa z tarczy cesarskiej.

Nad cokołem, tynkowy fryz epigraficzny powtarza: „Królestwo należy do Boga. Siła należy do Boga. Chwała należy do Boga”. Napisy te zastępują chrześcijańskie okrzyki: „Christus regnat. Christus vincit. Christus imperat”.

Obecne wejście do Mexuaru otwarto w czasach nowożytnych, zmieniając lokalizację jednego z filarów Herkulesa z mottem „Plus Ultra”, który przeniesiono na ścianę wschodnią. Tynkowana korona nad drzwiami pozostała na swoim pierwotnym miejscu.

Z tyłu sali znajdują się drzwi prowadzące do Oratorium, do którego pierwotnie wchodziło się przez galerię Machuca.

To miejsce jest jednym z najbardziej zniszczonych w Alhambrze, na skutek eksplozji prochowni w 1590 roku. Zostało odrestaurowane w 1917 roku.

Podczas prac remontowych obniżono poziom podłogi, aby zapobiec wypadkom i ułatwić zwiedzanie. Świadectwem pierwotnego poziomu jest zachowana ciągła ławka pod oknami.

Ta imponująca fasada, gruntownie odrestaurowana na przełomie XIX i XX wieku, została wzniesiona przez Muhammada V na pamiątkę zdobycia Algecirasa w 1369 roku, co zapewniło mu władzę nad Cieśniną Gibraltarską.

Na tym dziedzińcu sułtan przyjmował poddanych, którym przyznawano specjalną audiencję. Umieszczono ją w centralnej części fasady, na jamudze pomiędzy dwojgiem drzwi i pod dużym okapem. Było to arcydzieło ciesielstwa nasrydzkiego, które ją wieńczyło.

Fasada jest przepełniona treścią alegoryczną. W nim badani mogli przeczytać:

„Moja pozycja jest pozycją korony, a moja brama rozwidleniem: Zachód wierzy, że we mnie jest Wschód”.
Al-Gani bi-llah powierzył mi misję otwarcia drzwi do ogłaszanego zwycięstwa.
Cóż, czekam, aż pojawi się na horyzoncie o poranku.
Oby Bóg uczynił jego dzieło tak pięknym, jak jego charakter i postać!

Drzwi po prawej stronie służyły jako wejście do prywatnych kwater i strefy służbowej, natomiast drzwi po lewej stronie, przez zakrzywiony korytarz z ławkami dla strażników, prowadziły do Pałacu Comares, a konkretnie do Patio de los Arrayanes.

Poddani, którym udzielono audiencji, czekali przed fasadą, oddzieleni od sułtana strażą królewską, w pomieszczeniu znanym dziś jako Złoty Pokój.

Nazwa *Złota Dzielnica* pochodzi z okresu panowania monarchów katolickich, kiedy kasetonowy sufit Nasrydów został przemalowany złotymi motywami i dodano godła monarchów.

Na środku dziedzińca znajduje się niska marmurowa fontanna z galonami, replika fontanny Lindaraja zachowana w Muzeum Alhambry. Po jednej stronie stosu znajduje się krata prowadząca do ciemnego podziemnego korytarza, z którego korzysta strażnik.

Jedną z charakterystycznych cech domu hiszpańsko-muzułmańskiego jest wejście do mieszkania przez zakrzywiony korytarz prowadzący na dziedziniec na świeżym powietrzu, będący centrum życia i organizacji domu, wyposażony w zbiornik wodny i roślinność. Tę samą koncepcję odnajdujemy w Patio de los Arrayanes, lecz na większą skalę, mierzącą 36 metrów długości i 23 metry szerokości.

Patio de los Arrayanes stanowi centrum Pałacu Comares, gdzie odbywała się działalność polityczna i dyplomatyczna Królestwa Nasrydów. Jest to prostokątny taras o imponujących wymiarach, którego centralną osią jest duży basen. W tym przypadku stojąca woda działa jak lustro, które dodaje przestrzeni głębi i pionowości, tworząc w ten sposób pałac na wodzie.

Na obu końcach basenu dysze delikatnie wprowadzają wodę, aby nie zakłócać efektu lustra ani ciszy tego miejsca.

Po obu stronach basenu znajdują się dwa klomby z mirtami, od których pochodzi nazwa tego miejsca: Patio de los Arrayanes. W przeszłości miejsce to znane było również pod nazwą Patio de la Alberca.

Obecność wody i roślinności nie jest jedynie odpowiedzią na kryteria zdobnicze i estetyczne, ale także chęcią stworzenia przyjemnych przestrzeni, zwłaszcza latem. Woda odświeża środowisko, a roślinność zatrzymuje wilgoć i dostarcza aromatu.

Po dłuższych bokach dziedzińca znajdują się cztery niezależne mieszkania. Po stronie północnej wznosi się Wieża Comares, w której mieści się Sala Tronowa lub Sala Ambasadorów.

Od strony południowej fasada pełni funkcję trompe l'oeil, ponieważ budynek znajdujący się za nią został zburzony, aby połączyć Pałac Karola V ze Starym Domem Królewskim.

Zanim wejdziemy do Pałaców Nasrydów, jeśli spojrzymy w lewo, zobaczymy dwa dziedzińce.

Pierwszym z nich jest Patio de la Mezquita, nazwane na cześć małego meczetu znajdującego się w jednym z jego narożników. Jednakże od XX wieku nazywana jest również Madrasą Książąt, gdyż jej struktura przypomina Madrasę w Grenadzie.

Dalej znajduje się Patio de Machuca, nazwane na cześć architekta Pedro Machuca, który nadzorował budowę Pałacu Karola V w XVI wieku i tam mieszkał.

Dziedziniec ten można łatwo rozpoznać po basenie z klapami na środku, a także po łukowatych drzewach cyprysowych, które w nieinwazyjny sposób przywracają architektoniczny charakter przestrzeni.

Sala Łodzi jest przedsionkiem Sali Tronowej i Sali Ambasadorów.

Na ościeżach łuku prowadzącego do tego pomieszczenia znajdują się nisze wyrzeźbione w marmurze i ozdobione kolorowymi płytkami. To jeden z najbardziej charakterystycznych elementów zdobniczych i funkcjonalnych pałaców Nasrydów: *taqas*.

*Taqas* to małe nisze wykopane w ścianach, zawsze ustawione parami i zwrócone do siebie. Służą do przechowywania dzbanów ze świeżą wodą do picia lub wodą perfumowaną do mycia rąk.

Obecny sufit sali jest reprodukcją oryginału, który uległ zniszczeniu w pożarze w 1890 roku.

Nazwa tego pokoju pochodzi od fonetycznej zamiany arabskiego słowa *baraka*, oznaczającego „błogosławieństwo” i powtarzanego wielokrotnie na ścianach tego pokoju. Nie wynika ona, jak się powszechnie uważa, z odwróconego kształtu dachu łodzi.

To właśnie w tym miejscu nowi sułtani prosili swego boga o błogosławieństwo przed koronacją w Sali Tronowej.

Przed wejściem do Sali Tronowej znajdują się dwa boczne wejścia: po prawej stronie mała kaplica z mihrabem; a po lewej stronie drzwi wejściowe do wnętrza Wieży Comares.

Sala Ambasadorów, zwana także Salą Tronową lub Salą Comares, była siedzibą tronu sułtana i ośrodkiem władzy dynastii Nasrydów. Być może z tego powodu znajduje się ona w Torre de Comares, największej wieży w kompleksie monumentalnym, mierzącej 45 metrów wysokości. Etymologia słowa wywodzi się z arabskiego słowa *arsh*, które oznacza namiot, pawilon lub tron.

Pokój ma kształt idealnego sześcianu, a jego ściany aż po sufit pokryte są bogatymi dekoracjami. Po bokach znajduje się dziewięć identycznych wnęk z oknami, pogrupowanych po trzy w grupach. Ta naprzeciwko wejścia wyróżnia się bardziej wyszukaną dekoracją, gdyż miejsce, w którym przebywał sułtan, jest podświetlona, co potęguje efekt olśnienia i zaskoczenia.

W przeszłości okna były pokrywane witrażami o geometrycznych kształtach, zwanymi *cumarias*. Zaginęły one na skutek fali uderzeniowej, jaka wybuchła w 1590 roku w prochowni w Carrera del Darro.

Bogactwo dekoracji w salonie jest ekstremalne. Na dole znajdują się kafelki o geometrycznych kształtach, które tworzą efekt wizualny przypominający kalejdoskop. Ściany zdobią sztukaterie przypominające wiszące gobeliny, zdobione motywami roślinnymi, kwiatami, muszlami, gwiazdami i bogatą epigrafią.

Obecnie stosowane pismo dzieli się na dwa rodzaje: pismo odręczne, najbardziej powszechne i łatwo rozpoznawalne; i kufickie, pismo kulturalne o formach prostolinijnych i kanciastych.

Spośród wszystkich inskrypcji najbardziej rzuca się w oczy ta, która znajduje się pod sufitem, na górnym pasie ściany: sura 67 Koranu, zatytułowana *Królestwo* lub *Panowanie*, która biegnie wzdłuż czterech ścian. Surę tę recytowali nowi sułtanowie, aby ogłosić, że ich władza pochodzi bezpośrednio od Boga.

Obraz boskiej mocy przedstawiony jest również na suficie, składającym się z 8017 różnych części, które poprzez koła gwiazd ilustrują islamską eschatologię: siedem niebios i ósmy raj, Tron Allaha, reprezentowany przez centralną kopułę muqarnas.

Aby dostać się do Chrześcijańskiego Domu Królewskiego, należy skorzystać z jednych z drzwi otwartych w lewej wnęce Sali Dwóch Sióstr.

Karol V, wnuk monarchów katolickich, odwiedził Alhambrę w czerwcu 1526 r. po ślubie z Izabelą Portugalską w Sewilli. Po przybyciu do Grenady para osiedliła się w samej Alhambrze i zarządziła budowę nowych pomieszczeń, znanych dziś jako Komnaty Cesarskie.

Przestrzenie te całkowicie zrywają z architekturą i estetyką Nasrydów. Jednakże, ponieważ budynek zbudowano na terenie ogrodu pomiędzy Pałacem Comares a Pałacem Lwów, możliwe jest zobaczenie górnej części Królewskiego Hammamu, czyli Comares Hammam, przez małe okna znajdujące się po lewej stronie korytarza. Kilka metrów dalej znajdują się kolejne otwory, przez które można zobaczyć Salę Łóżek i Galerię Muzyków.

Łazienki Królewskie nie były tylko miejscem higieny, ale także idealnym miejscem do pielęgnowania stosunków politycznych i dyplomatycznych w swobodnej i przyjacielskiej atmosferze, przy akompaniamencie muzyki ożywiającej okazję. Przestrzeń ta jest udostępniana zwiedzającym jedynie podczas specjalnych okazji.

Przez ten korytarz wchodzi się do Gabinetu Cesarskiego, który wyróżnia się renesansowym kominkiem z herbem cesarskim i drewnianym kasetonowym sufitem zaprojektowanym przez Pedro Machucę, architekta Pałacu Karola V. Na kasetonowym suficie można przeczytać napis „PLUS ULTRA”, motto przyjęte przez cesarza, wraz z inicjałami K i Y, odpowiadającymi Karolowi V i Izabeli Portugalskiej.

Po prawej stronie wychodząc z holu znajdują się Pokoje Cesarskie, obecnie niedostępne dla zwiedzających i dostępne tylko podczas specjalnych okazji. Pokoje te znane są również jako Pokoje Washingtona Irvinga, ponieważ to właśnie tam zatrzymywał się amerykański pisarz romantyczny podczas swojego pobytu w Granadzie. Być może to właśnie w tym miejscu napisał swoją słynną książkę *Opowieści z Alhambry*. Nad drzwiami widoczna jest tablica pamiątkowa.

Obok Patio de la Reja znajduje się Patio de Lindaraja, ozdobione rzeźbionymi żywopłotami z bukszpanu, cyprysami i gorzkimi pomarańczami. Dziedziniec ten zawdzięcza swoją nazwę punktowi widokowemu Nasrydów, znajdującemu się na jego południowej stronie i noszącemu tę samą nazwę.

W okresie Nasrydów ogród wyglądał zupełnie inaczej niż dzisiaj, gdyż był przestrzenią otwartą na krajobraz.

Wraz z przybyciem Karola V ogród został ogrodzony, przyjmując układ przypominający krużganek dzięki galerii z portykiem. Do budowy wykorzystano kolumny pochodzące z innych części Alhambry.

W centrum dziedzińca stoi barokowa fontanna, nad którą na początku XVII wieku umieszczono marmurowy basen Nasrydów. Fontanna, którą widzimy dzisiaj, jest repliką; Oryginał można obejrzeć w Muzeum Alhambra.

Patio de los Leones stanowi serce tego pałacu. Jest to prostokątny dziedziniec otoczony galerią z portykiem i stu dwudziestoma czterema kolumnami, z których każda różni się od siebie, łączącymi poszczególne pomieszczenia pałacu. Przypomina nieco klasztor chrześcijański.

Przestrzeń tę uważa się za jeden z klejnotów sztuki islamskiej, mimo że odchodzi ona od utartych schematów architektury hiszpańsko-muzułmańskiej.

Symbolika pałacu opiera się na koncepcji ogrodu-raju. Cztery kanały wodne biegnące od środka dziedzińca mogą symbolizować cztery rzeki islamskiego raju, nadając dziedzińcowi układ przypominający krzyż. Kolumny przywodzą na myśl las palmowy, niczym oazy raju.

W centrum znajduje się słynna Fontanna Lwów. Dwanaście lwów, mimo że w podobnej pozycji – czujne i zwrócone plecami do fontanny – ma inne cechy charakterystyczne. Wykonane są z białego marmuru Macael, starannie dobranego tak, aby wykorzystać naturalne żyłki kamienia i uwydatnić jego wyjątkowe cechy.

Istnieją różne teorie na temat jego symboliki. Niektórzy uważają, że symbolizują one siłę dynastii Nasrydów lub sułtana Muhammada V, dwanaście znaków zodiaku, dwanaście godzin dnia, a nawet zegar hydrauliczny. Inni twierdzą, że jest to reinterpretacja Morza Brązowego z Judei, podtrzymywanego przez dwanaście byków, tutaj zastąpionych przez dwanaście lwów.

Centralna misa została prawdopodobnie wyrzeźbiona in situ i znajdują się w niej poetyckie inskrypcje wychwalające Muhammada V oraz system hydrauliczny, który zasila fontannę i reguluje przepływ wody, zapobiegając przelewaniu się.

„Wygląda na to, że woda i marmur łączą się ze sobą, a my nie wiemy, które z nich się ześlizguje.
Czy nie widzisz, jak woda wlewa się do miski, a jej dzióbki natychmiast ją zasłaniają?

To kochanek, którego powieki zalewają się łzami,
łzy, które ukrywa ze strachu przed donosicielem.

Czyż nie jest to w rzeczywistości podobne do białej chmury, która wylewa swe wody na lwy i przypomina rękę kalifa, który o poranku obdarza swymi łaskami lwy wojny?

Fontanna na przestrzeni lat przechodziła liczne transformacje. W XVII wieku dodano drugi basen, który w XX wieku usunięto i przeniesiono do Ogrodu Adarves na terenie Alcazaby.

Chrześcijańska adaptacja pałacu obejmowała stworzenie bezpośredniego dostępu do Wieży Comares poprzez dwukondygnacyjną otwartą galerię. Z tej galerii roztaczają się wspaniałe widoki na dwie najbardziej charakterystyczne dzielnice Granady: Albaicín i Sacromonte.

Z galerii, patrząc w prawo, można zobaczyć także Garderobę Królowej, którą, podobnie jak inne pomieszczenia wymienione powyżej, można zwiedzać tylko podczas specjalnych okazji lub tylko przez miesiąc.

Garderoba Królowej mieści się w Wieży Jusufa I, wysuniętej do przodu względem murów. Nazwa chrześcijańska pochodzi od nazwy, jaką nadała mu Izabela Portugalska, żona Karola V, podczas jej pobytu w Alhambrze.

Wnętrze dostosowano do estetyki chrześcijańskiej i umieszczono w nim cenne obrazy renesansowe pędzla Juliusza Achillesa i Aleksandra Maynera, uczniów Rafaela Sanzio, zwanego też Rafaelem z Urbino.

Schodząc z galerii, natrafimy na Patio de la Reja. Nazwa pochodzi od ciągłego balkonu z balustradami z kutego żelaza, zainstalowanego w połowie XVII wieku. Kraty te stanowiły otwarty korytarz łączący i chroniący sąsiadujące pomieszczenia.

Sala Dwóch Sióstr wzięła swoją obecną nazwę od dwóch bliźniaczych płyt marmuru Macael znajdujących się w centrum pomieszczenia.

Pomieszczenie to przypomina nieco Salę Abencerrajów: znajduje się wyżej niż dziedziniec, a za wejściem ma dwoje drzwi. Te po lewej stronie dawały dostęp do toalety, a te po prawej łączyły się z górnymi pomieszczeniami domu.

W przeciwieństwie do pokoju dwuosobowego, ten pokój otwiera się na północ, w stronę Sala de los Ajimeces i małego punktu widokowego: Mirador de Lindaraja.

W czasach dynastii Nasrydów, za czasów Muhammada V, pomieszczenie to nazywano *qubba al-kubra*, czyli główną kubbą, najważniejszą w Pałacu Lwów. Termin *qubba* odnosi się do kwadratowego planu piętra przykrytego kopułą.

Kopuła zbudowana jest na planie ośmioramiennej gwiazdy, rozkładającej się w trójwymiarowy układ składający się z 5416 muqarnas, z których niektóre nadal zachowały ślady polichromii. Muqarna rozmieszczone są w szesnastu kopułach umieszczonych nad szesnastoma oknami z kratami, które zapewniają zmieniające się oświetlenie pomieszczenia w zależności od pory dnia.

Przed wejściem do zachodniej sali, zwanej także Salą Abencerrajów, natrafimy na drewniane drzwi z niezwykłymi rzeźbami, które przetrwały od czasów średniowiecza.

Nazwa tego pokoju wiąże się z legendą, według której z powodu pogłosek o romansie rycerza Abencerreja i faworyty sułtana lub też z powodu rzekomych spisków tej rodziny mających na celu obalenie monarchy, rozgniewany sułtan wezwał rycerzy Abencerreja. W wyniku tych zdarzeń życie straciło trzydzieści sześć osób.

Historię tę spisał w XVI wieku pisarz Ginés Pérez de Hita w swojej powieści o *wojnach domowych w Granadzie*, w której opowiada, że rycerze zostali zamordowani w tym właśnie pomieszczeniu.

Z tego powodu niektórzy twierdzą, że w plamach rdzy na centralnej fontannie widzą symboliczny ślad rzek krwi przelanych przez tych rycerzy.

Legenda ta stała się również inspiracją dla hiszpańskiego malarza Mariano Fortuny'ego, który uwiecznił ją w dziele zatytułowanym *Masakra Abencerrajów*.

Po wejściu do środka zobaczyliśmy dwa wejścia: to po prawej prowadziło do toalety, a to po lewej do schodów prowadzących do pomieszczeń na piętrze.

Sala Abencerrajesów to prywatne i niezależne mieszkanie na parterze, zbudowane wokół dużej *qubby* (kopuły w języku arabskim).

Tynkowana kopuła jest bogato zdobiona muqarnami, które tworzą ośmioramienną gwiazdę tworzącą złożoną trójwymiarową kompozycję. Muqarnas to elementy architektoniczne oparte na wiszących graniastosłupach o wklęsłych i wypukłych kształtach, przypominające stalaktyty.

Wchodząc do pokoju, zauważasz spadek temperatury. Dzieje się tak, ponieważ jedyne okna znajdują się na górze, co umożliwia ucieczkę gorącego powietrza. W międzyczasie woda z centralnej fontanny chłodzi powietrze, dzięki czemu po zamknięciu drzwi pomieszczenie staje się rodzajem jaskini, w której panuje idealna temperatura nawet w najgorętsze letnie dni.

Za Salą Dwóch Sióstr, po stronie północnej, znajduje się poprzeczna nawa przykryta sklepieniem muqarnas. Pomieszczenie to nazywane jest Salą Ajimeces (okna z mullionami) ze względu na rodzaj okien, które zapewne zamykały otwory znajdujące się po obu stronach centralnego łuku prowadzącego do punktu widokowego Lindaraja.

Uważa się, że białe ściany tego pomieszczenia pierwotnie były pokryte tkaninami jedwabnymi.

Nazwa punktu widokowego Lindaraja wywodzi się od arabskiego określenia *Ayn Dar Aisa*, oznaczającego „oczy rodu Aisa”.

Mimo niewielkich rozmiarów, wnętrze platformy widokowej jest niezwykle bogato zdobione. Z jednej strony jest to mozaika składająca się z szeregu małych, zazębiających się gwiazd, której wykonanie wymagało od rzemieślników dużej precyzji. Z drugiej strony, jeśli spojrzysz w górę, zobaczysz sufit z kolorowym szkłem osadzonym w drewnianej konstrukcji, przypominający świetlik.

Latarnia ta jest reprezentatywnym przykładem tego, jak mogły wyglądać liczne ogrodzenia i okna z mullionami w Palatyńskiej Alhambrze. Gdy promienie słoneczne padają na szkło, tworzą kolorowe refleksy, które rozświetlają wystrój, nadając przestrzeni wyjątkową i zmieniającą się w ciągu dnia atmosferę.

W okresie Nasrydów, gdy dziedziniec był jeszcze otwarty, można było usiąść na podłodze platformy widokowej, oprzeć ramię o parapet i podziwiać spektakularne widoki na dzielnicę Albayzín. Poglądy te zatarły się na początku XVI wieku, kiedy zaczęto wznosić budynki, które miały być rezydencją cesarza Karola V.

Sala Królewska zajmuje całą wschodnią stronę Patio de los Leones i chociaż wydaje się być zintegrowana z pałacem, uważa się, że pełniła własną funkcję, prawdopodobnie rekreacyjną lub dworską.

Miejsce to wyróżnia się tym, że zachował się w nim jeden z niewielu przykładów malarstwa figuralnego z epoki Nasrydów.

W trzech sypialniach, każda o powierzchni około piętnastu metrów kwadratowych, znajdują się trzy fałszywe sklepienia ozdobione malowidłami na skórze jagnięcej. Skóry te mocowano do drewnianego podłoża za pomocą małych gwoździ bambusowych – technika ta zapobiegała rdzewieniu materiału.

Nazwa pomieszczenia prawdopodobnie pochodzi od interpretacji malowidła znajdującego się w centralnej wnęce, przedstawiającego dziesięć postaci, które mogą odpowiadać pierwszym dziesięciu sułtanom Alhambry.

W bocznych wnękach można obejrzeć sceny rycerskie przedstawiające walki, polowania, gry i miłość. Obecność chrześcijańskich i muzułmańskich postaci, dzielących tę samą przestrzeń, jest wyraźnie widoczna na podstawie ich ubioru.

Pochodzenie tych obrazów było szeroko dyskutowane. Ze względu na linearny styl gotycki uważa się, że ich twórcą prawdopodobnie byli artyści chrześcijańscy, znający się na świecie muzułmańskim. Możliwe, że dzieła te są owocem dobrych stosunków między Muhammadem V, fundatorem tego pałacu, a chrześcijańskim królem Kastylii Piotrem I.

Pokój Tajemnic to pomieszczenie o kwadratowym kształcie, przykryte kulistym sklepieniem.

W tym pomieszczeniu dzieje się coś bardzo osobliwego i ciekawego, co czyni je jedną z ulubionych atrakcji zwiedzających Alhambrę, zwłaszcza najmłodszych.

Zjawisko to polega na tym, że jeśli jedna osoba stanie w jednym rogu pokoju, a druga w przeciwległym rogu – obie zwrócone twarzą do ściany i tak blisko niej, jak to możliwe – jedna z nich może mówić bardzo cicho, a druga usłyszy wiadomość doskonale, tak jakby stała tuż obok.

To właśnie dzięki tej akustycznej „grze” pokój ten otrzymał swoją nazwę: **Pokój Tajemnic**.

Pałac znany jako Pałac Lwów został oddany do użytku podczas drugiego panowania sułtana Muhammada V, które rozpoczęło się w 1362 roku i trwało do 1391 roku. W tym okresie rozpoczęto budowę Pałacu Lwów, sąsiadującego z Pałacem Comares, który został zbudowany przez jego ojca, sułtana Yusufa I.

Nowy pałac nazywano też *Pałacem Rijadu*, ponieważ uważa się, że został zbudowany na terenie dawnych Ogrodów Comares. Termin *Riyad* oznacza „ogród”.

Uważa się, że pierwotnie do pałacu wchodziło się przez południowo-wschodni narożnik, od strony Calle Real, za pomocą zakrzywionego dojścia. Obecnie, z powodu chrześcijańskich zmian po podboju, do Sali Muqarnas można dostać się bezpośrednio z Pałacu Comares.

Sala Muqarnas wzięła swoją nazwę od imponującego sklepienia muqarnas, które pierwotnie ją przykrywało, a które niemal całkowicie zawaliło się na skutek drgań wywołanych eksplozją prochowni przy Carrera del Darro w 1590 r.

Pozostałości tego sklepienia można nadal zobaczyć po jednej stronie. Po przeciwnej stronie znajdują się pozostałości późniejszego chrześcijańskiego grobowca, na którym widnieją litery „FY”, tradycyjnie kojarzone z Ferdynandem i Izabelą, choć w rzeczywistości odnoszą się do Filipa V i Izabeli Farnese, którzy odwiedzili Alhambrę w 1729 roku.

Uważa się, że pomieszczenie mogło pełnić funkcję przedsionka lub poczekalni dla gości uczestniczących w uroczystościach, przyjęciach i przyjęciach sułtańskich.

Obszerna przestrzeń znana dzisiaj jako Jardines del Partal zawdzięcza swoją nazwę Palacio del Pórtico, którego nazwa wywodzi się od znajdującej się tam galerii z portykiem.

Jest to najstarszy zachowany pałac w monumentalnym kompleksie, którego budowę przypisuje się sułtanowi Muhammadowi III na początku XIV wieku.

Pałac ten przypomina nieco Pałac Comares, choć jest od niego starszy: ma prostokątny dziedziniec, centralny basen i portyk odbijający się w wodzie niczym lustro. Jego główną cechą charakterystyczną jest obecność bocznej wieży, znanej od XVI wieku jako Wieża Dam, choć nazywano ją również Obserwatorium, ponieważ Muhammad III był wielkim miłośnikiem astronomii. Okna wieży wychodzą na cztery strony świata, dzięki czemu można z nich podziwiać spektakularne widoki.

Ciekawostką jest fakt, że pałac ten pozostawał w rękach prywatnych do 12 marca 1891 r., kiedy to jego właściciel, Arthur von Gwinner, niemiecki bankier i konsul, przekazał budynek i otaczające go tereny państwu hiszpańskiemu.

Niestety, von Gwinner zdemontował drewniany dach platformy widokowej i przeniósł go do Berlina, gdzie obecnie można go oglądać w Muzeum Pergamońskim jako jedną z głównych atrakcji tamtejszej kolekcji sztuki islamskiej.

Obok Pałacu Partal, na lewo od Wieży Kobiet, znajdują się domy Nasrydów. Jeden z nich nazwano Domem Obrazów, gdyż na początku XX wieku odkryto tam malowidła temperowe na stiuku z XIV wieku. Te niezwykle cenne obrazy są rzadkim przykładem malowideł ściennych z motywami figuralnymi z epoki Nasrydów. Przedstawiają sceny dworskie, myśliwskie i uroczyste.

Ze względu na ich znaczenie i względy konserwatorskie domy te nie są udostępnione do zwiedzania.

Po prawej stronie Pałacu Partal, na wale muru, znajduje się Oratorium Partal, którego budowę przypisuje się sułtanowi Yusufowi I. Dostęp do niego jest możliwy po małych schodach, ponieważ znajduje się ono nad poziomem gruntu.

Jednym z filarów islamu jest modlitwa pięć razy dziennie zwrócona twarzą w stronę Mekki. Oratorium pełniło funkcję kaplicy palatyńskiej, która umożliwiała mieszkańcom pobliskiego pałacu wypełnianie obowiązku religijnego.

Mimo niewielkich rozmiarów (około dwunastu metrów kwadratowych) oratorium posiada mały przedsionek i salę modlitewną. Wnętrze zdobią bogate dekoracje tynkowe z motywami roślinnymi i geometrycznymi, a także inskrypcjami Koranu.

Idąc po schodach, tuż przed drzwiami wejściowymi, na południowo-zachodniej ścianie, zwróconej w stronę Mekki, znajdziesz mihrab. Ma wielokątny plan, łuk podkowiasty w kształcie klina i jest nakryta kopułą muqarnas.

Na szczególną uwagę zasługuje inskrypcja epigraficzna umieszczona na impostach łuku mihrabu, która zachęca do modlitwy: „Przyjdźcie i módlcie się, a nie bądźcie wśród niedbałymi”.

Do oratorium przylega Dom Atasio de Bracamonte, który w 1550 r. został podarowany byłemu giermkowi zarządcy Alhambry, hrabiemu Tendilli.

Na najwyższym płaskowyżu w regionie Partal znajdują się pozostałości archeologiczne Pałacu Jusufa III. Pałac ten został przekazany w czerwcu 1492 roku przez monarchów katolickich pierwszemu gubernatorowi Alhambry, Don Íñigo López de Mendoza, drugiemu hrabiemu Tendilli. Z tego powodu nazywany jest także Pałacem Tendilla.

Powodem, dla którego pałac popadł w ruinę, są nieporozumienia, jakie pojawiły się w XVIII wieku pomiędzy potomkami hrabiego Tendilli i Filipa V Burbona. Po śmierci arcyksięcia Karola II Austriackiego bez pozostawienia spadkobierców, rodzina Tendilla poparła arcyksięcia Karola Austriackiego zamiast Filipa Burbona. Po intronizacji Filipa V doszło do represji: w 1718 r. odebrano im stanowisko burmistrza Alhambry, później zaś pałac, który rozebrano, a materiały sprzedano.

Część tych materiałów pojawiła się ponownie w kolekcjach prywatnych w XX wieku. Uważa się, że tzw. „Płytka Szczęścia”, zachowana w Instytucie Don Juana w Madrycie, może pochodzić z tego pałacu.

Od 1740 roku teren pałacu stał się obszarem dzierżawionych ogrodów warzywnych.

W 1929 roku teren ten został odzyskany przez państwo hiszpańskie i ponownie stał się własnością Alhambry. Dzięki pracy Leopoldo Torresa Balbása, architekta i restauratora Alhambry, przestrzeń ta zyskała na atrakcyjności dzięki stworzeniu ogrodu archeologicznego.

Mury miejskie Palatynatu pierwotnie miały ponad trzydzieści wież, z których do dziś przetrwało tylko dwadzieścia. Początkowo wieże te pełniły wyłącznie funkcję obronną, jednak z czasem niektóre z nich zaczęto wykorzystywać również do celów mieszkalnych.

Przy wyjściu z Pałaców Nasrydów, w dzielnicy Partal Alto, brukowana ścieżka prowadzi do Generalife. Trasa ta biegnie wzdłuż odcinka muru, na którym znajdują się niektóre z najbardziej charakterystycznych wież kompleksu, otoczone ogrodem z pięknym widokiem na Albaicín i sady Generalife.

Jedną z najsłynniejszych wież jest Wieża Szczytów, zbudowana przez Muhammada II, a później odnowiona przez innych sułtanów. Można ją łatwo rozpoznać po ceglanych blankach w kształcie piramid, od których może pochodzić jej nazwa. Inni autorzy uważają jednak, że nazwa ta pochodzi od wsporników wystających z górnych rogów, na których znajdowały się machikuły – elementy obronne umożliwiające odpieranie ataków z góry.

Główną funkcją wieży była ochrona bramy Arrabal, znajdującej się u jej podstawy i łączącej ją z Cuesta del Rey Chico, ułatwiając dostęp do dzielnicy Albaicín i starej średniowiecznej drogi łączącej Alhambrę z Generalife.

W czasach chrześcijańskich, aby wzmocnić ochronę, zbudowano zewnętrzny bastion ze stajniami, który jest teraz zamknięty nowym wejściem znanym jako Żelazna Brama.

Choć wieże powszechnie kojarzone są wyłącznie z funkcją militarną, wiadomo, że Torre de los Picos pełniła również funkcję mieszkalną, o czym świadczą zdobienia obecne w jej wnętrzu.

Z biegiem czasu Torre de la Cautiva otrzymywała różne nazwy, takie jak Torre de la Ladrona czy Torre de la Sultana, choć ostatecznie zwyciężyła ta najpopularniejsza: Torre de la Cautiva.

Nazwa ta nie opiera się na udowodnionych faktach historycznych, ale jest raczej owocem romantycznej legendy, według której w tej wieży była uwięziona Izabela de Solís. Później przyjęła islam i przyjęła imię Zoraida i została ulubioną sułtanką Muleya Hacéna. Sytuacja ta wywołała napięcia w stosunkach z Aixą, byłą sułtanką i matką Boabdila, ponieważ Zoraida, której imię oznacza „gwiazda poranna”, zastąpiła ją na dworze.

Budowę tej wieży przypisuje się sułtanowi Yusufowi I, który był również odpowiedzialny za pałac Comares. Tę atrybucję potwierdzają inskrypcje w sali głównej, które są dziełem wezyra Ibn al-Yayyaba i wychwalają sułtana.

W wierszach wyrytych na murach wezyr wielokrotnie używa tego terminu qal'ahurra, którego od tego czasu zaczęto używać w odniesieniu do ufortyfikowanych pałaców, jak to ma miejsce w przypadku tej wieży. Wieża oprócz funkcji obronnych mieści w sobie bogato zdobiony, autentyczny pałac.

Jeśli chodzi o zdobienia, główna sala posiada cokół wyłożony ceramicznymi płytkami o geometrycznych kształtach w różnych kolorach. Wśród nich wyróżnia się kolor fioletowy, którego produkcja była wówczas szczególnie trudna i kosztowna, dlatego zarezerwowana była wyłącznie dla pomieszczeń o dużym znaczeniu.

Wieża Infantek, podobnie jak Wieża Jeńców, zawdzięcza swoją nazwę legendzie.

To legenda o trzech księżniczkach: Zaidzie, Zoraydzie i Zorahida, które mieszkały w tej wieży. Historię tę zebrał Washington Irving w swoich słynnych *Opowieściach z Alhambry*.

Budowę tej wieży-pałacu, czyli *qalahurra*, przypisuje się sułtanowi Muhammadowi VII, który panował w latach 1392–1408. Jest to zatem jedna z ostatnich wież wybudowanych przez dynastię Nasrydów.

Okoliczność ta odbija się na wystroju wnętrz, który wykazuje oznaki pewnego upadku w porównaniu z poprzednimi okresami większej świetności artystycznej.

Na końcu Paseo de las Torres, w najdalej na wschód wysuniętej części północnego muru, znajdują się pozostałości cylindrycznej wieży: Torre del Cabo de Carrera.

Wieża ta została praktycznie zniszczona w wyniku eksplozji przeprowadzonych w 1812 roku przez wojska Napoleona w trakcie wycofywania się z Alhambry.

Uważa się, że została ona zbudowana lub przebudowana na polecenie monarchów katolickich w 1502 r., co potwierdza obecnie zaginiona inskrypcja.

Nazwa pochodzi od położenia obiektu na końcu Calle Mayor w Alhambrze, wyznaczającej granicę lub „cap de carrera” tej ulicy.

Pałac Karola V, o szerokości sześćdziesięciu trzech metrów i wysokości siedemnastu metrów, zachowuje proporcje architektury klasycznej, dlatego jest podzielony poziomo na dwa poziomy o wyraźnie zróżnicowanej architekturze i dekoracji.

Do dekoracji elewacji wykorzystano trzy rodzaje kamienia: szary, zwarty wapień z Sierra Elvira, biały marmur z Macael i zielony serpentynit z Barranco de San Juan.

Dekoracje zewnętrzne mają na celu ukazanie wizerunku cesarza Karola V, poprzez odniesienia mitologiczne i historyczne uwypuklając jego cnoty.

Najbardziej charakterystyczne fasady znajdują się po stronie południowej i zachodniej, obie zaprojektowane w formie łuków triumfalnych. Główny portal znajduje się po stronie zachodniej, gdzie główne drzwi zwieńczone są uskrzydlonymi wiktoriami. Po obu stronach znajdują się małe drzwi, nad którymi umieszczono medaliony z postaciami żołnierzy na koniach w pozycjach bojowych.

Na cokołach kolumn znajdują się symetrycznie zduplikowane płaskorzeźby. Centralne płaskorzeźby symbolizują Pokój: przedstawiają dwie kobiety siedzące na stosie broni, niosące gałązki oliwne i podtrzymujące Słupy Herkulesa, kulę ziemską z koroną cesarską i mottem *PLUS ULTRA*, podczas gdy cherubiny palą artylerię wojenną.

Płaskorzeźby boczne przedstawiają sceny wojenne, takie jak bitwa pod Pawią, w której Karol V pokonał Franciszka I, króla Francji.

Na szczycie znajdują się balkony flankowane medalionami przedstawiającymi dwie z dwunastu prac Herkulesa: zabicie lwa nemejskiego i drugą zwróconą w stronę byka kreteńskiego. Herb Hiszpanii widnieje w centralnym medalionie.

W dolnej części pałacu wyróżniają się rustykalne ciosane kamienie, które mają budzić wrażenie solidności. Nad nimi znajdują się brązowe pierścienie trzymane przez figurki zwierząt, takich jak lwy — symbole władzy i ochrony — a w rogach podwójne orły, nawiązujące do władzy cesarskiej i heraldycznego emblematu cesarza: dwugłowy orzeł Karola I Hiszpańskiego i Karola V Niemieckiego.

Cesarz Hiszpanii, Karol I Habsburg, wnuk monarchów katolickich i syn Joanny I Kastylijskiej i Filipa Pięknego, odwiedził Granadę latem 1526 r. po ślubie z Izabelą Portugalską w Sewilli, aby spędzić tam miesiąc miodowy.

Po przybyciu cesarz był oczarowany urokiem miasta i Alhambry i podjął decyzję o wybudowaniu nowego pałacu na terenie miasta-palatynatu. Pałac ten stał się znany jako Nowy Dom Królewski, w przeciwieństwie do Pałaców Nasrydów, które odtąd były znane jako Stary Dom Królewski.

Wykonanie prac zlecono toledańskiemu architektowi i malarzowi Pedrowi Machuce, o którym mówi się, że był uczniem Michała Anioła, co wyjaśniałoby jego głęboką wiedzę na temat renesansu klasycznego.

Machuca zaprojektował monumentalny pałac w stylu renesansowym, na planie kwadratu z kołem wkomponowanym w wnętrze, inspirowany zabytkami starożytności klasycznej.

Budowę rozpoczęto w 1527 r. i w dużej mierze sfinansowano ją z danin, jakie Moryskowie musieli płacić za możliwość dalszego zamieszkiwania w Granadzie oraz pielęgnowania swoich zwyczajów i rytuałów.

W 1550 roku Pedro Machuca zmarł, nie dokończywszy budowy pałacu. Kontynuatorem projektu był jego syn Luis, jednak po jego śmierci prace na jakiś czas zostały wstrzymane. Prace wznowiono w 1572 r. za panowania Filipa II. Powierzono je Juanowi de Orea z polecenia Juana de Herrery, architekta klasztoru El Escorial. Jednakże z powodu braku środków spowodowanego wojną Alpujarras nie osiągnięto znaczącego postępu.

Budowę pałacu ukończono dopiero w XX wieku. Najpierw pod kierunkiem architekta-restauratora Leopoldo Torresa Balbása, a ostatecznie w 1958 r. przez Francisco Prieto Moreno.

Pałac Karola V został pomyślany jako symbol powszechnego pokoju i odzwierciedlał polityczne aspiracje cesarza. Karol V jednak nigdy osobiście nie zobaczył pałacu, którego budowę kazał wykonać.

Muzeum Alhambra mieści się na parterze Pałacu Karola V i jest podzielone na siedem pomieszczeń poświęconych kulturze i sztuce hiszpańsko-muzułmańskiej.

Znajduje się tu najwspanialsza istniejąca kolekcja sztuki dynastii Nasrydów, składająca się z eksponatów znalezionych podczas wykopalisk oraz prac restauracyjnych przeprowadzonych na przestrzeni wieków w samej Alhambrze.

Wśród eksponowanych dzieł znajdują się prace sztukateryjne, kolumny, wyroby ciesielskie, ceramika w różnych stylach — jak na przykład słynny Wazon Gazel — kopia lampy z Wielkiego Meczetu w Alhambrze — a także nagrobki, monety i inne przedmioty o dużej wartości historycznej.

Kolekcja ta stanowi idealne uzupełnienie wizyty w monumentalnym kompleksie, gdyż pozwala lepiej zrozumieć codzienne życie i kulturę okresu Nasrydów.

Wstęp do muzeum jest bezpłatny, jednak należy pamiętać, że w poniedziałki muzeum jest nieczynne.

Kiedy Pedro Machuca projektował Pałac Karola V, zastosował geometryczne formy o silnej symbolice renesansowej: kwadrat reprezentował świat ziemski, wewnętrzne koło było symbolem boskości i stworzenia, a ośmiokąt – zarezerwowany dla kaplicy – miał symbolizować połączenie obu światów.

Po wejściu do pałacu znajdziemy się na imponującym, okrągłym dziedzińcu z portykiem, podwyższonym względem elewacji zewnętrznej. Dziedziniec ten otoczony jest dwiema nałożonymi na siebie galeriami, każda z trzydziestoma dwiema kolumnami. Kolumny na parterze są w porządku dorycko-toskańskim, a na piętrze w porządku jońskim.

Kolumny wykonano z kamienia budyniowego lub migdałowego, pochodzącego z miasta El Turro w Grenadzie. Materiał ten wybrano, ponieważ był bardziej ekonomiczny niż marmur, który pierwotnie zaplanowano w projekcie.

Dolna galeria ma sklepienie pierścieniowe, które prawdopodobnie miało być ozdobione freskami. Górna galeria posiada z kolei drewniany, kasetonowy sufit.

Fryz biegnący wokół dziedzińca zdobią *burocranios*, czyli wizerunki czaszek wołowych. Motyw dekoracyjny wywodzi się ze starożytnej Grecji i Rzymu, gdzie był używany na fryzach i grobowcach związanych z rytualnymi ofiarami.

Dwa piętra dziedzińca połączone są dwiema klatkami schodowymi: jedną od strony północnej, zbudowaną w XVII wieku, i drugą, również od strony północnej, zaprojektowaną w XX wieku przez architekta konserwatora Alhambry, Francisco Prieto Moreno.

Mimo że pałac nigdy nie był wykorzystywany jako rezydencja królewska, obecnie mieszczą się w nim dwa ważne muzea: Muzeum Sztuk Pięknych na piętrze, posiadające niezwykłą kolekcję malarstwa i rzeźby z Grenady z okresu od XV do XX wieku, oraz Muzeum Alhambry na parterze, do którego można wejść przez zachodni hol wejściowy.

Oprócz funkcji muzealnej, centralny dziedziniec może pochwalić się wyjątkową akustyką, dzięki czemu jest doskonałym miejscem na koncerty i występy teatralne, zwłaszcza podczas Międzynarodowego Festiwalu Muzyki i Tańca w Granadzie.

Przy Calle Real, w miejscu sąsiadującym z obecnym kościołem Santa María de la Alhambra, znajduje się Meczet-Łaźnia.

Łaźnię tę zbudowano za panowania sułtana Muhammada III i sfinansowano ze środków dżizja, podatek pobierany od chrześcijan za obsadzanie ziemi na granicy.

Wykorzystanie łaźnia turecka Kąpiel była nieodłączną częścią codziennego życia w mieście islamskim i Alhambra nie stanowiła wyjątku. Ze względu na bliskość meczetu, łaźnia ta pełniła ważną funkcję religijną: umożliwiała ablucje i rytuały oczyszczające przed modlitwą.

Jednakże nie pełniła ona wyłącznie funkcji religijnej. Hammam był również miejscem higieny osobistej i ważnym miejscem spotkań towarzyskich.

Jego stosowanie było regulowane harmonogramem: mężczyźni korzystali z niego rano, a kobiety po południu.

Łaźnie muzułmańskie, wzorowane na łaźniach rzymskich, miały ten sam układ komór, choć były mniejsze i działały na zasadzie pary, w przeciwieństwie do łaźni rzymskich, które polegały na zanurzeniu.

Łaźnia składała się z czterech głównych pomieszczeń: pokoju wypoczynkowego lub przebieralni, pomieszczenia zimnego lub ciepłego, pomieszczenia gorącego oraz przylegającej do niego kotłowni.

Zastosowano system ogrzewania hipokaustpodziemny system ogrzewania, który ogrzewa grunt za pomocą gorącego powietrza wytwarzanego przez piec i rozprowadzanego przez komorę pod nawierzchnią.

Obecny Parador de Turismo pierwotnie mieścił się w klasztorze San Francisco, wybudowanym w 1494 r. na miejscu starego pałacu Nasrydów, który zgodnie z tradycją należał do muzułmańskiego księcia.

Po zdobyciu Granady, monarchowie katoliccy przekazali ten teren pod budowę pierwszego w mieście klasztoru franciszkanów, spełniając w ten sposób obietnicę złożoną patriarsze Asyżu na wiele lat przed podbojem.

Z czasem miejsce to stało się pierwszym miejscem pochówku monarchów katolickich. Półtora miesiąca przed swoją śmiercią w Medina del Campo w 1504 roku królowa Izabela w testamencie zapisała życzenie, aby pochować ją w tym klasztorze, ubraną w franciszkański habit. W 1516 roku pochowano obok niego króla Ferdynanda.

Oboje pozostali tam pochowani do 1521 r., kiedy to ich wnuk, cesarz Karol V, nakazał przeniesienie ich szczątków do Kaplicy Królewskiej w Grenadzie, gdzie obecnie spoczywają obok Joanny I Kastylijskiej, Filipa Pięknego i księcia Michała de Paz.

Obecnie można odwiedzić to pierwsze miejsce pochówku, wchodząc na dziedziniec Paradoru. Pod kopułą z muqarnas zachowały się oryginalne nagrobki obu monarchów.

Od czerwca 1945 roku w budynku tym mieści się Parador de San Francisco, ekskluzywny hotel turystyczny będący własnością państwa hiszpańskiego i przez nie zarządzany.

Słowo „medina”, które po arabsku oznacza „miasto”, odnosiło się do najwyższej części wzgórza Sabika w Alhambrze.

W tej medinie codziennie odbywało się wiele intensywnych zajęć, gdyż to właśnie tam koncentrowało się rzemiosło i ludność, dzięki którym dwór Nasrydów mógł żyć w mieście-palatynacie.

Wytwarzano tam tekstylia, ceramikę, chleb, szkło, a nawet monety. Oprócz mieszkań dla robotników znajdowały się tam również niezbędne budynki użyteczności publicznej, takie jak łaźnie, meczety, suki, cysterny, piece, silosy i warsztaty.

Aby zapewnić właściwe funkcjonowanie tego miniaturowego miasta, Alhambra posiadała własny system prawny, administracyjny i podatkowy.

Do dziś przetrwało jedynie kilka pozostałości oryginalnej medyny Nasrydów. Przekształcenie tego obszaru przez osadników chrześcijańskich po podboju oraz późniejsze eksplozje prochu strzelniczego spowodowane przez wojska napoleońskie w trakcie ich wycofywania się przyczyniły się do jego zniszczenia.

W połowie XX wieku podjęto program archeologiczny mający na celu odnowę i adaptację tego obszaru. W rezultacie powstała również ścieżka spacerowa wzdłuż starej średniowiecznej ulicy, która obecnie łączy się z Generalife.

W królewskiej medynie, przylegającej do południowego muru, znajdują się pozostałości tzw. Pałacu Abencerrajów, kastylijskiej nazwy rodu Banu Sarray, szlacheckiego rodu pochodzenia północnoafrykańskiego, należącego do dworu Nasrydów.

Pozostałości, które można oglądać do dziś, są efektem wykopalisk, które rozpoczęto w latach 30. XX wieku, gdyż miejsce to zostało wcześniej poważnie uszkodzone, głównie na skutek eksplozji spowodowanych przez wojska napoleońskie w trakcie ich wycofywania się.

Dzięki wykopaliskom archeologicznym udało się potwierdzić znaczenie tej rodziny na dworze Nasrydów, nie tylko ze względu na rozmiary pałacu, ale również jego uprzywilejowane położenie: w górnej części medyny, tuż przy głównej osi miejskiej Alhambry.

Brama Sprawiedliwości, znana w języku arabskim jako Bab al-Szaria, jest jedną z czterech zewnętrznych bram miasta-palatynatu Alhambra. Jako wejście zewnętrzne pełniło ważną funkcję obronną, o czym świadczy jego dwuwygięta konstrukcja i strome zbocze terenu.

Jego budowę, wkomponowaną w wieżę przymocowaną do południowego muru, przypisuje się sułtanowi Jusufowi I w 1348 roku.

Drzwi mają dwa ostrołukowe łuki w kształcie podkowy. Pomiędzy nimi znajduje się otwarta przestrzeń, zwana buhederą, z której w razie ataku można było bronić wejścia, zrzucając materiały z tarasu.

Oprócz znaczenia strategicznego, brama ta ma silne znaczenie symboliczne w kontekście islamu. Na szczególną uwagę zasługują dwa elementy dekoracyjne: dłoń i klucz.

Ręka symbolizuje pięć filarów islamu i symbolizuje ochronę i gościnność. Kluczem jest z kolei symbol wiary. Ich wspólną obecność można interpretować jako alegorię władzy duchowej i ziemskiej.

Popularna legenda głosi, że jeśli pewnego dnia dłoń i klucz się zetkną, będzie to oznaczać upadek Alhambry... a wraz z nim koniec świata, ponieważ utraci on swoją świetność.

Symbole islamskie kontrastują z innym chrześcijańskim dodatkiem: gotycką rzeźbą Matki Boskiej z Dzieciątkiem, dziełem Ruberto Alemána, umieszczoną w niszy nad łukiem wewnętrznym na polecenie monarchów katolickich po zdobyciu Granady.

Puerta de los Carros nie odpowiada oryginalnemu otworowi w murze Nasrydów. Został otwarty w latach 1526–1536 w bardzo konkretnym celu: aby umożliwić dostęp wozom transportującym materiały i kolumny na potrzeby budowy Pałacu Karola V.

Drzwi te nadal pełnią praktyczną funkcję. Jest to bezpłatny wstęp dla pieszych na teren kompleksu, umożliwiający bezpłatne zwiedzanie Pałacu Karola V i znajdujących się w nim muzeów.

Ponadto jest to jedyna brama otwarta dla pojazdów upoważnionych, w tym gości hoteli położonych na terenie kompleksu Alhambra, taksówek, służb specjalnych, personelu medycznego i pojazdów służb technicznych.

Miasto Alhambra otoczone było rozległymi murami z czterema głównymi bramami wejściowymi od zewnątrz. Aby zapewnić obronę, bramy miały charakterystyczny zakrzywiony kształt, który utrudniał potencjalnym atakującym poruszanie się i umożliwiał zasadzki od wewnątrz.

Brama Siedmiu Pięter, znajdująca się w ścianie południowej, jest jednym z takich wejść. W czasach Nasrydów znany był jako Bib al-Gudur lub „Puerta de los Pozos”, ze względu na znajdujące się w pobliżu silosy i lochy, prawdopodobnie wykorzystywane jako więzienia.

Jego obecna nazwa pochodzi od powszechnego przekonania, że pod nim znajduje się siedem poziomów lub pięter. Mimo że udokumentowano tylko dwa takie przypadki, wiara ta stała się tematem wielu legend i opowieści, np. opowieści Washingtona Irvinga pt. „Legenda dziedzictwa Maurów”, w której mowa jest o skarbie ukrytym w tajnych piwnicach wieży.

Tradycja głosi, że była to ostatnia brama, przez którą Boabdil i jego świta udali się 2 stycznia 1492 r. do Vega de Granada, aby przekazać klucze do królestwa monarchom katolickim. Również przez tę bramę bez oporu wkroczyli pierwsi żołnierze chrześcijańscy.

Brama, którą widzimy dzisiaj, jest rekonstrukcją, ponieważ oryginał został w dużej mierze zniszczony w wyniku eksplozji dokonanej przez wojska napoleońskie w trakcie ich odwrotu w 1812 roku.

Puerta del Vino było głównym wejściem do medyny Alhambry. Za jej budowę uważa się sułtana Muhammada III na początku XIV wieku, chociaż jej drzwi zostały później przebudowane przez Muhammada V.

Nazwa „Brama Wina” nie pochodzi z okresu Nasrydów, lecz z ery chrześcijańskiej, która rozpoczęła się w 1556 r., kiedy to mieszkańcom Alhambry zezwolono na zakup wina bez podatku w tym miejscu.

Ponieważ jest to brama wewnętrzna, jej układ jest prosty i bezpośredni, w przeciwieństwie do bram zewnętrznych, takich jak Brama Sprawiedliwości czy Brama Broni, które zostały zaprojektowane z wygięciem w celu zwiększenia obrony.

Mimo że nie pełniła ona głównej funkcji obronnej, znajdowały się w niej ławki dla żołnierzy odpowiedzialnych za kontrolę dostępu, a na piętrze znajdowały się pomieszczenia mieszkalne i miejsca odpoczynku strażników.

Fasada zachodnia, zwrócona w stronę Alcazaby, stanowiła wejście. Nad nadprożem łuku podkowiastego znajduje się symbol klucza, uroczysty symbol powitania i symbol dynastii Nasrydów.

Na wschodniej fasadzie, zwróconej w stronę Pałacu Karola V, na szczególną uwagę zasługują łukowe spandrele, ozdobione płytkami wykonanymi techniką suchego sznura. Stanowią one piękny przykład sztuki zdobniczej hiszpańsko-muzułmańskiej.

W czasach dynastii Nasrydów w miejscu, gdzie obecnie znajduje się kościół Santa María de la Alhambra, mieścił się Meczet Aljama, zwany też Wielkim Meczetem Alhambry, zbudowany na początku XIV wieku przez sułtana Muhammada III.

Po zdobyciu Granady 2 stycznia 1492 r. meczet został poświęcony na cele kultu chrześcijańskiego i odprawiono w nim pierwszą mszę. Decyzją monarchów katolickich kościół został konsekrowany pod patronatem św. Marii i ustanowiono tam pierwszą siedzibę arcybiskupią.

Pod koniec XVI wieku stary meczet znajdował się w złym stanie, co doprowadziło do jego zburzenia i wybudowania nowej świątyni chrześcijańskiej, którą ukończono w 1618 roku.

Po budowlach islamskich nie pozostało prawie żadnych śladów. Najważniejszym zachowanym eksponatem jest brązowa lampa z inskrypcją epigraficzną datowaną na rok 1305, obecnie znajdująca się w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Madrycie. Replikę tej lampy można zobaczyć w Muzeum Alhambra, w Pałacu Karola V.

Kościół Santa María de la Alhambra ma prosty układ z jedną nawą i trzema kaplicami bocznymi po każdej stronie. Wewnątrz na pierwszy plan wybija się główny obraz: Matka Boska Angustias, dzieło Torcuato Ruiza del Perala z XVIII wieku.

Ten wizerunek, znany również jako Matka Boska Miłosierdzia, jest jedynym obrazem, który jest niesiony w procesji w Granadzie w każdą Wielką Sobotę, jeśli pozwala na to pogoda. Czyni to na niezwykle pięknym tronie, którego tłoczone srebro imituje łuki symbolicznego Patio de los Leones.

Ciekawostką jest, że członkiem tego bractwa był poeta z Grenady, Federico García Lorca.

Przed obecnym Parador de Turismo i na wschód od niego znajdują się pozostałości średniowiecznej garbarni lub fermy bawołów, zakładu zajmującego się obróbką skór: ich czyszczeniem, garbowaniem i farbowaniem. Było to powszechne zajęcie w całym regionie Al-Andalus.

Garbarnia w Alhambrze jest niewielka w porównaniu do podobnych zakładów w Afryce Północnej. Należy jednak wziąć pod uwagę, że jej funkcja miała służyć wyłącznie zaspokojeniu potrzeb dworu Nasrydów.

Znajdowało się tam osiem małych basenów o różnych rozmiarach, zarówno prostokątnych, jak i okrągłych, w których przechowywano wapno i barwniki wykorzystywane w procesie garbowania skóry.

Działalność ta wymagała dużych ilości wody, dlatego garbarnię zlokalizowano tuż przy Acequia Real, korzystając w ten sposób z jej stałego dopływu. Jego istnienie jest również dowodem na dużą ilość wody dostępnej w tej części Alhambry.

Wieża Ciśnień to imponująca budowla znajdująca się w południowo-zachodnim narożniku murów Alhambry, w pobliżu obecnego głównego wejścia od strony kasy biletowej. Choć pełniła funkcje obronne, jej najważniejszym zadaniem była ochrona wejścia do Acequia Real, stąd jej nazwa.

Rów nawadniający docierał do miasta-palatynatu po przecięciu akweduktu i graniczył z północną ścianą wieży, zaopatrując w wodę całą Alhambrę.

Wieża, którą widzimy dzisiaj, jest efektem gruntownej rekonstrukcji. Podczas wycofywania się wojsk napoleońskich w 1812 r. zamek uległ poważnym uszkodzeniom na skutek eksplozji prochu strzelniczego i w połowie XX wieku został zredukowany niemal do fundamentów.

Wieża ta była niezbędna, gdyż pozwalała wodzie — a zatem i życiu — na dopływanie do miasta palatynackiego. Początkowo na Wzgórzu Sabika brakowało naturalnych źródeł wody, co stanowiło poważne wyzwanie dla Nasrydów.

Z tego powodu sułtan Muhammad I zarządził realizację dużego projektu hydrotechnicznego: budowę tzw. Rowu Sułtana. Ten rów irygacyjny zbiera wodę z rzeki Darro, znajdującej się około sześciu kilometrów dalej, na większej wysokości, wykorzystując nachylenie terenu do transportu wody siłą grawitacji.

Infrastruktura obejmowała zaporę retencyjną, koło wodne napędzane siłą zwierząt oraz wyłożony cegłami kanał – acequia – biegnący pod ziemią przez góry i wchodzący do górnej części Generalife.

Aby pokonać strome zbocze między Cerro del Sol (Generalife) a wzgórzem Sabika (Alhambra), inżynierowie zbudowali akwedukt – projekt kluczowy dla zapewnienia zaopatrzenia w wodę całego monumentalnego kompleksu.

Alcazaba jest najbardziej pierwotną częścią monumentalnego kompleksu, zbudowaną na pozostałościach starożytnej fortecy Zirydów.

Początki Alcazaby Nasrydów sięgają 1238 roku, kiedy to pierwszy sułtan i założyciel dynastii Nasrydów, Muhammad Ibn al-Alhmar, postanowił przenieść siedzibę sułtanatu z Albaicín na przeciwległe wzgórze, Sabika.

Lokalizacja wybrana przez Al-Ahmar była idealna, ponieważ Alcazaba, położona na zachodnim krańcu wzgórza i mająca trójkątny układ, bardzo podobny do dziobu statku, gwarantowała optymalną obronę dla przyszłego miasta-palatynatu Alhambra, zbudowanego pod jej ochroną.

Alcazaba, wyposażona w kilka murów i wież, została zbudowana z wyraźnym zamiarem obronnym. Było to w rzeczywistości centrum nadzoru, ze względu na swoje położenie dwieście metrów nad miastem Grenada, co gwarantowało wizualną kontrolę całego otaczającego terenu i stanowiło symbol władzy.

Wewnątrz znajduje się dzielnica wojskowa, a z czasem Alcazaba stała się małym, niezależnym mikromiastem dla wysoko postawionych żołnierzy, odpowiedzialnym za obronę i ochronę Alhambry i jej sułtanów.

Wchodząc do cytadeli, znajdziemy się w miejscu, które przypomina labirynt, choć w rzeczywistości jest to proces renowacji architektonicznej z zastosowaniem anastylozy, który pozwolił na odrestaurowanie starej dzielnicy wojskowej, która pozostawała pogrzebana aż do początku XX wieku.

W tej dzielnicy rezydowała elitarna straż sułtana i reszta kontyngentu wojskowego odpowiedzialnego za obronę i bezpieczeństwo Alhambry. Było to zatem niewielkie miasto w obrębie miasta-palatynatu Alhambra, ze wszystkim, co niezbędne do codziennego życia, takimi jak mieszkania, warsztaty, piekarnia z piecem, magazyny, cysterna, łaźnia turecka itp. W ten sposób można było oddzielić ludność wojskową od cywilnej.

Dzięki renowacji w tej dzielnicy możemy podziwiać typowy układ domu muzułmańskiego: wejście z wejściem narożnym, mały dziedziniec stanowiący centralną oś domu, pokoje otaczające dziedziniec i latrynę.

Ponadto na początku XX wieku odkryto podziemne lochy. Łatwo rozpoznać obiekt z zewnątrz, ponieważ prowadzą do niego nowoczesne spiralne schody. W tym lochu przetrzymywano więźniów, których można było wykorzystać do uzyskania znacznych korzyści politycznych lub ekonomicznych, innymi słowy, ludzi o dużej wartości wymiennej.

To podziemne więzienie ma kształt odwróconego lejka i okrągły plan piętra. Co uniemożliwiło tym więźniom ucieczkę. W rzeczywistości więźniów wprowadzano do środka przy pomocy systemu bloków i lin.

Wieża Prochowa stanowiła umocnienie obronne po południowej stronie Wieży Vela i stamtąd zaczynała się droga wojskowa wiodąca do Czerwonych Wież.

Od 1957 roku w tej wieży można znaleźć wyryte na kamieniu wersety, których autorem jest Meksykanin Francisco de Icaza:

„Dawaj jałmużnę, kobieto, bo w życiu nie ma nic,
jak kara za ślepotę w Granadzie.”

Teren, na którym znajduje się Ogród Adarves, pochodzi z XVI wieku, kiedy to w ramach adaptacji Alcazaby na potrzeby artylerii zbudowano platformę artyleryjską.

Już w XVII wieku funkcja wojskowa straciła na znaczeniu, a piąty markiz Mondéjar, po mianowaniu go zarządcą Alhambry w 1624 r., postanowił przekształcić tę przestrzeń w ogród, wypełniając przestrzeń między zewnętrznymi i wewnętrznymi murami ziemią.

Legenda głosi, że w tym miejscu znaleziono ukryte porcelanowe wazony wypełnione złotem, prawdopodobnie ukryte przez ostatnich muzułmanów zamieszkujących ten obszar. Część znalezionego złota markiz przeznaczył na sfinansowanie stworzenia tego pięknego ogrodu. Uważa się, że jeden z tych wazonów jest jednym z dwudziestu dużych, złotych naczyń glinianych z epoki Nasrydów, które zachowały się na świecie. Dwa z tych wazonów możemy zobaczyć w Narodowym Muzeum Sztuki Hispano-Muzułmańskiej, które mieści się na parterze Pałacu Karola V.

Jednym z charakterystycznych elementów tego ogrodu jest fontanna w kształcie kotła znajdująca się w jego centralnej części. Fontanna ta znajdowała się w różnych miejscach, najbardziej rzucająca się w oczy i wyróżniająca się znajduje się na Patio de los Leones, gdzie została umieszczona w 1624 r. nad fontanną z lwami, co spowodowało jej późniejsze uszkodzenia. Puchar stał w tym miejscu do 1954 roku, kiedy to został przeniesiony i ustawiony tutaj.

Za czasów dynastii Nasrydów wieżę tę nazywano Torre Mayor, a od XVI wieku zaczęto ją nazywać także Torre del Sol, ponieważ w południe w wieży odbijało się słońce, pełniąc funkcję zegara słonecznego. Jednak jego obecna nazwa pochodzi od słowa velar, ponieważ dzięki wysokości dwudziestu siedmiu metrów zapewnia on widoczność w zakresie trzystu sześćdziesięciu stopni, co pozwala na dostrzeżenie każdego ruchu.

Wygląd wieży zmieniał się na przestrzeni czasu. Pierwotnie na tarasie znajdowały się blanki, które zostały utracone na skutek kilku trzęsień ziemi. Dzwon dodano po zdobyciu Granady przez chrześcijan.

Używano go do ostrzegania ludności przed ewentualnym niebezpieczeństwem, trzęsieniem ziemi lub pożarem. Dźwięk tego dzwonu wykorzystywano również do regulowania harmonogramu nawadniania w Vega de Granada.

Obecnie, zgodnie z tradycją, dźwięk dzwonu rozbrzmiewa każdego 2 stycznia, upamiętniając zdobycie Granady 2 stycznia 1492 r.

Puerta de las Armas, znajdująca się w północnej ścianie Alcazaby, była jednym z głównych wejść do Alhambry.

Za czasów dynastii Nasrydów obywatele przekraczali rzekę Darro przez most Cadí i wspinali się na wzgórze ścieżką, którą obecnie ukrywa Las San Pedro, aż dotarli do bramy. Za bramą, przed wejściem na teren ogrodzenia, musieli złożyć broń, stąd nazwa „Brama Broni”.

Z tarasu tej wieży możemy obecnie podziwiać jeden z najlepszych widoków panoramicznych na miasto Grenada.

Tuż przed nami znajduje się dzielnica Albaicín, którą można rozpoznać po białych domach i labiryncie uliczek. Dzielnica ta została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO w 1994 roku.

To właśnie w tej dzielnicy znajduje się jeden z najsłynniejszych punktów widokowych Granady: Mirador de San Nicolás.

Na prawo od dzielnicy Albaicín znajduje się dzielnica Sacromonte.

Sacromonte to kwintesencja starej cygańskiej dzielnicy Granady i miejsce narodzin flamenco. Charakterystyczną cechą tej dzielnicy jest także obecność siedzib troglodytów: jaskiń.

U stóp Albaicínu i Alhambry leży Carrera del Darro, tuż przy brzegach rzeki o tej samej nazwie.

Wieża Hołdu jest jedną z najstarszych wież Alcazaby, mającą wysokość dwudziestu sześciu metrów. Posiada sześć pięter, taras i podziemne lochy.

Ze względu na wysokość wieży, z jej tarasu można było nawiązać łączność ze strażnicami królestwa. Komunikacja odbywała się za pomocą systemu luster w ciągu dnia oraz za pomocą dymu i ognisk w nocy.

Uważa się, że ze względu na wystające położenie wieży na wzgórzu, to właśnie tutaj wystawiono sztandary i czerwone flagi dynastii Nasrydów.

Podstawę tej wieży chrześcijanie wzmocnili tzw. Wieżą Sześcianową.

Po zdobyciu Granady monarchowie katoliccy zaplanowali serię reform, które miały na celu przystosowanie Alcazaby do potrzeb artylerii. Dlatego też Wieża Sześcianu wznosi się nad Wieżą Tahona, która dzięki cylindrycznemu kształtowi zapewnia większą ochronę przed możliwymi uderzeniami w porównaniu do kwadratowych wież Nasrydów.

Generalife, położona na szczycie Cerro del Sol, była almunią sułtana, czyli okazałym dworem wiejskim z sadami, gdzie oprócz uprawy roli hodowano zwierzęta na potrzeby dworu Nasrydów i praktykowano polowania. Szacuje się, że jego budowę rozpoczął pod koniec XIII wieku sułtan Muhammad II, syn założyciela dynastii Nasrydów.

Nazwa Generalife pochodzi od arabskiego słowa „yannat-al-arif”, co oznacza ogród lub sad architekta. W okresie Nasrydów był to znacznie większy obszar, z co najmniej czterema sadami, rozciągający się na obszar znany dziś jako „równina kuropatw”.

Ten wiejski dom, który wezyr Ibn al-Yayyab nazwał Królewskim Domem Szczęścia, był pałacem: letnim pałacem sułtana. Mimo że znajdowało się blisko Alhambry, było na tyle prywatne, że pozwalało mu uciec od napięć panujących na dworze i w rządzie oraz cieszyć się przyjemniejszą temperaturą. Ze względu na położenie na większej wysokości niż miasto Alhambra, temperatura wewnątrz była niższa.

Po zdobyciu Grenady Generalife stała się własnością monarchów katolickich, którzy oddali ją pod opiekę alcaide, czyli dowódcy. Filip II ostatecznie przekazał prawo do stałego burmistrzowania i posiadania tego miejsca rodzinie Granada Venegas (nawróconej rodzinie morysków). Państwo odzyskało tę nieruchomość dopiero po procesie sądowym, który trwał prawie 100 lat i zakończył się ugodą pozasądową w 1921 r.

Umowa, na mocy której Generalife zostanie uznany za obiekt dziedzictwa narodowego i będzie zarządzany wspólnie z Alhambrą za pośrednictwem Rady Powierniczej, tworząc w ten sposób Radę Powierniczą Alhambry i Generalife.

Amfiteatr na świeżym powietrzu, który minęliśmy po drodze do Pałacu Generalife, został wybudowany w 1952 roku z myślą o organizacji, jak co roku latem, Międzynarodowego Festiwalu Muzyki i Tańca w Granadzie.

Od 2002 roku organizowany jest także Festiwal Flamenco, poświęcony najsłynniejszemu poecie Granady: Federico Garcii Lorce.

Za panowania dynastii Nasrydów droga łącząca miasto Palatynat z Generalife zaczynała się od Puerta del Arabal, otoczonej tzw. Torre de los Picos, nazwaną tak, ponieważ jej blanki kończą się ceglanymi piramidami.

Była to kręta, pochyła droga, osłonięta z obu stron wysokimi murami w celu zwiększenia bezpieczeństwa i prowadząca do wejścia na Patio del Descabalgamiento.

Ruiny lub fundamenty są pozostałościami archeologicznymi dawnego Domu Przyjaciół. Jej nazwa i sposób użycia przetrwały do naszych czasów dzięki „Traktatowi o rolnictwie” Ibn Luyúna z XIV wieku.

Był to zatem dom przeznaczony dla osób, przyjaciół lub krewnych, których sułtan darzył szacunkiem i uważał za ważnych, by mieć ich blisko siebie, ale nie naruszając ich prywatności, był to więc dom odosobniony.

Aleję Oleander zbudowano w połowie XIX wieku z okazji wizyty królowej Elżbiety II oraz w celu stworzenia bardziej monumentalnego dostępu do górnej części pałacu.

Oleander to inna nazwa różowego wawrzynu, który na tej ścieżce pojawia się w formie ozdobnego sklepienia. Na początku spaceru, za Ogrodami Górnymi, znajduje się jeden z najstarszych przykładów mirtu mauretańskiego, który niemal wyginął, a którego genetyczny odcisk palca jest przedmiotem badań do dziś.

Jest to jedna z najbardziej charakterystycznych roślin Alhambry, wyróżniająca się poskręcanymi liśćmi, które są większe od liści mirtu pospolitego.

Ulica Paseo de las Adelfas łączy się z ulicą Paseo de los Cipreses, która służy jako łącznik prowadzący zwiedzających do Alhambry.

Jednym z najlepiej zachowanych i unikatowych elementów Generalife są tzw. Schody Wodne. Uważa się, że za czasów dynastii Nasrydów schody te – podzielone na cztery sekcje z trzema pośrednimi platformami – miały kanały wodne, które płynęły przez dwie ceramiczne poręcze i zasilane były przez Kanał Królewski.

Ten wodociąg prowadził do małej kaplicy, po której nie zachowały się żadne informacje archeologiczne. Na jego miejscu od 1836 r. znajduje się romantyczna platforma widokowa, którą ówczesny zarządca majątku wzniósł.

Wspinaczka po schodach, otoczonych laurowym sklepieniem i szmerem wody, zapewne stwarzała idealne środowisko do pobudzania zmysłów, wchodzenia w klimat sprzyjający medytacji i wykonywania ablucji przed modlitwą.

Szacuje się, że na terenie otaczającym pałac znajdowały się co najmniej cztery duże ogrody rozmieszczone na różnych poziomach (paratach), otoczone murami z suszonej cegły. Do naszych czasów przetrwały następujące nazwy sadów: Grande, Colorada, Mercería i Fuente Peña.

Sady te istniały, w mniejszym lub większym stopniu, od XIV wieku, a ich uprawa odbywała się przy użyciu tych samych tradycyjnych średniowiecznych technik. Dzięki tej produkcji rolnej dwór Nasrydów zachował pewną niezależność od innych zewnętrznych dostawców produktów rolnych, co pozwalało mu na zaspokajanie własnych potrzeb żywnościowych.

Wykorzystywano je nie tylko do uprawy warzyw, ale także drzew owocowych i pastwisk dla zwierząt. Na przykład współcześnie uprawia się karczochy, bakłażany, fasolę, figi, granaty i migdały.

Do dziś w zachowanych sadach nadal stosuje się te same techniki produkcji rolnej, co w średniowieczu, co nadaje temu miejscu dużą wartość antropologiczną.

Do ogrodów wchodzi się z Patio de la Sultana po stromych XIX-wiecznych schodach, zwanych Lwimi Schodami, z uwagi na dwie glazurowane figury nad bramą.

Ogrody te można uznać za przykład ogrodu romantycznego. Znajdują się na filarach i stanowią najwyższą część Generalife. Roztacza się z nich spektakularny widok na cały kompleks monumentalny.

Uwagę zwracają piękne magnolie.

Ogrody Różane powstały w latach 30. i 50. XX wieku, kiedy to w 1921 roku państwo nabyło Generalife.

Wówczas pojawiła się potrzeba podniesienia wartości opuszczonego obszaru i strategicznego połączenia go z Alhambrą poprzez stopniowe i płynne przejście.

Patio de la Acequia, zwane w XIX wieku także Patio de la Ría, obecnie ma prostokątną konstrukcję z dwoma pawilonami naprzeciwko siebie i wykuszem.

Nazwa dziedzińca pochodzi od Kanału Królewskiego, który przepływa przez pałac, wokół którego na niższym poziomie rozmieszczono cztery ogrody w ortogonalnych parterach. Po obu stronach rowu nawadniającego znajdują się fontanny, które stanowią jeden z najpopularniejszych wizerunków pałacu. Fontanny te nie są jednak oryginalne, gdyż zakłócają spokój i ciszę, których sułtan szukał w chwilach odpoczynku i medytacji.

Pałac ten przechodził liczne przeobrażenia, pierwotnie dziedziniec był zamknięty dla widoków, które dziś można podziwiać z galerii 18 łuków w stylu belwederskim. Jedyną częścią, która umożliwia kontemplację krajobrazu, jest centralny punkt widokowy. Z tej oryginalnej perspektywy, siedząc na podłodze i opierając się o parapet, można było podziwiać panoramę miasta-pałacu Alhambra.

Świadectwem przeszłości jest dekoracja nasrydzka na punkcie widokowym, gdzie wyróżnia się nałożenie tynku sułtana Isma’ila I na tynk Muhammada III. Świadczy to o tym, że każdy sułtan miał inne gusta i potrzeby i dostosowywał pałace do swoich potrzeb, pozostawiając swój własny ślad.

Przechodząc obok punktu widokowego i przyglądając się wnętrzu łuków, dostrzeżemy także emblematy monarchów katolickich, takie jak jarzmo i strzały, a także dewizę „Tanto Monta”.

Wschodnia strona dziedzińca powstała niedawno, po pożarze, który miał miejsce w 1958 roku.

Przed wejściem na Patio de la Acequia znajdujemy Patio de la Guardia. Prosty dziedziniec z galeriami z portykami i fontanną pośrodku, ozdobiony także drzewami gorzkiej pomarańczy. Dziedziniec ten zapewne służył jako pomieszczenie kontrolne i przedsionek umożliwiający dostęp do letniej komnaty sułtana.

Cechą charakterystyczną tego miejsca jest to, że po pokonaniu stromych schodów znajdujemy drzwi obramowane nadprożem ozdobionym płytkami w odcieniach niebieskiego, zielonego i czarnego na białym tle. Możemy również zobaczyć klucz Nasrydów, choć zniszczony upływem czasu.

Wchodząc po schodach i przechodząc przez te drzwi, natrafiamy na zakręt, ławki strażnicze i strome, wąskie schody, które prowadzą nas do pałacu.

Patio de la Sultana to jedna z najbardziej przeobrażonych przestrzeni. Uważa się, że na terenie, na którym obecnie znajduje się dziedziniec – zwany też Patio Cyprysowym – mieścił się niegdyś łaźnia turecka Generalife.

W XVI wieku utracił tę funkcję i stał się ogrodem. Z czasem wybudowano północną galerię z basenem w kształcie litery U, fontanną pośrodku i trzydziestoma ośmioma głośnymi dyszami.

Jedynymi zachowanymi elementami z okresu Nasrydów są wodospad Acequia Real, osłonięty płotem, oraz niewielki odcinek kanału, który kieruje wodę w stronę Patio de la Acequia.

Nazwa „Cypress Patio” pochodzi od martwego, stuletniego drzewa cyprysowego, z którego do dziś zachował się tylko pień. Obok znajduje się ceramiczna tablica z Grenady, która opowiada o XVI-wiecznej legendzie Ginésa Péreza de Hita, według której cyprys ten był świadkiem miłosnych spotkań faworyty ostatniego sułtana, Boabdila, ze szlachetnym rycerzem Abencerreja.

Patio del Descabalgamiento, znane również jako Patio Polo, to pierwszy dziedziniec, na jaki natrafiamy po wejściu do Pałacu Generalife.

Sułtan korzystał z koni, aby dostać się do Generalife, dlatego potrzebował miejsca, w którym mógłby z nich zsiąść i umieścić tam swoje zwierzęta. Uważa się, że dziedziniec ten został zaprojektowany właśnie w tym celu, ponieważ znajdowały się tam stajnie.

Znajdowały się tam ławy podporowe ułatwiające wsiadanie i zsiadanie z konia, a także dwie stajnie w bocznych zagrodach, które w dolnej części pełniły funkcję stajni, a w górnej – magazynów na siano. Nie mogło również zabraknąć poidła ze świeżą wodą dla koni.

Warto tu zwrócić uwagę na fakt, że nad nadprożem drzwi prowadzących na kolejny dziedziniec znajduje się klucz do Alhambry, symbol dynastii Nasrydów, symbolizujący pozdrowienie i własność.

Najlepiej zachowany jest portyk północny, w którym mieściła się kwatera sułtana.

Znajduje się tu portyk z pięcioma łukami wspartymi na kolumnach, na końcach którego znajdują się alhamie. Za tym portykiem, aby dostać się do Sali Królewskiej, przechodzi się przez potrójny łuk, w którym znajdują się wiersze opowiadające o bitwie pod La Vega lub Sierra Elvira w 1319 roku, co pozwala nam ustalić datę powstania tego miejsca.

Po bokach tego potrójnego łuku znajdują się również *taqas*, niewielkie nisze wykute w murze, w których umieszczano wodę.

Sala Królewska, znajdująca się w kwadratowej wieży ozdobionej sztukaterią, była miejscem, w którym sułtan — pomimo że był to pałac rozrywki — przyjmował pilne audiencje. Według zapisanych tam wersetów audiencje te musiały być krótkie i konkretne, aby nie zakłócać nadmiernie odpoczynku emira.

Pałace Nasrydów stanowią najbardziej charakterystyczną i uderzającą część monumentalnego kompleksu. Zbudowano je w XIV wieku, okresie wielkiej świetności dynastii Nasrydów.

Pałace te były przestrzenią zarezerwowaną dla sułtana i jego bliskich krewnych. To tutaj toczyło się życie rodzinne, a także urzędowe i administracyjne królestwa.

Pałace to: Mexuar, Pałac Comares i Pałac Lwów.

Każdy z tych pałaców został zbudowany niezależnie, w różnym czasie i miał swoje własne, odrębne funkcje. Po zdobyciu Granady pałace zjednoczono i od tamtej pory zaczęto je nazywać Domem Królewskim, a później, gdy Karol V zdecydował o wybudowaniu własnego pałacu, nazwano je Starym Domem Królewskim.

Mexuar jest najstarszą częścią Pałaców Nasrydów, ale to właśnie ta przestrzeń na przestrzeni dziejów przeszła największe transformacje. Jego nazwa pochodzi od arabskiego słowa *Maswar*, które oznacza miejsce, w którym zbierała się *Sura*, czyli Rada Ministrów sułtana, ujawniając w ten sposób jedną z jego funkcji. Pełnił również funkcję przedsionka, w którym sułtan wymierzał sprawiedliwość.

Budowę Mexuaru przypisuje się sułtanowi Isma'ilowi I (1314–1325), a zmodyfikował ją jego wnuk Muhammad V. Jednak to chrześcijanie najbardziej przekształcili tę przestrzeń, zamieniając ją w kaplicę.

W okresie Nasrydów przestrzeń ta była znacznie mniejsza i skupiała się wokół czterech centralnych kolumn, gdzie nadal można zobaczyć charakterystyczny sześcienny kapitel Nasrydów pomalowany na kobaltowo-niebieski kolor. Kolumny podtrzymywane były przez latarnię dającą światło zenitalne. W XVI wieku latarnię zdemontowano, aby stworzyć górne pomieszczenia i okna boczne.

Aby przekształcić pomieszczenie w kaplicę, obniżono podłogę i dobudowano niewielką prostokątną przestrzeń z tyłu, teraz oddzieloną drewnianą balustradą, która wskazuje, gdzie znajdował się górny chór.

Ceramiczną listwę przypodłogową z dekoracją w kształcie gwiazdy sprowadzono z innego miejsca. Wśród gwiazd na przemian można dostrzec: herb Królestwa Nasrydów, herb kardynała Mendozy, dwugłowego orła Austriaków, dewizę „Nie ma zwycięzcy poza Bogiem” oraz Słupy Herkulesa z tarczy cesarskiej.

Nad cokołem, tynkowy fryz epigraficzny powtarza: „Królestwo należy do Boga. Siła należy do Boga. Chwała należy do Boga”. Napisy te zastępują chrześcijańskie okrzyki: „Christus regnat. Christus vincit. Christus imperat”.

Obecne wejście do Mexuaru otwarto w czasach nowożytnych, zmieniając lokalizację jednego z filarów Herkulesa z mottem „Plus Ultra”, który przeniesiono na ścianę wschodnią. Tynkowana korona nad drzwiami pozostała na swoim pierwotnym miejscu.

Z tyłu sali znajdują się drzwi prowadzące do Oratorium, do którego pierwotnie wchodziło się przez galerię Machuca.

To miejsce jest jednym z najbardziej zniszczonych w Alhambrze, na skutek eksplozji prochowni w 1590 roku. Zostało odrestaurowane w 1917 roku.

Podczas prac remontowych obniżono poziom podłogi, aby zapobiec wypadkom i ułatwić zwiedzanie. Świadectwem pierwotnego poziomu jest zachowana ciągła ławka pod oknami.

Ta imponująca fasada, gruntownie odrestaurowana na przełomie XIX i XX wieku, została wzniesiona przez Muhammada V na pamiątkę zdobycia Algecirasa w 1369 roku, co zapewniło mu władzę nad Cieśniną Gibraltarską.

Na tym dziedzińcu sułtan przyjmował poddanych, którym przyznawano specjalną audiencję. Umieszczono ją w centralnej części fasady, na jamudze pomiędzy dwojgiem drzwi i pod dużym okapem. Było to arcydzieło ciesielstwa nasrydzkiego, które ją wieńczyło.

Fasada jest przepełniona treścią alegoryczną. W nim badani mogli przeczytać:

„Moja pozycja jest pozycją korony, a moja brama rozwidleniem: Zachód wierzy, że we mnie jest Wschód”.
Al-Gani bi-llah powierzył mi misję otwarcia drzwi do ogłaszanego zwycięstwa.
Cóż, czekam, aż pojawi się na horyzoncie o poranku.
Oby Bóg uczynił jego dzieło tak pięknym, jak jego charakter i postać!

Drzwi po prawej stronie służyły jako wejście do prywatnych kwater i strefy służbowej, natomiast drzwi po lewej stronie, przez zakrzywiony korytarz z ławkami dla strażników, prowadziły do Pałacu Comares, a konkretnie do Patio de los Arrayanes.

Poddani, którym udzielono audiencji, czekali przed fasadą, oddzieleni od sułtana strażą królewską, w pomieszczeniu znanym dziś jako Złoty Pokój.

Nazwa *Złota Dzielnica* pochodzi z okresu panowania monarchów katolickich, kiedy kasetonowy sufit Nasrydów został przemalowany złotymi motywami i dodano godła monarchów.

Na środku dziedzińca znajduje się niska marmurowa fontanna z galonami, replika fontanny Lindaraja zachowana w Muzeum Alhambry. Po jednej stronie stosu znajduje się krata prowadząca do ciemnego podziemnego korytarza, z którego korzysta strażnik.

Jedną z charakterystycznych cech domu hiszpańsko-muzułmańskiego jest wejście do mieszkania przez zakrzywiony korytarz prowadzący na dziedziniec na świeżym powietrzu, będący centrum życia i organizacji domu, wyposażony w zbiornik wodny i roślinność. Tę samą koncepcję odnajdujemy w Patio de los Arrayanes, lecz na większą skalę, mierzącą 36 metrów długości i 23 metry szerokości.

Patio de los Arrayanes stanowi centrum Pałacu Comares, gdzie odbywała się działalność polityczna i dyplomatyczna Królestwa Nasrydów. Jest to prostokątny taras o imponujących wymiarach, którego centralną osią jest duży basen. W tym przypadku stojąca woda działa jak lustro, które dodaje przestrzeni głębi i pionowości, tworząc w ten sposób pałac na wodzie.

Na obu końcach basenu dysze delikatnie wprowadzają wodę, aby nie zakłócać efektu lustra ani ciszy tego miejsca.

Po obu stronach basenu znajdują się dwa klomby z mirtami, od których pochodzi nazwa tego miejsca: Patio de los Arrayanes. W przeszłości miejsce to znane było również pod nazwą Patio de la Alberca.

Obecność wody i roślinności nie jest jedynie odpowiedzią na kryteria zdobnicze i estetyczne, ale także chęcią stworzenia przyjemnych przestrzeni, zwłaszcza latem. Woda odświeża środowisko, a roślinność zatrzymuje wilgoć i dostarcza aromatu.

Po dłuższych bokach dziedzińca znajdują się cztery niezależne mieszkania. Po stronie północnej wznosi się Wieża Comares, w której mieści się Sala Tronowa lub Sala Ambasadorów.

Od strony południowej fasada pełni funkcję trompe l'oeil, ponieważ budynek znajdujący się za nią został zburzony, aby połączyć Pałac Karola V ze Starym Domem Królewskim.

Zanim wejdziemy do Pałaców Nasrydów, jeśli spojrzymy w lewo, zobaczymy dwa dziedzińce.

Pierwszym z nich jest Patio de la Mezquita, nazwane na cześć małego meczetu znajdującego się w jednym z jego narożników. Jednakże od XX wieku nazywana jest również Madrasą Książąt, gdyż jej struktura przypomina Madrasę w Grenadzie.

Dalej znajduje się Patio de Machuca, nazwane na cześć architekta Pedro Machuca, który nadzorował budowę Pałacu Karola V w XVI wieku i tam mieszkał.

Dziedziniec ten można łatwo rozpoznać po basenie z klapami na środku, a także po łukowatych drzewach cyprysowych, które w nieinwazyjny sposób przywracają architektoniczny charakter przestrzeni.

Sala Łodzi jest przedsionkiem Sali Tronowej i Sali Ambasadorów.

Na ościeżach łuku prowadzącego do tego pomieszczenia znajdują się nisze wyrzeźbione w marmurze i ozdobione kolorowymi płytkami. To jeden z najbardziej charakterystycznych elementów zdobniczych i funkcjonalnych pałaców Nasrydów: *taqas*.

*Taqas* to małe nisze wykopane w ścianach, zawsze ustawione parami i zwrócone do siebie. Służą do przechowywania dzbanów ze świeżą wodą do picia lub wodą perfumowaną do mycia rąk.

Obecny sufit sali jest reprodukcją oryginału, który uległ zniszczeniu w pożarze w 1890 roku.

Nazwa tego pokoju pochodzi od fonetycznej zamiany arabskiego słowa *baraka*, oznaczającego „błogosławieństwo” i powtarzanego wielokrotnie na ścianach tego pokoju. Nie wynika ona, jak się powszechnie uważa, z odwróconego kształtu dachu łodzi.

To właśnie w tym miejscu nowi sułtani prosili swego boga o błogosławieństwo przed koronacją w Sali Tronowej.

Przed wejściem do Sali Tronowej znajdują się dwa boczne wejścia: po prawej stronie mała kaplica z mihrabem; a po lewej stronie drzwi wejściowe do wnętrza Wieży Comares.

Sala Ambasadorów, zwana także Salą Tronową lub Salą Comares, była siedzibą tronu sułtana i ośrodkiem władzy dynastii Nasrydów. Być może z tego powodu znajduje się ona w Torre de Comares, największej wieży w kompleksie monumentalnym, mierzącej 45 metrów wysokości. Etymologia słowa wywodzi się z arabskiego słowa *arsh*, które oznacza namiot, pawilon lub tron.

Pokój ma kształt idealnego sześcianu, a jego ściany aż po sufit pokryte są bogatymi dekoracjami. Po bokach znajduje się dziewięć identycznych wnęk z oknami, pogrupowanych po trzy w grupach. Ta naprzeciwko wejścia wyróżnia się bardziej wyszukaną dekoracją, gdyż miejsce, w którym przebywał sułtan, jest podświetlona, co potęguje efekt olśnienia i zaskoczenia.

W przeszłości okna były pokrywane witrażami o geometrycznych kształtach, zwanymi *cumarias*. Zaginęły one na skutek fali uderzeniowej, jaka wybuchła w 1590 roku w prochowni w Carrera del Darro.

Bogactwo dekoracji w salonie jest ekstremalne. Na dole znajdują się kafelki o geometrycznych kształtach, które tworzą efekt wizualny przypominający kalejdoskop. Ściany zdobią sztukaterie przypominające wiszące gobeliny, zdobione motywami roślinnymi, kwiatami, muszlami, gwiazdami i bogatą epigrafią.

Obecnie stosowane pismo dzieli się na dwa rodzaje: pismo odręczne, najbardziej powszechne i łatwo rozpoznawalne; i kufickie, pismo kulturalne o formach prostolinijnych i kanciastych.

Spośród wszystkich inskrypcji najbardziej rzuca się w oczy ta, która znajduje się pod sufitem, na górnym pasie ściany: sura 67 Koranu, zatytułowana *Królestwo* lub *Panowanie*, która biegnie wzdłuż czterech ścian. Surę tę recytowali nowi sułtanowie, aby ogłosić, że ich władza pochodzi bezpośrednio od Boga.

Obraz boskiej mocy przedstawiony jest również na suficie, składającym się z 8017 różnych części, które poprzez koła gwiazd ilustrują islamską eschatologię: siedem niebios i ósmy raj, Tron Allaha, reprezentowany przez centralną kopułę muqarnas.

Aby dostać się do Chrześcijańskiego Domu Królewskiego, należy skorzystać z jednych z drzwi otwartych w lewej wnęce Sali Dwóch Sióstr.

Karol V, wnuk monarchów katolickich, odwiedził Alhambrę w czerwcu 1526 r. po ślubie z Izabelą Portugalską w Sewilli. Po przybyciu do Grenady para osiedliła się w samej Alhambrze i zarządziła budowę nowych pomieszczeń, znanych dziś jako Komnaty Cesarskie.

Przestrzenie te całkowicie zrywają z architekturą i estetyką Nasrydów. Jednakże, ponieważ budynek zbudowano na terenie ogrodu pomiędzy Pałacem Comares a Pałacem Lwów, możliwe jest zobaczenie górnej części Królewskiego Hammamu, czyli Comares Hammam, przez małe okna znajdujące się po lewej stronie korytarza. Kilka metrów dalej znajdują się kolejne otwory, przez które można zobaczyć Salę Łóżek i Galerię Muzyków.

Łazienki Królewskie nie były tylko miejscem higieny, ale także idealnym miejscem do pielęgnowania stosunków politycznych i dyplomatycznych w swobodnej i przyjacielskiej atmosferze, przy akompaniamencie muzyki ożywiającej okazję. Przestrzeń ta jest udostępniana zwiedzającym jedynie podczas specjalnych okazji.

Przez ten korytarz wchodzi się do Gabinetu Cesarskiego, który wyróżnia się renesansowym kominkiem z herbem cesarskim i drewnianym kasetonowym sufitem zaprojektowanym przez Pedro Machucę, architekta Pałacu Karola V. Na kasetonowym suficie można przeczytać napis „PLUS ULTRA”, motto przyjęte przez cesarza, wraz z inicjałami K i Y, odpowiadającymi Karolowi V i Izabeli Portugalskiej.

Po prawej stronie wychodząc z holu znajdują się Pokoje Cesarskie, obecnie niedostępne dla zwiedzających i dostępne tylko podczas specjalnych okazji. Pokoje te znane są również jako Pokoje Washingtona Irvinga, ponieważ to właśnie tam zatrzymywał się amerykański pisarz romantyczny podczas swojego pobytu w Granadzie. Być może to właśnie w tym miejscu napisał swoją słynną książkę *Opowieści z Alhambry*. Nad drzwiami widoczna jest tablica pamiątkowa.

Obok Patio de la Reja znajduje się Patio de Lindaraja, ozdobione rzeźbionymi żywopłotami z bukszpanu, cyprysami i gorzkimi pomarańczami. Dziedziniec ten zawdzięcza swoją nazwę punktowi widokowemu Nasrydów, znajdującemu się na jego południowej stronie i noszącemu tę samą nazwę.

W okresie Nasrydów ogród wyglądał zupełnie inaczej niż dzisiaj, gdyż był przestrzenią otwartą na krajobraz.

Wraz z przybyciem Karola V ogród został ogrodzony, przyjmując układ przypominający krużganek dzięki galerii z portykiem. Do budowy wykorzystano kolumny pochodzące z innych części Alhambry.

W centrum dziedzińca stoi barokowa fontanna, nad którą na początku XVII wieku umieszczono marmurowy basen Nasrydów. Fontanna, którą widzimy dzisiaj, jest repliką; Oryginał można obejrzeć w Muzeum Alhambra.

Patio de los Leones stanowi serce tego pałacu. Jest to prostokątny dziedziniec otoczony galerią z portykiem i stu dwudziestoma czterema kolumnami, z których każda różni się od siebie, łączącymi poszczególne pomieszczenia pałacu. Przypomina nieco klasztor chrześcijański.

Przestrzeń tę uważa się za jeden z klejnotów sztuki islamskiej, mimo że odchodzi ona od utartych schematów architektury hiszpańsko-muzułmańskiej.

Symbolika pałacu opiera się na koncepcji ogrodu-raju. Cztery kanały wodne biegnące od środka dziedzińca mogą symbolizować cztery rzeki islamskiego raju, nadając dziedzińcowi układ przypominający krzyż. Kolumny przywodzą na myśl las palmowy, niczym oazy raju.

W centrum znajduje się słynna Fontanna Lwów. Dwanaście lwów, mimo że w podobnej pozycji – czujne i zwrócone plecami do fontanny – ma inne cechy charakterystyczne. Wykonane są z białego marmuru Macael, starannie dobranego tak, aby wykorzystać naturalne żyłki kamienia i uwydatnić jego wyjątkowe cechy.

Istnieją różne teorie na temat jego symboliki. Niektórzy uważają, że symbolizują one siłę dynastii Nasrydów lub sułtana Muhammada V, dwanaście znaków zodiaku, dwanaście godzin dnia, a nawet zegar hydrauliczny. Inni twierdzą, że jest to reinterpretacja Morza Brązowego z Judei, podtrzymywanego przez dwanaście byków, tutaj zastąpionych przez dwanaście lwów.

Centralna misa została prawdopodobnie wyrzeźbiona in situ i znajdują się w niej poetyckie inskrypcje wychwalające Muhammada V oraz system hydrauliczny, który zasila fontannę i reguluje przepływ wody, zapobiegając przelewaniu się.

„Wygląda na to, że woda i marmur łączą się ze sobą, a my nie wiemy, które z nich się ześlizguje.
Czy nie widzisz, jak woda wlewa się do miski, a jej dzióbki natychmiast ją zasłaniają?

To kochanek, którego powieki zalewają się łzami,
łzy, które ukrywa ze strachu przed donosicielem.

Czyż nie jest to w rzeczywistości podobne do białej chmury, która wylewa swe wody na lwy i przypomina rękę kalifa, który o poranku obdarza swymi łaskami lwy wojny?

Fontanna na przestrzeni lat przechodziła liczne transformacje. W XVII wieku dodano drugi basen, który w XX wieku usunięto i przeniesiono do Ogrodu Adarves na terenie Alcazaby.

Chrześcijańska adaptacja pałacu obejmowała stworzenie bezpośredniego dostępu do Wieży Comares poprzez dwukondygnacyjną otwartą galerię. Z tej galerii roztaczają się wspaniałe widoki na dwie najbardziej charakterystyczne dzielnice Granady: Albaicín i Sacromonte.

Z galerii, patrząc w prawo, można zobaczyć także Garderobę Królowej, którą, podobnie jak inne pomieszczenia wymienione powyżej, można zwiedzać tylko podczas specjalnych okazji lub tylko przez miesiąc.

Garderoba Królowej mieści się w Wieży Jusufa I, wysuniętej do przodu względem murów. Nazwa chrześcijańska pochodzi od nazwy, jaką nadała mu Izabela Portugalska, żona Karola V, podczas jej pobytu w Alhambrze.

Wnętrze dostosowano do estetyki chrześcijańskiej i umieszczono w nim cenne obrazy renesansowe pędzla Juliusza Achillesa i Aleksandra Maynera, uczniów Rafaela Sanzio, zwanego też Rafaelem z Urbino.

Schodząc z galerii, natrafimy na Patio de la Reja. Nazwa pochodzi od ciągłego balkonu z balustradami z kutego żelaza, zainstalowanego w połowie XVII wieku. Kraty te stanowiły otwarty korytarz łączący i chroniący sąsiadujące pomieszczenia.

Sala Dwóch Sióstr wzięła swoją obecną nazwę od dwóch bliźniaczych płyt marmuru Macael znajdujących się w centrum pomieszczenia.

Pomieszczenie to przypomina nieco Salę Abencerrajów: znajduje się wyżej niż dziedziniec, a za wejściem ma dwoje drzwi. Te po lewej stronie dawały dostęp do toalety, a te po prawej łączyły się z górnymi pomieszczeniami domu.

W przeciwieństwie do pokoju dwuosobowego, ten pokój otwiera się na północ, w stronę Sala de los Ajimeces i małego punktu widokowego: Mirador de Lindaraja.

W czasach dynastii Nasrydów, za czasów Muhammada V, pomieszczenie to nazywano *qubba al-kubra*, czyli główną kubbą, najważniejszą w Pałacu Lwów. Termin *qubba* odnosi się do kwadratowego planu piętra przykrytego kopułą.

Kopuła zbudowana jest na planie ośmioramiennej gwiazdy, rozkładającej się w trójwymiarowy układ składający się z 5416 muqarnas, z których niektóre nadal zachowały ślady polichromii. Muqarna rozmieszczone są w szesnastu kopułach umieszczonych nad szesnastoma oknami z kratami, które zapewniają zmieniające się oświetlenie pomieszczenia w zależności od pory dnia.

Przed wejściem do zachodniej sali, zwanej także Salą Abencerrajów, natrafimy na drewniane drzwi z niezwykłymi rzeźbami, które przetrwały od czasów średniowiecza.

Nazwa tego pokoju wiąże się z legendą, według której z powodu pogłosek o romansie rycerza Abencerreja i faworyty sułtana lub też z powodu rzekomych spisków tej rodziny mających na celu obalenie monarchy, rozgniewany sułtan wezwał rycerzy Abencerreja. W wyniku tych zdarzeń życie straciło trzydzieści sześć osób.

Historię tę spisał w XVI wieku pisarz Ginés Pérez de Hita w swojej powieści o *wojnach domowych w Granadzie*, w której opowiada, że rycerze zostali zamordowani w tym właśnie pomieszczeniu.

Z tego powodu niektórzy twierdzą, że w plamach rdzy na centralnej fontannie widzą symboliczny ślad rzek krwi przelanych przez tych rycerzy.

Legenda ta stała się również inspiracją dla hiszpańskiego malarza Mariano Fortuny'ego, który uwiecznił ją w dziele zatytułowanym *Masakra Abencerrajów*.

Po wejściu do środka zobaczyliśmy dwa wejścia: to po prawej prowadziło do toalety, a to po lewej do schodów prowadzących do pomieszczeń na piętrze.

Sala Abencerrajesów to prywatne i niezależne mieszkanie na parterze, zbudowane wokół dużej *qubby* (kopuły w języku arabskim).

Tynkowana kopuła jest bogato zdobiona muqarnami, które tworzą ośmioramienną gwiazdę tworzącą złożoną trójwymiarową kompozycję. Muqarnas to elementy architektoniczne oparte na wiszących graniastosłupach o wklęsłych i wypukłych kształtach, przypominające stalaktyty.

Wchodząc do pokoju, zauważasz spadek temperatury. Dzieje się tak, ponieważ jedyne okna znajdują się na górze, co umożliwia ucieczkę gorącego powietrza. W międzyczasie woda z centralnej fontanny chłodzi powietrze, dzięki czemu po zamknięciu drzwi pomieszczenie staje się rodzajem jaskini, w której panuje idealna temperatura nawet w najgorętsze letnie dni.

Za Salą Dwóch Sióstr, po stronie północnej, znajduje się poprzeczna nawa przykryta sklepieniem muqarnas. Pomieszczenie to nazywane jest Salą Ajimeces (okna z mullionami) ze względu na rodzaj okien, które zapewne zamykały otwory znajdujące się po obu stronach centralnego łuku prowadzącego do punktu widokowego Lindaraja.

Uważa się, że białe ściany tego pomieszczenia pierwotnie były pokryte tkaninami jedwabnymi.

Nazwa punktu widokowego Lindaraja wywodzi się od arabskiego określenia *Ayn Dar Aisa*, oznaczającego „oczy rodu Aisa”.

Mimo niewielkich rozmiarów, wnętrze platformy widokowej jest niezwykle bogato zdobione. Z jednej strony jest to mozaika składająca się z szeregu małych, zazębiających się gwiazd, której wykonanie wymagało od rzemieślników dużej precyzji. Z drugiej strony, jeśli spojrzysz w górę, zobaczysz sufit z kolorowym szkłem osadzonym w drewnianej konstrukcji, przypominający świetlik.

Latarnia ta jest reprezentatywnym przykładem tego, jak mogły wyglądać liczne ogrodzenia i okna z mullionami w Palatyńskiej Alhambrze. Gdy promienie słoneczne padają na szkło, tworzą kolorowe refleksy, które rozświetlają wystrój, nadając przestrzeni wyjątkową i zmieniającą się w ciągu dnia atmosferę.

W okresie Nasrydów, gdy dziedziniec był jeszcze otwarty, można było usiąść na podłodze platformy widokowej, oprzeć ramię o parapet i podziwiać spektakularne widoki na dzielnicę Albayzín. Poglądy te zatarły się na początku XVI wieku, kiedy zaczęto wznosić budynki, które miały być rezydencją cesarza Karola V.

Sala Królewska zajmuje całą wschodnią stronę Patio de los Leones i chociaż wydaje się być zintegrowana z pałacem, uważa się, że pełniła własną funkcję, prawdopodobnie rekreacyjną lub dworską.

Miejsce to wyróżnia się tym, że zachował się w nim jeden z niewielu przykładów malarstwa figuralnego z epoki Nasrydów.

W trzech sypialniach, każda o powierzchni około piętnastu metrów kwadratowych, znajdują się trzy fałszywe sklepienia ozdobione malowidłami na skórze jagnięcej. Skóry te mocowano do drewnianego podłoża za pomocą małych gwoździ bambusowych – technika ta zapobiegała rdzewieniu materiału.

Nazwa pomieszczenia prawdopodobnie pochodzi od interpretacji malowidła znajdującego się w centralnej wnęce, przedstawiającego dziesięć postaci, które mogą odpowiadać pierwszym dziesięciu sułtanom Alhambry.

W bocznych wnękach można obejrzeć sceny rycerskie przedstawiające walki, polowania, gry i miłość. Obecność chrześcijańskich i muzułmańskich postaci, dzielących tę samą przestrzeń, jest wyraźnie widoczna na podstawie ich ubioru.

Pochodzenie tych obrazów było szeroko dyskutowane. Ze względu na linearny styl gotycki uważa się, że ich twórcą prawdopodobnie byli artyści chrześcijańscy, znający się na świecie muzułmańskim. Możliwe, że dzieła te są owocem dobrych stosunków między Muhammadem V, fundatorem tego pałacu, a chrześcijańskim królem Kastylii Piotrem I.

Pokój Tajemnic to pomieszczenie o kwadratowym kształcie, przykryte kulistym sklepieniem.

W tym pomieszczeniu dzieje się coś bardzo osobliwego i ciekawego, co czyni je jedną z ulubionych atrakcji zwiedzających Alhambrę, zwłaszcza najmłodszych.

Zjawisko to polega na tym, że jeśli jedna osoba stanie w jednym rogu pokoju, a druga w przeciwległym rogu – obie zwrócone twarzą do ściany i tak blisko niej, jak to możliwe – jedna z nich może mówić bardzo cicho, a druga usłyszy wiadomość doskonale, tak jakby stała tuż obok.

To właśnie dzięki tej akustycznej „grze” pokój ten otrzymał swoją nazwę: **Pokój Tajemnic**.

Pałac znany jako Pałac Lwów został oddany do użytku podczas drugiego panowania sułtana Muhammada V, które rozpoczęło się w 1362 roku i trwało do 1391 roku. W tym okresie rozpoczęto budowę Pałacu Lwów, sąsiadującego z Pałacem Comares, który został zbudowany przez jego ojca, sułtana Yusufa I.

Nowy pałac nazywano też *Pałacem Rijadu*, ponieważ uważa się, że został zbudowany na terenie dawnych Ogrodów Comares. Termin *Riyad* oznacza „ogród”.

Uważa się, że pierwotnie do pałacu wchodziło się przez południowo-wschodni narożnik, od strony Calle Real, za pomocą zakrzywionego dojścia. Obecnie, z powodu chrześcijańskich zmian po podboju, do Sali Muqarnas można dostać się bezpośrednio z Pałacu Comares.

Sala Muqarnas wzięła swoją nazwę od imponującego sklepienia muqarnas, które pierwotnie ją przykrywało, a które niemal całkowicie zawaliło się na skutek drgań wywołanych eksplozją prochowni przy Carrera del Darro w 1590 r.

Pozostałości tego sklepienia można nadal zobaczyć po jednej stronie. Po przeciwnej stronie znajdują się pozostałości późniejszego chrześcijańskiego grobowca, na którym widnieją litery „FY”, tradycyjnie kojarzone z Ferdynandem i Izabelą, choć w rzeczywistości odnoszą się do Filipa V i Izabeli Farnese, którzy odwiedzili Alhambrę w 1729 roku.

Uważa się, że pomieszczenie mogło pełnić funkcję przedsionka lub poczekalni dla gości uczestniczących w uroczystościach, przyjęciach i przyjęciach sułtańskich.

Obszerna przestrzeń znana dzisiaj jako Jardines del Partal zawdzięcza swoją nazwę Palacio del Pórtico, którego nazwa wywodzi się od znajdującej się tam galerii z portykiem.

Jest to najstarszy zachowany pałac w monumentalnym kompleksie, którego budowę przypisuje się sułtanowi Muhammadowi III na początku XIV wieku.

Pałac ten przypomina nieco Pałac Comares, choć jest od niego starszy: ma prostokątny dziedziniec, centralny basen i portyk odbijający się w wodzie niczym lustro. Jego główną cechą charakterystyczną jest obecność bocznej wieży, znanej od XVI wieku jako Wieża Dam, choć nazywano ją również Obserwatorium, ponieważ Muhammad III był wielkim miłośnikiem astronomii. Okna wieży wychodzą na cztery strony świata, dzięki czemu można z nich podziwiać spektakularne widoki.

Ciekawostką jest fakt, że pałac ten pozostawał w rękach prywatnych do 12 marca 1891 r., kiedy to jego właściciel, Arthur von Gwinner, niemiecki bankier i konsul, przekazał budynek i otaczające go tereny państwu hiszpańskiemu.

Niestety, von Gwinner zdemontował drewniany dach platformy widokowej i przeniósł go do Berlina, gdzie obecnie można go oglądać w Muzeum Pergamońskim jako jedną z głównych atrakcji tamtejszej kolekcji sztuki islamskiej.

Obok Pałacu Partal, na lewo od Wieży Kobiet, znajdują się domy Nasrydów. Jeden z nich nazwano Domem Obrazów, gdyż na początku XX wieku odkryto tam malowidła temperowe na stiuku z XIV wieku. Te niezwykle cenne obrazy są rzadkim przykładem malowideł ściennych z motywami figuralnymi z epoki Nasrydów. Przedstawiają sceny dworskie, myśliwskie i uroczyste.

Ze względu na ich znaczenie i względy konserwatorskie domy te nie są udostępnione do zwiedzania.

Po prawej stronie Pałacu Partal, na wale muru, znajduje się Oratorium Partal, którego budowę przypisuje się sułtanowi Yusufowi I. Dostęp do niego jest możliwy po małych schodach, ponieważ znajduje się ono nad poziomem gruntu.

Jednym z filarów islamu jest modlitwa pięć razy dziennie zwrócona twarzą w stronę Mekki. Oratorium pełniło funkcję kaplicy palatyńskiej, która umożliwiała mieszkańcom pobliskiego pałacu wypełnianie obowiązku religijnego.

Mimo niewielkich rozmiarów (około dwunastu metrów kwadratowych) oratorium posiada mały przedsionek i salę modlitewną. Wnętrze zdobią bogate dekoracje tynkowe z motywami roślinnymi i geometrycznymi, a także inskrypcjami Koranu.

Idąc po schodach, tuż przed drzwiami wejściowymi, na południowo-zachodniej ścianie, zwróconej w stronę Mekki, znajdziesz mihrab. Ma wielokątny plan, łuk podkowiasty w kształcie klina i jest nakryta kopułą muqarnas.

Na szczególną uwagę zasługuje inskrypcja epigraficzna umieszczona na impostach łuku mihrabu, która zachęca do modlitwy: „Przyjdźcie i módlcie się, a nie bądźcie wśród niedbałymi”.

Do oratorium przylega Dom Atasio de Bracamonte, który w 1550 r. został podarowany byłemu giermkowi zarządcy Alhambry, hrabiemu Tendilli.

Na najwyższym płaskowyżu w regionie Partal znajdują się pozostałości archeologiczne Pałacu Jusufa III. Pałac ten został przekazany w czerwcu 1492 roku przez monarchów katolickich pierwszemu gubernatorowi Alhambry, Don Íñigo López de Mendoza, drugiemu hrabiemu Tendilli. Z tego powodu nazywany jest także Pałacem Tendilla.

Powodem, dla którego pałac popadł w ruinę, są nieporozumienia, jakie pojawiły się w XVIII wieku pomiędzy potomkami hrabiego Tendilli i Filipa V Burbona. Po śmierci arcyksięcia Karola II Austriackiego bez pozostawienia spadkobierców, rodzina Tendilla poparła arcyksięcia Karola Austriackiego zamiast Filipa Burbona. Po intronizacji Filipa V doszło do represji: w 1718 r. odebrano im stanowisko burmistrza Alhambry, później zaś pałac, który rozebrano, a materiały sprzedano.

Część tych materiałów pojawiła się ponownie w kolekcjach prywatnych w XX wieku. Uważa się, że tzw. „Płytka Szczęścia”, zachowana w Instytucie Don Juana w Madrycie, może pochodzić z tego pałacu.

Od 1740 roku teren pałacu stał się obszarem dzierżawionych ogrodów warzywnych.

W 1929 roku teren ten został odzyskany przez państwo hiszpańskie i ponownie stał się własnością Alhambry. Dzięki pracy Leopoldo Torresa Balbása, architekta i restauratora Alhambry, przestrzeń ta zyskała na atrakcyjności dzięki stworzeniu ogrodu archeologicznego.

Mury miejskie Palatynatu pierwotnie miały ponad trzydzieści wież, z których do dziś przetrwało tylko dwadzieścia. Początkowo wieże te pełniły wyłącznie funkcję obronną, jednak z czasem niektóre z nich zaczęto wykorzystywać również do celów mieszkalnych.

Przy wyjściu z Pałaców Nasrydów, w dzielnicy Partal Alto, brukowana ścieżka prowadzi do Generalife. Trasa ta biegnie wzdłuż odcinka muru, na którym znajdują się niektóre z najbardziej charakterystycznych wież kompleksu, otoczone ogrodem z pięknym widokiem na Albaicín i sady Generalife.

Jedną z najsłynniejszych wież jest Wieża Szczytów, zbudowana przez Muhammada II, a później odnowiona przez innych sułtanów. Można ją łatwo rozpoznać po ceglanych blankach w kształcie piramid, od których może pochodzić jej nazwa. Inni autorzy uważają jednak, że nazwa ta pochodzi od wsporników wystających z górnych rogów, na których znajdowały się machikuły – elementy obronne umożliwiające odpieranie ataków z góry.

Główną funkcją wieży była ochrona bramy Arrabal, znajdującej się u jej podstawy i łączącej ją z Cuesta del Rey Chico, ułatwiając dostęp do dzielnicy Albaicín i starej średniowiecznej drogi łączącej Alhambrę z Generalife.

W czasach chrześcijańskich, aby wzmocnić ochronę, zbudowano zewnętrzny bastion ze stajniami, który jest teraz zamknięty nowym wejściem znanym jako Żelazna Brama.

Choć wieże powszechnie kojarzone są wyłącznie z funkcją militarną, wiadomo, że Torre de los Picos pełniła również funkcję mieszkalną, o czym świadczą zdobienia obecne w jej wnętrzu.

Z biegiem czasu Torre de la Cautiva otrzymywała różne nazwy, takie jak Torre de la Ladrona czy Torre de la Sultana, choć ostatecznie zwyciężyła ta najpopularniejsza: Torre de la Cautiva.

Nazwa ta nie opiera się na udowodnionych faktach historycznych, ale jest raczej owocem romantycznej legendy, według której w tej wieży była uwięziona Izabela de Solís. Później przyjęła islam i przyjęła imię Zoraida i została ulubioną sułtanką Muleya Hacéna. Sytuacja ta wywołała napięcia w stosunkach z Aixą, byłą sułtanką i matką Boabdila, ponieważ Zoraida, której imię oznacza „gwiazda poranna”, zastąpiła ją na dworze.

Budowę tej wieży przypisuje się sułtanowi Yusufowi I, który był również odpowiedzialny za pałac Comares. Tę atrybucję potwierdzają inskrypcje w sali głównej, które są dziełem wezyra Ibn al-Yayyaba i wychwalają sułtana.

W wierszach wyrytych na murach wezyr wielokrotnie używa tego terminu qal'ahurra, którego od tego czasu zaczęto używać w odniesieniu do ufortyfikowanych pałaców, jak to ma miejsce w przypadku tej wieży. Wieża oprócz funkcji obronnych mieści w sobie bogato zdobiony, autentyczny pałac.

Jeśli chodzi o zdobienia, główna sala posiada cokół wyłożony ceramicznymi płytkami o geometrycznych kształtach w różnych kolorach. Wśród nich wyróżnia się kolor fioletowy, którego produkcja była wówczas szczególnie trudna i kosztowna, dlatego zarezerwowana była wyłącznie dla pomieszczeń o dużym znaczeniu.

Wieża Infantek, podobnie jak Wieża Jeńców, zawdzięcza swoją nazwę legendzie.

To legenda o trzech księżniczkach: Zaidzie, Zoraydzie i Zorahida, które mieszkały w tej wieży. Historię tę zebrał Washington Irving w swoich słynnych *Opowieściach z Alhambry*.

Budowę tej wieży-pałacu, czyli *qalahurra*, przypisuje się sułtanowi Muhammadowi VII, który panował w latach 1392–1408. Jest to zatem jedna z ostatnich wież wybudowanych przez dynastię Nasrydów.

Okoliczność ta odbija się na wystroju wnętrz, który wykazuje oznaki pewnego upadku w porównaniu z poprzednimi okresami większej świetności artystycznej.

Na końcu Paseo de las Torres, w najdalej na wschód wysuniętej części północnego muru, znajdują się pozostałości cylindrycznej wieży: Torre del Cabo de Carrera.

Wieża ta została praktycznie zniszczona w wyniku eksplozji przeprowadzonych w 1812 roku przez wojska Napoleona w trakcie wycofywania się z Alhambry.

Uważa się, że została ona zbudowana lub przebudowana na polecenie monarchów katolickich w 1502 r., co potwierdza obecnie zaginiona inskrypcja.

Nazwa pochodzi od położenia obiektu na końcu Calle Mayor w Alhambrze, wyznaczającej granicę lub „cap de carrera” tej ulicy.

Pałac Karola V, o szerokości sześćdziesięciu trzech metrów i wysokości siedemnastu metrów, zachowuje proporcje architektury klasycznej, dlatego jest podzielony poziomo na dwa poziomy o wyraźnie zróżnicowanej architekturze i dekoracji.

Do dekoracji elewacji wykorzystano trzy rodzaje kamienia: szary, zwarty wapień z Sierra Elvira, biały marmur z Macael i zielony serpentynit z Barranco de San Juan.

Dekoracje zewnętrzne mają na celu ukazanie wizerunku cesarza Karola V, poprzez odniesienia mitologiczne i historyczne uwypuklając jego cnoty.

Najbardziej charakterystyczne fasady znajdują się po stronie południowej i zachodniej, obie zaprojektowane w formie łuków triumfalnych. Główny portal znajduje się po stronie zachodniej, gdzie główne drzwi zwieńczone są uskrzydlonymi wiktoriami. Po obu stronach znajdują się małe drzwi, nad którymi umieszczono medaliony z postaciami żołnierzy na koniach w pozycjach bojowych.

Na cokołach kolumn znajdują się symetrycznie zduplikowane płaskorzeźby. Centralne płaskorzeźby symbolizują Pokój: przedstawiają dwie kobiety siedzące na stosie broni, niosące gałązki oliwne i podtrzymujące Słupy Herkulesa, kulę ziemską z koroną cesarską i mottem *PLUS ULTRA*, podczas gdy cherubiny palą artylerię wojenną.

Płaskorzeźby boczne przedstawiają sceny wojenne, takie jak bitwa pod Pawią, w której Karol V pokonał Franciszka I, króla Francji.

Na szczycie znajdują się balkony flankowane medalionami przedstawiającymi dwie z dwunastu prac Herkulesa: zabicie lwa nemejskiego i drugą zwróconą w stronę byka kreteńskiego. Herb Hiszpanii widnieje w centralnym medalionie.

W dolnej części pałacu wyróżniają się rustykalne ciosane kamienie, które mają budzić wrażenie solidności. Nad nimi znajdują się brązowe pierścienie trzymane przez figurki zwierząt, takich jak lwy — symbole władzy i ochrony — a w rogach podwójne orły, nawiązujące do władzy cesarskiej i heraldycznego emblematu cesarza: dwugłowy orzeł Karola I Hiszpańskiego i Karola V Niemieckiego.

Cesarz Hiszpanii, Karol I Habsburg, wnuk monarchów katolickich i syn Joanny I Kastylijskiej i Filipa Pięknego, odwiedził Granadę latem 1526 r. po ślubie z Izabelą Portugalską w Sewilli, aby spędzić tam miesiąc miodowy.

Po przybyciu cesarz był oczarowany urokiem miasta i Alhambry i podjął decyzję o wybudowaniu nowego pałacu na terenie miasta-palatynatu. Pałac ten stał się znany jako Nowy Dom Królewski, w przeciwieństwie do Pałaców Nasrydów, które odtąd były znane jako Stary Dom Królewski.

Wykonanie prac zlecono toledańskiemu architektowi i malarzowi Pedrowi Machuce, o którym mówi się, że był uczniem Michała Anioła, co wyjaśniałoby jego głęboką wiedzę na temat renesansu klasycznego.

Machuca zaprojektował monumentalny pałac w stylu renesansowym, na planie kwadratu z kołem wkomponowanym w wnętrze, inspirowany zabytkami starożytności klasycznej.

Budowę rozpoczęto w 1527 r. i w dużej mierze sfinansowano ją z danin, jakie Moryskowie musieli płacić za możliwość dalszego zamieszkiwania w Granadzie oraz pielęgnowania swoich zwyczajów i rytuałów.

W 1550 roku Pedro Machuca zmarł, nie dokończywszy budowy pałacu. Kontynuatorem projektu był jego syn Luis, jednak po jego śmierci prace na jakiś czas zostały wstrzymane. Prace wznowiono w 1572 r. za panowania Filipa II. Powierzono je Juanowi de Orea z polecenia Juana de Herrery, architekta klasztoru El Escorial. Jednakże z powodu braku środków spowodowanego wojną Alpujarras nie osiągnięto znaczącego postępu.

Budowę pałacu ukończono dopiero w XX wieku. Najpierw pod kierunkiem architekta-restauratora Leopoldo Torresa Balbása, a ostatecznie w 1958 r. przez Francisco Prieto Moreno.

Pałac Karola V został pomyślany jako symbol powszechnego pokoju i odzwierciedlał polityczne aspiracje cesarza. Karol V jednak nigdy osobiście nie zobaczył pałacu, którego budowę kazał wykonać.

Muzeum Alhambra mieści się na parterze Pałacu Karola V i jest podzielone na siedem pomieszczeń poświęconych kulturze i sztuce hiszpańsko-muzułmańskiej.

Znajduje się tu najwspanialsza istniejąca kolekcja sztuki dynastii Nasrydów, składająca się z eksponatów znalezionych podczas wykopalisk oraz prac restauracyjnych przeprowadzonych na przestrzeni wieków w samej Alhambrze.

Wśród eksponowanych dzieł znajdują się prace sztukateryjne, kolumny, wyroby ciesielskie, ceramika w różnych stylach — jak na przykład słynny Wazon Gazel — kopia lampy z Wielkiego Meczetu w Alhambrze — a także nagrobki, monety i inne przedmioty o dużej wartości historycznej.

Kolekcja ta stanowi idealne uzupełnienie wizyty w monumentalnym kompleksie, gdyż pozwala lepiej zrozumieć codzienne życie i kulturę okresu Nasrydów.

Wstęp do muzeum jest bezpłatny, jednak należy pamiętać, że w poniedziałki muzeum jest nieczynne.

Kiedy Pedro Machuca projektował Pałac Karola V, zastosował geometryczne formy o silnej symbolice renesansowej: kwadrat reprezentował świat ziemski, wewnętrzne koło było symbolem boskości i stworzenia, a ośmiokąt – zarezerwowany dla kaplicy – miał symbolizować połączenie obu światów.

Po wejściu do pałacu znajdziemy się na imponującym, okrągłym dziedzińcu z portykiem, podwyższonym względem elewacji zewnętrznej. Dziedziniec ten otoczony jest dwiema nałożonymi na siebie galeriami, każda z trzydziestoma dwiema kolumnami. Kolumny na parterze są w porządku dorycko-toskańskim, a na piętrze w porządku jońskim.

Kolumny wykonano z kamienia budyniowego lub migdałowego, pochodzącego z miasta El Turro w Grenadzie. Materiał ten wybrano, ponieważ był bardziej ekonomiczny niż marmur, który pierwotnie zaplanowano w projekcie.

Dolna galeria ma sklepienie pierścieniowe, które prawdopodobnie miało być ozdobione freskami. Górna galeria posiada z kolei drewniany, kasetonowy sufit.

Fryz biegnący wokół dziedzińca zdobią *burocranios*, czyli wizerunki czaszek wołowych. Motyw dekoracyjny wywodzi się ze starożytnej Grecji i Rzymu, gdzie był używany na fryzach i grobowcach związanych z rytualnymi ofiarami.

Dwa piętra dziedzińca połączone są dwiema klatkami schodowymi: jedną od strony północnej, zbudowaną w XVII wieku, i drugą, również od strony północnej, zaprojektowaną w XX wieku przez architekta konserwatora Alhambry, Francisco Prieto Moreno.

Mimo że pałac nigdy nie był wykorzystywany jako rezydencja królewska, obecnie mieszczą się w nim dwa ważne muzea: Muzeum Sztuk Pięknych na piętrze, posiadające niezwykłą kolekcję malarstwa i rzeźby z Grenady z okresu od XV do XX wieku, oraz Muzeum Alhambry na parterze, do którego można wejść przez zachodni hol wejściowy.

Oprócz funkcji muzealnej, centralny dziedziniec może pochwalić się wyjątkową akustyką, dzięki czemu jest doskonałym miejscem na koncerty i występy teatralne, zwłaszcza podczas Międzynarodowego Festiwalu Muzyki i Tańca w Granadzie.

Przy Calle Real, w miejscu sąsiadującym z obecnym kościołem Santa María de la Alhambra, znajduje się Meczet-Łaźnia.

Łaźnię tę zbudowano za panowania sułtana Muhammada III i sfinansowano ze środków dżizja, podatek pobierany od chrześcijan za obsadzanie ziemi na granicy.

Wykorzystanie łaźnia turecka Kąpiel była nieodłączną częścią codziennego życia w mieście islamskim i Alhambra nie stanowiła wyjątku. Ze względu na bliskość meczetu, łaźnia ta pełniła ważną funkcję religijną: umożliwiała ablucje i rytuały oczyszczające przed modlitwą.

Jednakże nie pełniła ona wyłącznie funkcji religijnej. Hammam był również miejscem higieny osobistej i ważnym miejscem spotkań towarzyskich.

Jego stosowanie było regulowane harmonogramem: mężczyźni korzystali z niego rano, a kobiety po południu.

Łaźnie muzułmańskie, wzorowane na łaźniach rzymskich, miały ten sam układ komór, choć były mniejsze i działały na zasadzie pary, w przeciwieństwie do łaźni rzymskich, które polegały na zanurzeniu.

Łaźnia składała się z czterech głównych pomieszczeń: pokoju wypoczynkowego lub przebieralni, pomieszczenia zimnego lub ciepłego, pomieszczenia gorącego oraz przylegającej do niego kotłowni.

Zastosowano system ogrzewania hipokaustpodziemny system ogrzewania, który ogrzewa grunt za pomocą gorącego powietrza wytwarzanego przez piec i rozprowadzanego przez komorę pod nawierzchnią.

Obecny Parador de Turismo pierwotnie mieścił się w klasztorze San Francisco, wybudowanym w 1494 r. na miejscu starego pałacu Nasrydów, który zgodnie z tradycją należał do muzułmańskiego księcia.

Po zdobyciu Granady, monarchowie katoliccy przekazali ten teren pod budowę pierwszego w mieście klasztoru franciszkanów, spełniając w ten sposób obietnicę złożoną patriarsze Asyżu na wiele lat przed podbojem.

Z czasem miejsce to stało się pierwszym miejscem pochówku monarchów katolickich. Półtora miesiąca przed swoją śmiercią w Medina del Campo w 1504 roku królowa Izabela w testamencie zapisała życzenie, aby pochować ją w tym klasztorze, ubraną w franciszkański habit. W 1516 roku pochowano obok niego króla Ferdynanda.

Oboje pozostali tam pochowani do 1521 r., kiedy to ich wnuk, cesarz Karol V, nakazał przeniesienie ich szczątków do Kaplicy Królewskiej w Grenadzie, gdzie obecnie spoczywają obok Joanny I Kastylijskiej, Filipa Pięknego i księcia Michała de Paz.

Obecnie można odwiedzić to pierwsze miejsce pochówku, wchodząc na dziedziniec Paradoru. Pod kopułą z muqarnas zachowały się oryginalne nagrobki obu monarchów.

Od czerwca 1945 roku w budynku tym mieści się Parador de San Francisco, ekskluzywny hotel turystyczny będący własnością państwa hiszpańskiego i przez nie zarządzany.

Słowo „medina”, które po arabsku oznacza „miasto”, odnosiło się do najwyższej części wzgórza Sabika w Alhambrze.

W tej medinie codziennie odbywało się wiele intensywnych zajęć, gdyż to właśnie tam koncentrowało się rzemiosło i ludność, dzięki którym dwór Nasrydów mógł żyć w mieście-palatynacie.

Wytwarzano tam tekstylia, ceramikę, chleb, szkło, a nawet monety. Oprócz mieszkań dla robotników znajdowały się tam również niezbędne budynki użyteczności publicznej, takie jak łaźnie, meczety, suki, cysterny, piece, silosy i warsztaty.

Aby zapewnić właściwe funkcjonowanie tego miniaturowego miasta, Alhambra posiadała własny system prawny, administracyjny i podatkowy.

Do dziś przetrwało jedynie kilka pozostałości oryginalnej medyny Nasrydów. Przekształcenie tego obszaru przez osadników chrześcijańskich po podboju oraz późniejsze eksplozje prochu strzelniczego spowodowane przez wojska napoleońskie w trakcie ich wycofywania się przyczyniły się do jego zniszczenia.

W połowie XX wieku podjęto program archeologiczny mający na celu odnowę i adaptację tego obszaru. W rezultacie powstała również ścieżka spacerowa wzdłuż starej średniowiecznej ulicy, która obecnie łączy się z Generalife.

W królewskiej medynie, przylegającej do południowego muru, znajdują się pozostałości tzw. Pałacu Abencerrajów, kastylijskiej nazwy rodu Banu Sarray, szlacheckiego rodu pochodzenia północnoafrykańskiego, należącego do dworu Nasrydów.

Pozostałości, które można oglądać do dziś, są efektem wykopalisk, które rozpoczęto w latach 30. XX wieku, gdyż miejsce to zostało wcześniej poważnie uszkodzone, głównie na skutek eksplozji spowodowanych przez wojska napoleońskie w trakcie ich wycofywania się.

Dzięki wykopaliskom archeologicznym udało się potwierdzić znaczenie tej rodziny na dworze Nasrydów, nie tylko ze względu na rozmiary pałacu, ale również jego uprzywilejowane położenie: w górnej części medyny, tuż przy głównej osi miejskiej Alhambry.

Brama Sprawiedliwości, znana w języku arabskim jako Bab al-Szaria, jest jedną z czterech zewnętrznych bram miasta-palatynatu Alhambra. Jako wejście zewnętrzne pełniło ważną funkcję obronną, o czym świadczy jego dwuwygięta konstrukcja i strome zbocze terenu.

Jego budowę, wkomponowaną w wieżę przymocowaną do południowego muru, przypisuje się sułtanowi Jusufowi I w 1348 roku.

Drzwi mają dwa ostrołukowe łuki w kształcie podkowy. Pomiędzy nimi znajduje się otwarta przestrzeń, zwana buhederą, z której w razie ataku można było bronić wejścia, zrzucając materiały z tarasu.

Oprócz znaczenia strategicznego, brama ta ma silne znaczenie symboliczne w kontekście islamu. Na szczególną uwagę zasługują dwa elementy dekoracyjne: dłoń i klucz.

Ręka symbolizuje pięć filarów islamu i symbolizuje ochronę i gościnność. Kluczem jest z kolei symbol wiary. Ich wspólną obecność można interpretować jako alegorię władzy duchowej i ziemskiej.

Popularna legenda głosi, że jeśli pewnego dnia dłoń i klucz się zetkną, będzie to oznaczać upadek Alhambry... a wraz z nim koniec świata, ponieważ utraci on swoją świetność.

Symbole islamskie kontrastują z innym chrześcijańskim dodatkiem: gotycką rzeźbą Matki Boskiej z Dzieciątkiem, dziełem Ruberto Alemána, umieszczoną w niszy nad łukiem wewnętrznym na polecenie monarchów katolickich po zdobyciu Granady.

Puerta de los Carros nie odpowiada oryginalnemu otworowi w murze Nasrydów. Został otwarty w latach 1526–1536 w bardzo konkretnym celu: aby umożliwić dostęp wozom transportującym materiały i kolumny na potrzeby budowy Pałacu Karola V.

Drzwi te nadal pełnią praktyczną funkcję. Jest to bezpłatny wstęp dla pieszych na teren kompleksu, umożliwiający bezpłatne zwiedzanie Pałacu Karola V i znajdujących się w nim muzeów.

Ponadto jest to jedyna brama otwarta dla pojazdów upoważnionych, w tym gości hoteli położonych na terenie kompleksu Alhambra, taksówek, służb specjalnych, personelu medycznego i pojazdów służb technicznych.

Miasto Alhambra otoczone było rozległymi murami z czterema głównymi bramami wejściowymi od zewnątrz. Aby zapewnić obronę, bramy miały charakterystyczny zakrzywiony kształt, który utrudniał potencjalnym atakującym poruszanie się i umożliwiał zasadzki od wewnątrz.

Brama Siedmiu Pięter, znajdująca się w ścianie południowej, jest jednym z takich wejść. W czasach Nasrydów znany był jako Bib al-Gudur lub „Puerta de los Pozos”, ze względu na znajdujące się w pobliżu silosy i lochy, prawdopodobnie wykorzystywane jako więzienia.

Jego obecna nazwa pochodzi od powszechnego przekonania, że pod nim znajduje się siedem poziomów lub pięter. Mimo że udokumentowano tylko dwa takie przypadki, wiara ta stała się tematem wielu legend i opowieści, np. opowieści Washingtona Irvinga pt. „Legenda dziedzictwa Maurów”, w której mowa jest o skarbie ukrytym w tajnych piwnicach wieży.

Tradycja głosi, że była to ostatnia brama, przez którą Boabdil i jego świta udali się 2 stycznia 1492 r. do Vega de Granada, aby przekazać klucze do królestwa monarchom katolickim. Również przez tę bramę bez oporu wkroczyli pierwsi żołnierze chrześcijańscy.

Brama, którą widzimy dzisiaj, jest rekonstrukcją, ponieważ oryginał został w dużej mierze zniszczony w wyniku eksplozji dokonanej przez wojska napoleońskie w trakcie ich odwrotu w 1812 roku.

Puerta del Vino było głównym wejściem do medyny Alhambry. Za jej budowę uważa się sułtana Muhammada III na początku XIV wieku, chociaż jej drzwi zostały później przebudowane przez Muhammada V.

Nazwa „Brama Wina” nie pochodzi z okresu Nasrydów, lecz z ery chrześcijańskiej, która rozpoczęła się w 1556 r., kiedy to mieszkańcom Alhambry zezwolono na zakup wina bez podatku w tym miejscu.

Ponieważ jest to brama wewnętrzna, jej układ jest prosty i bezpośredni, w przeciwieństwie do bram zewnętrznych, takich jak Brama Sprawiedliwości czy Brama Broni, które zostały zaprojektowane z wygięciem w celu zwiększenia obrony.

Mimo że nie pełniła ona głównej funkcji obronnej, znajdowały się w niej ławki dla żołnierzy odpowiedzialnych za kontrolę dostępu, a na piętrze znajdowały się pomieszczenia mieszkalne i miejsca odpoczynku strażników.

Fasada zachodnia, zwrócona w stronę Alcazaby, stanowiła wejście. Nad nadprożem łuku podkowiastego znajduje się symbol klucza, uroczysty symbol powitania i symbol dynastii Nasrydów.

Na wschodniej fasadzie, zwróconej w stronę Pałacu Karola V, na szczególną uwagę zasługują łukowe spandrele, ozdobione płytkami wykonanymi techniką suchego sznura. Stanowią one piękny przykład sztuki zdobniczej hiszpańsko-muzułmańskiej.

W czasach dynastii Nasrydów w miejscu, gdzie obecnie znajduje się kościół Santa María de la Alhambra, mieścił się Meczet Aljama, zwany też Wielkim Meczetem Alhambry, zbudowany na początku XIV wieku przez sułtana Muhammada III.

Po zdobyciu Granady 2 stycznia 1492 r. meczet został poświęcony na cele kultu chrześcijańskiego i odprawiono w nim pierwszą mszę. Decyzją monarchów katolickich kościół został konsekrowany pod patronatem św. Marii i ustanowiono tam pierwszą siedzibę arcybiskupią.

Pod koniec XVI wieku stary meczet znajdował się w złym stanie, co doprowadziło do jego zburzenia i wybudowania nowej świątyni chrześcijańskiej, którą ukończono w 1618 roku.

Po budowlach islamskich nie pozostało prawie żadnych śladów. Najważniejszym zachowanym eksponatem jest brązowa lampa z inskrypcją epigraficzną datowaną na rok 1305, obecnie znajdująca się w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Madrycie. Replikę tej lampy można zobaczyć w Muzeum Alhambra, w Pałacu Karola V.

Kościół Santa María de la Alhambra ma prosty układ z jedną nawą i trzema kaplicami bocznymi po każdej stronie. Wewnątrz na pierwszy plan wybija się główny obraz: Matka Boska Angustias, dzieło Torcuato Ruiza del Perala z XVIII wieku.

Ten wizerunek, znany również jako Matka Boska Miłosierdzia, jest jedynym obrazem, który jest niesiony w procesji w Granadzie w każdą Wielką Sobotę, jeśli pozwala na to pogoda. Czyni to na niezwykle pięknym tronie, którego tłoczone srebro imituje łuki symbolicznego Patio de los Leones.

Ciekawostką jest, że członkiem tego bractwa był poeta z Grenady, Federico García Lorca.

Przed obecnym Parador de Turismo i na wschód od niego znajdują się pozostałości średniowiecznej garbarni lub fermy bawołów, zakładu zajmującego się obróbką skór: ich czyszczeniem, garbowaniem i farbowaniem. Było to powszechne zajęcie w całym regionie Al-Andalus.

Garbarnia w Alhambrze jest niewielka w porównaniu do podobnych zakładów w Afryce Północnej. Należy jednak wziąć pod uwagę, że jej funkcja miała służyć wyłącznie zaspokojeniu potrzeb dworu Nasrydów.

Znajdowało się tam osiem małych basenów o różnych rozmiarach, zarówno prostokątnych, jak i okrągłych, w których przechowywano wapno i barwniki wykorzystywane w procesie garbowania skóry.

Działalność ta wymagała dużych ilości wody, dlatego garbarnię zlokalizowano tuż przy Acequia Real, korzystając w ten sposób z jej stałego dopływu. Jego istnienie jest również dowodem na dużą ilość wody dostępnej w tej części Alhambry.

Wieża Ciśnień to imponująca budowla znajdująca się w południowo-zachodnim narożniku murów Alhambry, w pobliżu obecnego głównego wejścia od strony kasy biletowej. Choć pełniła funkcje obronne, jej najważniejszym zadaniem była ochrona wejścia do Acequia Real, stąd jej nazwa.

Rów nawadniający docierał do miasta-palatynatu po przecięciu akweduktu i graniczył z północną ścianą wieży, zaopatrując w wodę całą Alhambrę.

Wieża, którą widzimy dzisiaj, jest efektem gruntownej rekonstrukcji. Podczas wycofywania się wojsk napoleońskich w 1812 r. zamek uległ poważnym uszkodzeniom na skutek eksplozji prochu strzelniczego i w połowie XX wieku został zredukowany niemal do fundamentów.

Wieża ta była niezbędna, gdyż pozwalała wodzie — a zatem i życiu — na dopływanie do miasta palatynackiego. Początkowo na Wzgórzu Sabika brakowało naturalnych źródeł wody, co stanowiło poważne wyzwanie dla Nasrydów.

Z tego powodu sułtan Muhammad I zarządził realizację dużego projektu hydrotechnicznego: budowę tzw. Rowu Sułtana. Ten rów irygacyjny zbiera wodę z rzeki Darro, znajdującej się około sześciu kilometrów dalej, na większej wysokości, wykorzystując nachylenie terenu do transportu wody siłą grawitacji.

Infrastruktura obejmowała zaporę retencyjną, koło wodne napędzane siłą zwierząt oraz wyłożony cegłami kanał – acequia – biegnący pod ziemią przez góry i wchodzący do górnej części Generalife.

Aby pokonać strome zbocze między Cerro del Sol (Generalife) a wzgórzem Sabika (Alhambra), inżynierowie zbudowali akwedukt – projekt kluczowy dla zapewnienia zaopatrzenia w wodę całego monumentalnego kompleksu.

Alcazaba jest najbardziej pierwotną częścią monumentalnego kompleksu, zbudowaną na pozostałościach starożytnej fortecy Zirydów.

Początki Alcazaby Nasrydów sięgają 1238 roku, kiedy to pierwszy sułtan i założyciel dynastii Nasrydów, Muhammad Ibn al-Alhmar, postanowił przenieść siedzibę sułtanatu z Albaicín na przeciwległe wzgórze, Sabika.

Lokalizacja wybrana przez Al-Ahmar była idealna, ponieważ Alcazaba, położona na zachodnim krańcu wzgórza i mająca trójkątny układ, bardzo podobny do dziobu statku, gwarantowała optymalną obronę dla przyszłego miasta-palatynatu Alhambra, zbudowanego pod jej ochroną.

Alcazaba, wyposażona w kilka murów i wież, została zbudowana z wyraźnym zamiarem obronnym. Było to w rzeczywistości centrum nadzoru, ze względu na swoje położenie dwieście metrów nad miastem Grenada, co gwarantowało wizualną kontrolę całego otaczającego terenu i stanowiło symbol władzy.

Wewnątrz znajduje się dzielnica wojskowa, a z czasem Alcazaba stała się małym, niezależnym mikromiastem dla wysoko postawionych żołnierzy, odpowiedzialnym za obronę i ochronę Alhambry i jej sułtanów.

Wchodząc do cytadeli, znajdziemy się w miejscu, które przypomina labirynt, choć w rzeczywistości jest to proces renowacji architektonicznej z zastosowaniem anastylozy, który pozwolił na odrestaurowanie starej dzielnicy wojskowej, która pozostawała pogrzebana aż do początku XX wieku.

W tej dzielnicy rezydowała elitarna straż sułtana i reszta kontyngentu wojskowego odpowiedzialnego za obronę i bezpieczeństwo Alhambry. Było to zatem niewielkie miasto w obrębie miasta-palatynatu Alhambra, ze wszystkim, co niezbędne do codziennego życia, takimi jak mieszkania, warsztaty, piekarnia z piecem, magazyny, cysterna, łaźnia turecka itp. W ten sposób można było oddzielić ludność wojskową od cywilnej.

Dzięki renowacji w tej dzielnicy możemy podziwiać typowy układ domu muzułmańskiego: wejście z wejściem narożnym, mały dziedziniec stanowiący centralną oś domu, pokoje otaczające dziedziniec i latrynę.

Ponadto na początku XX wieku odkryto podziemne lochy. Łatwo rozpoznać obiekt z zewnątrz, ponieważ prowadzą do niego nowoczesne spiralne schody. W tym lochu przetrzymywano więźniów, których można było wykorzystać do uzyskania znacznych korzyści politycznych lub ekonomicznych, innymi słowy, ludzi o dużej wartości wymiennej.

To podziemne więzienie ma kształt odwróconego lejka i okrągły plan piętra. Co uniemożliwiło tym więźniom ucieczkę. W rzeczywistości więźniów wprowadzano do środka przy pomocy systemu bloków i lin.

Wieża Prochowa stanowiła umocnienie obronne po południowej stronie Wieży Vela i stamtąd zaczynała się droga wojskowa wiodąca do Czerwonych Wież.

Od 1957 roku w tej wieży można znaleźć wyryte na kamieniu wersety, których autorem jest Meksykanin Francisco de Icaza:

„Dawaj jałmużnę, kobieto, bo w życiu nie ma nic,
jak kara za ślepotę w Granadzie.”

Teren, na którym znajduje się Ogród Adarves, pochodzi z XVI wieku, kiedy to w ramach adaptacji Alcazaby na potrzeby artylerii zbudowano platformę artyleryjską.

Już w XVII wieku funkcja wojskowa straciła na znaczeniu, a piąty markiz Mondéjar, po mianowaniu go zarządcą Alhambry w 1624 r., postanowił przekształcić tę przestrzeń w ogród, wypełniając przestrzeń między zewnętrznymi i wewnętrznymi murami ziemią.

Legenda głosi, że w tym miejscu znaleziono ukryte porcelanowe wazony wypełnione złotem, prawdopodobnie ukryte przez ostatnich muzułmanów zamieszkujących ten obszar. Część znalezionego złota markiz przeznaczył na sfinansowanie stworzenia tego pięknego ogrodu. Uważa się, że jeden z tych wazonów jest jednym z dwudziestu dużych, złotych naczyń glinianych z epoki Nasrydów, które zachowały się na świecie. Dwa z tych wazonów możemy zobaczyć w Narodowym Muzeum Sztuki Hispano-Muzułmańskiej, które mieści się na parterze Pałacu Karola V.

Jednym z charakterystycznych elementów tego ogrodu jest fontanna w kształcie kotła znajdująca się w jego centralnej części. Fontanna ta znajdowała się w różnych miejscach, najbardziej rzucająca się w oczy i wyróżniająca się znajduje się na Patio de los Leones, gdzie została umieszczona w 1624 r. nad fontanną z lwami, co spowodowało jej późniejsze uszkodzenia. Puchar stał w tym miejscu do 1954 roku, kiedy to został przeniesiony i ustawiony tutaj.

Za czasów dynastii Nasrydów wieżę tę nazywano Torre Mayor, a od XVI wieku zaczęto ją nazywać także Torre del Sol, ponieważ w południe w wieży odbijało się słońce, pełniąc funkcję zegara słonecznego. Jednak jego obecna nazwa pochodzi od słowa velar, ponieważ dzięki wysokości dwudziestu siedmiu metrów zapewnia on widoczność w zakresie trzystu sześćdziesięciu stopni, co pozwala na dostrzeżenie każdego ruchu.

Wygląd wieży zmieniał się na przestrzeni czasu. Pierwotnie na tarasie znajdowały się blanki, które zostały utracone na skutek kilku trzęsień ziemi. Dzwon dodano po zdobyciu Granady przez chrześcijan.

Używano go do ostrzegania ludności przed ewentualnym niebezpieczeństwem, trzęsieniem ziemi lub pożarem. Dźwięk tego dzwonu wykorzystywano również do regulowania harmonogramu nawadniania w Vega de Granada.

Obecnie, zgodnie z tradycją, dźwięk dzwonu rozbrzmiewa każdego 2 stycznia, upamiętniając zdobycie Granady 2 stycznia 1492 r.

Puerta de las Armas, znajdująca się w północnej ścianie Alcazaby, była jednym z głównych wejść do Alhambry.

Za czasów dynastii Nasrydów obywatele przekraczali rzekę Darro przez most Cadí i wspinali się na wzgórze ścieżką, którą obecnie ukrywa Las San Pedro, aż dotarli do bramy. Za bramą, przed wejściem na teren ogrodzenia, musieli złożyć broń, stąd nazwa „Brama Broni”.

Z tarasu tej wieży możemy obecnie podziwiać jeden z najlepszych widoków panoramicznych na miasto Grenada.

Tuż przed nami znajduje się dzielnica Albaicín, którą można rozpoznać po białych domach i labiryncie uliczek. Dzielnica ta została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO w 1994 roku.

To właśnie w tej dzielnicy znajduje się jeden z najsłynniejszych punktów widokowych Granady: Mirador de San Nicolás.

Na prawo od dzielnicy Albaicín znajduje się dzielnica Sacromonte.

Sacromonte to kwintesencja starej cygańskiej dzielnicy Granady i miejsce narodzin flamenco. Charakterystyczną cechą tej dzielnicy jest także obecność siedzib troglodytów: jaskiń.

U stóp Albaicínu i Alhambry leży Carrera del Darro, tuż przy brzegach rzeki o tej samej nazwie.

Wieża Hołdu jest jedną z najstarszych wież Alcazaby, mającą wysokość dwudziestu sześciu metrów. Posiada sześć pięter, taras i podziemne lochy.

Ze względu na wysokość wieży, z jej tarasu można było nawiązać łączność ze strażnicami królestwa. Komunikacja odbywała się za pomocą systemu luster w ciągu dnia oraz za pomocą dymu i ognisk w nocy.

Uważa się, że ze względu na wystające położenie wieży na wzgórzu, to właśnie tutaj wystawiono sztandary i czerwone flagi dynastii Nasrydów.

Podstawę tej wieży chrześcijanie wzmocnili tzw. Wieżą Sześcianową.

Po zdobyciu Granady monarchowie katoliccy zaplanowali serię reform, które miały na celu przystosowanie Alcazaby do potrzeb artylerii. Dlatego też Wieża Sześcianu wznosi się nad Wieżą Tahona, która dzięki cylindrycznemu kształtowi zapewnia większą ochronę przed możliwymi uderzeniami w porównaniu do kwadratowych wież Nasrydów.

Generalife, położona na szczycie Cerro del Sol, była almunią sułtana, czyli okazałym dworem wiejskim z sadami, gdzie oprócz uprawy roli hodowano zwierzęta na potrzeby dworu Nasrydów i praktykowano polowania. Szacuje się, że jego budowę rozpoczął pod koniec XIII wieku sułtan Muhammad II, syn założyciela dynastii Nasrydów.

Nazwa Generalife pochodzi od arabskiego słowa „yannat-al-arif”, co oznacza ogród lub sad architekta. W okresie Nasrydów był to znacznie większy obszar, z co najmniej czterema sadami, rozciągający się na obszar znany dziś jako „równina kuropatw”.

Ten wiejski dom, który wezyr Ibn al-Yayyab nazwał Królewskim Domem Szczęścia, był pałacem: letnim pałacem sułtana. Mimo że znajdowało się blisko Alhambry, było na tyle prywatne, że pozwalało mu uciec od napięć panujących na dworze i w rządzie oraz cieszyć się przyjemniejszą temperaturą. Ze względu na położenie na większej wysokości niż miasto Alhambra, temperatura wewnątrz była niższa.

Po zdobyciu Grenady Generalife stała się własnością monarchów katolickich, którzy oddali ją pod opiekę alcaide, czyli dowódcy. Filip II ostatecznie przekazał prawo do stałego burmistrzowania i posiadania tego miejsca rodzinie Granada Venegas (nawróconej rodzinie morysków). Państwo odzyskało tę nieruchomość dopiero po procesie sądowym, który trwał prawie 100 lat i zakończył się ugodą pozasądową w 1921 r.

Umowa, na mocy której Generalife zostanie uznany za obiekt dziedzictwa narodowego i będzie zarządzany wspólnie z Alhambrą za pośrednictwem Rady Powierniczej, tworząc w ten sposób Radę Powierniczą Alhambry i Generalife.

Amfiteatr na świeżym powietrzu, który minęliśmy po drodze do Pałacu Generalife, został wybudowany w 1952 roku z myślą o organizacji, jak co roku latem, Międzynarodowego Festiwalu Muzyki i Tańca w Granadzie.

Od 2002 roku organizowany jest także Festiwal Flamenco, poświęcony najsłynniejszemu poecie Granady: Federico Garcii Lorce.

Za panowania dynastii Nasrydów droga łącząca miasto Palatynat z Generalife zaczynała się od Puerta del Arabal, otoczonej tzw. Torre de los Picos, nazwaną tak, ponieważ jej blanki kończą się ceglanymi piramidami.

Była to kręta, pochyła droga, osłonięta z obu stron wysokimi murami w celu zwiększenia bezpieczeństwa i prowadząca do wejścia na Patio del Descabalgamiento.

Ruiny lub fundamenty są pozostałościami archeologicznymi dawnego Domu Przyjaciół. Jej nazwa i sposób użycia przetrwały do naszych czasów dzięki „Traktatowi o rolnictwie” Ibn Luyúna z XIV wieku.

Był to zatem dom przeznaczony dla osób, przyjaciół lub krewnych, których sułtan darzył szacunkiem i uważał za ważnych, by mieć ich blisko siebie, ale nie naruszając ich prywatności, był to więc dom odosobniony.

Aleję Oleander zbudowano w połowie XIX wieku z okazji wizyty królowej Elżbiety II oraz w celu stworzenia bardziej monumentalnego dostępu do górnej części pałacu.

Oleander to inna nazwa różowego wawrzynu, który na tej ścieżce pojawia się w formie ozdobnego sklepienia. Na początku spaceru, za Ogrodami Górnymi, znajduje się jeden z najstarszych przykładów mirtu mauretańskiego, który niemal wyginął, a którego genetyczny odcisk palca jest przedmiotem badań do dziś.

Jest to jedna z najbardziej charakterystycznych roślin Alhambry, wyróżniająca się poskręcanymi liśćmi, które są większe od liści mirtu pospolitego.

Ulica Paseo de las Adelfas łączy się z ulicą Paseo de los Cipreses, która służy jako łącznik prowadzący zwiedzających do Alhambry.

Jednym z najlepiej zachowanych i unikatowych elementów Generalife są tzw. Schody Wodne. Uważa się, że za czasów dynastii Nasrydów schody te – podzielone na cztery sekcje z trzema pośrednimi platformami – miały kanały wodne, które płynęły przez dwie ceramiczne poręcze i zasilane były przez Kanał Królewski.

Ten wodociąg prowadził do małej kaplicy, po której nie zachowały się żadne informacje archeologiczne. Na jego miejscu od 1836 r. znajduje się romantyczna platforma widokowa, którą ówczesny zarządca majątku wzniósł.

Wspinaczka po schodach, otoczonych laurowym sklepieniem i szmerem wody, zapewne stwarzała idealne środowisko do pobudzania zmysłów, wchodzenia w klimat sprzyjający medytacji i wykonywania ablucji przed modlitwą.

Szacuje się, że na terenie otaczającym pałac znajdowały się co najmniej cztery duże ogrody rozmieszczone na różnych poziomach (paratach), otoczone murami z suszonej cegły. Do naszych czasów przetrwały następujące nazwy sadów: Grande, Colorada, Mercería i Fuente Peña.

Sady te istniały, w mniejszym lub większym stopniu, od XIV wieku, a ich uprawa odbywała się przy użyciu tych samych tradycyjnych średniowiecznych technik. Dzięki tej produkcji rolnej dwór Nasrydów zachował pewną niezależność od innych zewnętrznych dostawców produktów rolnych, co pozwalało mu na zaspokajanie własnych potrzeb żywnościowych.

Wykorzystywano je nie tylko do uprawy warzyw, ale także drzew owocowych i pastwisk dla zwierząt. Na przykład współcześnie uprawia się karczochy, bakłażany, fasolę, figi, granaty i migdały.

Do dziś w zachowanych sadach nadal stosuje się te same techniki produkcji rolnej, co w średniowieczu, co nadaje temu miejscu dużą wartość antropologiczną.

Do ogrodów wchodzi się z Patio de la Sultana po stromych XIX-wiecznych schodach, zwanych Lwimi Schodami, z uwagi na dwie glazurowane figury nad bramą.

Ogrody te można uznać za przykład ogrodu romantycznego. Znajdują się na filarach i stanowią najwyższą część Generalife. Roztacza się z nich spektakularny widok na cały kompleks monumentalny.

Uwagę zwracają piękne magnolie.

Ogrody Różane powstały w latach 30. i 50. XX wieku, kiedy to w 1921 roku państwo nabyło Generalife.

Wówczas pojawiła się potrzeba podniesienia wartości opuszczonego obszaru i strategicznego połączenia go z Alhambrą poprzez stopniowe i płynne przejście.

Patio de la Acequia, zwane w XIX wieku także Patio de la Ría, obecnie ma prostokątną konstrukcję z dwoma pawilonami naprzeciwko siebie i wykuszem.

Nazwa dziedzińca pochodzi od Kanału Królewskiego, który przepływa przez pałac, wokół którego na niższym poziomie rozmieszczono cztery ogrody w ortogonalnych parterach. Po obu stronach rowu nawadniającego znajdują się fontanny, które stanowią jeden z najpopularniejszych wizerunków pałacu. Fontanny te nie są jednak oryginalne, gdyż zakłócają spokój i ciszę, których sułtan szukał w chwilach odpoczynku i medytacji.

Pałac ten przechodził liczne przeobrażenia, pierwotnie dziedziniec był zamknięty dla widoków, które dziś można podziwiać z galerii 18 łuków w stylu belwederskim. Jedyną częścią, która umożliwia kontemplację krajobrazu, jest centralny punkt widokowy. Z tej oryginalnej perspektywy, siedząc na podłodze i opierając się o parapet, można było podziwiać panoramę miasta-pałacu Alhambra.

Świadectwem przeszłości jest dekoracja nasrydzka na punkcie widokowym, gdzie wyróżnia się nałożenie tynku sułtana Isma’ila I na tynk Muhammada III. Świadczy to o tym, że każdy sułtan miał inne gusta i potrzeby i dostosowywał pałace do swoich potrzeb, pozostawiając swój własny ślad.

Przechodząc obok punktu widokowego i przyglądając się wnętrzu łuków, dostrzeżemy także emblematy monarchów katolickich, takie jak jarzmo i strzały, a także dewizę „Tanto Monta”.

Wschodnia strona dziedzińca powstała niedawno, po pożarze, który miał miejsce w 1958 roku.

Przed wejściem na Patio de la Acequia znajdujemy Patio de la Guardia. Prosty dziedziniec z galeriami z portykami i fontanną pośrodku, ozdobiony także drzewami gorzkiej pomarańczy. Dziedziniec ten zapewne służył jako pomieszczenie kontrolne i przedsionek umożliwiający dostęp do letniej komnaty sułtana.

Cechą charakterystyczną tego miejsca jest to, że po pokonaniu stromych schodów znajdujemy drzwi obramowane nadprożem ozdobionym płytkami w odcieniach niebieskiego, zielonego i czarnego na białym tle. Możemy również zobaczyć klucz Nasrydów, choć zniszczony upływem czasu.

Wchodząc po schodach i przechodząc przez te drzwi, natrafiamy na zakręt, ławki strażnicze i strome, wąskie schody, które prowadzą nas do pałacu.

Patio de la Sultana to jedna z najbardziej przeobrażonych przestrzeni. Uważa się, że na terenie, na którym obecnie znajduje się dziedziniec – zwany też Patio Cyprysowym – mieścił się niegdyś łaźnia turecka Generalife.

W XVI wieku utracił tę funkcję i stał się ogrodem. Z czasem wybudowano północną galerię z basenem w kształcie litery U, fontanną pośrodku i trzydziestoma ośmioma głośnymi dyszami.

Jedynymi zachowanymi elementami z okresu Nasrydów są wodospad Acequia Real, osłonięty płotem, oraz niewielki odcinek kanału, który kieruje wodę w stronę Patio de la Acequia.

Nazwa „Cypress Patio” pochodzi od martwego, stuletniego drzewa cyprysowego, z którego do dziś zachował się tylko pień. Obok znajduje się ceramiczna tablica z Grenady, która opowiada o XVI-wiecznej legendzie Ginésa Péreza de Hita, według której cyprys ten był świadkiem miłosnych spotkań faworyty ostatniego sułtana, Boabdila, ze szlachetnym rycerzem Abencerreja.

Patio del Descabalgamiento, znane również jako Patio Polo, to pierwszy dziedziniec, na jaki natrafiamy po wejściu do Pałacu Generalife.

Sułtan korzystał z koni, aby dostać się do Generalife, dlatego potrzebował miejsca, w którym mógłby z nich zsiąść i umieścić tam swoje zwierzęta. Uważa się, że dziedziniec ten został zaprojektowany właśnie w tym celu, ponieważ znajdowały się tam stajnie.

Znajdowały się tam ławy podporowe ułatwiające wsiadanie i zsiadanie z konia, a także dwie stajnie w bocznych zagrodach, które w dolnej części pełniły funkcję stajni, a w górnej – magazynów na siano. Nie mogło również zabraknąć poidła ze świeżą wodą dla koni.

Warto tu zwrócić uwagę na fakt, że nad nadprożem drzwi prowadzących na kolejny dziedziniec znajduje się klucz do Alhambry, symbol dynastii Nasrydów, symbolizujący pozdrowienie i własność.

Najlepiej zachowany jest portyk północny, w którym mieściła się kwatera sułtana.

Znajduje się tu portyk z pięcioma łukami wspartymi na kolumnach, na końcach którego znajdują się alhamie. Za tym portykiem, aby dostać się do Sali Królewskiej, przechodzi się przez potrójny łuk, w którym znajdują się wiersze opowiadające o bitwie pod La Vega lub Sierra Elvira w 1319 roku, co pozwala nam ustalić datę powstania tego miejsca.

Po bokach tego potrójnego łuku znajdują się również *taqas*, niewielkie nisze wykute w murze, w których umieszczano wodę.

Sala Królewska, znajdująca się w kwadratowej wieży ozdobionej sztukaterią, była miejscem, w którym sułtan — pomimo że był to pałac rozrywki — przyjmował pilne audiencje. Według zapisanych tam wersetów audiencje te musiały być krótkie i konkretne, aby nie zakłócać nadmiernie odpoczynku emira.

Pałace Nasrydów stanowią najbardziej charakterystyczną i uderzającą część monumentalnego kompleksu. Zbudowano je w XIV wieku, okresie wielkiej świetności dynastii Nasrydów.

Pałace te były przestrzenią zarezerwowaną dla sułtana i jego bliskich krewnych. To tutaj toczyło się życie rodzinne, a także urzędowe i administracyjne królestwa.

Pałace to: Mexuar, Pałac Comares i Pałac Lwów.

Każdy z tych pałaców został zbudowany niezależnie, w różnym czasie i miał swoje własne, odrębne funkcje. Po zdobyciu Granady pałace zjednoczono i od tamtej pory zaczęto je nazywać Domem Królewskim, a później, gdy Karol V zdecydował o wybudowaniu własnego pałacu, nazwano je Starym Domem Królewskim.

Mexuar jest najstarszą częścią Pałaców Nasrydów, ale to właśnie ta przestrzeń na przestrzeni dziejów przeszła największe transformacje. Jego nazwa pochodzi od arabskiego słowa *Maswar*, które oznacza miejsce, w którym zbierała się *Sura*, czyli Rada Ministrów sułtana, ujawniając w ten sposób jedną z jego funkcji. Pełnił również funkcję przedsionka, w którym sułtan wymierzał sprawiedliwość.

Budowę Mexuaru przypisuje się sułtanowi Isma'ilowi I (1314–1325), a zmodyfikował ją jego wnuk Muhammad V. Jednak to chrześcijanie najbardziej przekształcili tę przestrzeń, zamieniając ją w kaplicę.

W okresie Nasrydów przestrzeń ta była znacznie mniejsza i skupiała się wokół czterech centralnych kolumn, gdzie nadal można zobaczyć charakterystyczny sześcienny kapitel Nasrydów pomalowany na kobaltowo-niebieski kolor. Kolumny podtrzymywane były przez latarnię dającą światło zenitalne. W XVI wieku latarnię zdemontowano, aby stworzyć górne pomieszczenia i okna boczne.

Aby przekształcić pomieszczenie w kaplicę, obniżono podłogę i dobudowano niewielką prostokątną przestrzeń z tyłu, teraz oddzieloną drewnianą balustradą, która wskazuje, gdzie znajdował się górny chór.

Ceramiczną listwę przypodłogową z dekoracją w kształcie gwiazdy sprowadzono z innego miejsca. Wśród gwiazd na przemian można dostrzec: herb Królestwa Nasrydów, herb kardynała Mendozy, dwugłowego orła Austriaków, dewizę „Nie ma zwycięzcy poza Bogiem” oraz Słupy Herkulesa z tarczy cesarskiej.

Nad cokołem, tynkowy fryz epigraficzny powtarza: „Królestwo należy do Boga. Siła należy do Boga. Chwała należy do Boga”. Napisy te zastępują chrześcijańskie okrzyki: „Christus regnat. Christus vincit. Christus imperat”.

Obecne wejście do Mexuaru otwarto w czasach nowożytnych, zmieniając lokalizację jednego z filarów Herkulesa z mottem „Plus Ultra”, który przeniesiono na ścianę wschodnią. Tynkowana korona nad drzwiami pozostała na swoim pierwotnym miejscu.

Z tyłu sali znajdują się drzwi prowadzące do Oratorium, do którego pierwotnie wchodziło się przez galerię Machuca.

To miejsce jest jednym z najbardziej zniszczonych w Alhambrze, na skutek eksplozji prochowni w 1590 roku. Zostało odrestaurowane w 1917 roku.

Podczas prac remontowych obniżono poziom podłogi, aby zapobiec wypadkom i ułatwić zwiedzanie. Świadectwem pierwotnego poziomu jest zachowana ciągła ławka pod oknami.

Ta imponująca fasada, gruntownie odrestaurowana na przełomie XIX i XX wieku, została wzniesiona przez Muhammada V na pamiątkę zdobycia Algecirasa w 1369 roku, co zapewniło mu władzę nad Cieśniną Gibraltarską.

Na tym dziedzińcu sułtan przyjmował poddanych, którym przyznawano specjalną audiencję. Umieszczono ją w centralnej części fasady, na jamudze pomiędzy dwojgiem drzwi i pod dużym okapem. Było to arcydzieło ciesielstwa nasrydzkiego, które ją wieńczyło.

Fasada jest przepełniona treścią alegoryczną. W nim badani mogli przeczytać:

„Moja pozycja jest pozycją korony, a moja brama rozwidleniem: Zachód wierzy, że we mnie jest Wschód”.
Al-Gani bi-llah powierzył mi misję otwarcia drzwi do ogłaszanego zwycięstwa.
Cóż, czekam, aż pojawi się na horyzoncie o poranku.
Oby Bóg uczynił jego dzieło tak pięknym, jak jego charakter i postać!

Drzwi po prawej stronie służyły jako wejście do prywatnych kwater i strefy służbowej, natomiast drzwi po lewej stronie, przez zakrzywiony korytarz z ławkami dla strażników, prowadziły do Pałacu Comares, a konkretnie do Patio de los Arrayanes.

Poddani, którym udzielono audiencji, czekali przed fasadą, oddzieleni od sułtana strażą królewską, w pomieszczeniu znanym dziś jako Złoty Pokój.

Nazwa *Złota Dzielnica* pochodzi z okresu panowania monarchów katolickich, kiedy kasetonowy sufit Nasrydów został przemalowany złotymi motywami i dodano godła monarchów.

Na środku dziedzińca znajduje się niska marmurowa fontanna z galonami, replika fontanny Lindaraja zachowana w Muzeum Alhambry. Po jednej stronie stosu znajduje się krata prowadząca do ciemnego podziemnego korytarza, z którego korzysta strażnik.

Jedną z charakterystycznych cech domu hiszpańsko-muzułmańskiego jest wejście do mieszkania przez zakrzywiony korytarz prowadzący na dziedziniec na świeżym powietrzu, będący centrum życia i organizacji domu, wyposażony w zbiornik wodny i roślinność. Tę samą koncepcję odnajdujemy w Patio de los Arrayanes, lecz na większą skalę, mierzącą 36 metrów długości i 23 metry szerokości.

Patio de los Arrayanes stanowi centrum Pałacu Comares, gdzie odbywała się działalność polityczna i dyplomatyczna Królestwa Nasrydów. Jest to prostokątny taras o imponujących wymiarach, którego centralną osią jest duży basen. W tym przypadku stojąca woda działa jak lustro, które dodaje przestrzeni głębi i pionowości, tworząc w ten sposób pałac na wodzie.

Na obu końcach basenu dysze delikatnie wprowadzają wodę, aby nie zakłócać efektu lustra ani ciszy tego miejsca.

Po obu stronach basenu znajdują się dwa klomby z mirtami, od których pochodzi nazwa tego miejsca: Patio de los Arrayanes. W przeszłości miejsce to znane było również pod nazwą Patio de la Alberca.

Obecność wody i roślinności nie jest jedynie odpowiedzią na kryteria zdobnicze i estetyczne, ale także chęcią stworzenia przyjemnych przestrzeni, zwłaszcza latem. Woda odświeża środowisko, a roślinność zatrzymuje wilgoć i dostarcza aromatu.

Po dłuższych bokach dziedzińca znajdują się cztery niezależne mieszkania. Po stronie północnej wznosi się Wieża Comares, w której mieści się Sala Tronowa lub Sala Ambasadorów.

Od strony południowej fasada pełni funkcję trompe l'oeil, ponieważ budynek znajdujący się za nią został zburzony, aby połączyć Pałac Karola V ze Starym Domem Królewskim.

Zanim wejdziemy do Pałaców Nasrydów, jeśli spojrzymy w lewo, zobaczymy dwa dziedzińce.

Pierwszym z nich jest Patio de la Mezquita, nazwane na cześć małego meczetu znajdującego się w jednym z jego narożników. Jednakże od XX wieku nazywana jest również Madrasą Książąt, gdyż jej struktura przypomina Madrasę w Grenadzie.

Dalej znajduje się Patio de Machuca, nazwane na cześć architekta Pedro Machuca, który nadzorował budowę Pałacu Karola V w XVI wieku i tam mieszkał.

Dziedziniec ten można łatwo rozpoznać po basenie z klapami na środku, a także po łukowatych drzewach cyprysowych, które w nieinwazyjny sposób przywracają architektoniczny charakter przestrzeni.

Sala Łodzi jest przedsionkiem Sali Tronowej i Sali Ambasadorów.

Na ościeżach łuku prowadzącego do tego pomieszczenia znajdują się nisze wyrzeźbione w marmurze i ozdobione kolorowymi płytkami. To jeden z najbardziej charakterystycznych elementów zdobniczych i funkcjonalnych pałaców Nasrydów: *taqas*.

*Taqas* to małe nisze wykopane w ścianach, zawsze ustawione parami i zwrócone do siebie. Służą do przechowywania dzbanów ze świeżą wodą do picia lub wodą perfumowaną do mycia rąk.

Obecny sufit sali jest reprodukcją oryginału, który uległ zniszczeniu w pożarze w 1890 roku.

Nazwa tego pokoju pochodzi od fonetycznej zamiany arabskiego słowa *baraka*, oznaczającego „błogosławieństwo” i powtarzanego wielokrotnie na ścianach tego pokoju. Nie wynika ona, jak się powszechnie uważa, z odwróconego kształtu dachu łodzi.

To właśnie w tym miejscu nowi sułtani prosili swego boga o błogosławieństwo przed koronacją w Sali Tronowej.

Przed wejściem do Sali Tronowej znajdują się dwa boczne wejścia: po prawej stronie mała kaplica z mihrabem; a po lewej stronie drzwi wejściowe do wnętrza Wieży Comares.

Sala Ambasadorów, zwana także Salą Tronową lub Salą Comares, była siedzibą tronu sułtana i ośrodkiem władzy dynastii Nasrydów. Być może z tego powodu znajduje się ona w Torre de Comares, największej wieży w kompleksie monumentalnym, mierzącej 45 metrów wysokości. Etymologia słowa wywodzi się z arabskiego słowa *arsh*, które oznacza namiot, pawilon lub tron.

Pokój ma kształt idealnego sześcianu, a jego ściany aż po sufit pokryte są bogatymi dekoracjami. Po bokach znajduje się dziewięć identycznych wnęk z oknami, pogrupowanych po trzy w grupach. Ta naprzeciwko wejścia wyróżnia się bardziej wyszukaną dekoracją, gdyż miejsce, w którym przebywał sułtan, jest podświetlona, co potęguje efekt olśnienia i zaskoczenia.

W przeszłości okna były pokrywane witrażami o geometrycznych kształtach, zwanymi *cumarias*. Zaginęły one na skutek fali uderzeniowej, jaka wybuchła w 1590 roku w prochowni w Carrera del Darro.

Bogactwo dekoracji w salonie jest ekstremalne. Na dole znajdują się kafelki o geometrycznych kształtach, które tworzą efekt wizualny przypominający kalejdoskop. Ściany zdobią sztukaterie przypominające wiszące gobeliny, zdobione motywami roślinnymi, kwiatami, muszlami, gwiazdami i bogatą epigrafią.

Obecnie stosowane pismo dzieli się na dwa rodzaje: pismo odręczne, najbardziej powszechne i łatwo rozpoznawalne; i kufickie, pismo kulturalne o formach prostolinijnych i kanciastych.

Spośród wszystkich inskrypcji najbardziej rzuca się w oczy ta, która znajduje się pod sufitem, na górnym pasie ściany: sura 67 Koranu, zatytułowana *Królestwo* lub *Panowanie*, która biegnie wzdłuż czterech ścian. Surę tę recytowali nowi sułtanowie, aby ogłosić, że ich władza pochodzi bezpośrednio od Boga.

Obraz boskiej mocy przedstawiony jest również na suficie, składającym się z 8017 różnych części, które poprzez koła gwiazd ilustrują islamską eschatologię: siedem niebios i ósmy raj, Tron Allaha, reprezentowany przez centralną kopułę muqarnas.

Aby dostać się do Chrześcijańskiego Domu Królewskiego, należy skorzystać z jednych z drzwi otwartych w lewej wnęce Sali Dwóch Sióstr.

Karol V, wnuk monarchów katolickich, odwiedził Alhambrę w czerwcu 1526 r. po ślubie z Izabelą Portugalską w Sewilli. Po przybyciu do Grenady para osiedliła się w samej Alhambrze i zarządziła budowę nowych pomieszczeń, znanych dziś jako Komnaty Cesarskie.

Przestrzenie te całkowicie zrywają z architekturą i estetyką Nasrydów. Jednakże, ponieważ budynek zbudowano na terenie ogrodu pomiędzy Pałacem Comares a Pałacem Lwów, możliwe jest zobaczenie górnej części Królewskiego Hammamu, czyli Comares Hammam, przez małe okna znajdujące się po lewej stronie korytarza. Kilka metrów dalej znajdują się kolejne otwory, przez które można zobaczyć Salę Łóżek i Galerię Muzyków.

Łazienki Królewskie nie były tylko miejscem higieny, ale także idealnym miejscem do pielęgnowania stosunków politycznych i dyplomatycznych w swobodnej i przyjacielskiej atmosferze, przy akompaniamencie muzyki ożywiającej okazję. Przestrzeń ta jest udostępniana zwiedzającym jedynie podczas specjalnych okazji.

Przez ten korytarz wchodzi się do Gabinetu Cesarskiego, który wyróżnia się renesansowym kominkiem z herbem cesarskim i drewnianym kasetonowym sufitem zaprojektowanym przez Pedro Machucę, architekta Pałacu Karola V. Na kasetonowym suficie można przeczytać napis „PLUS ULTRA”, motto przyjęte przez cesarza, wraz z inicjałami K i Y, odpowiadającymi Karolowi V i Izabeli Portugalskiej.

Po prawej stronie wychodząc z holu znajdują się Pokoje Cesarskie, obecnie niedostępne dla zwiedzających i dostępne tylko podczas specjalnych okazji. Pokoje te znane są również jako Pokoje Washingtona Irvinga, ponieważ to właśnie tam zatrzymywał się amerykański pisarz romantyczny podczas swojego pobytu w Granadzie. Być może to właśnie w tym miejscu napisał swoją słynną książkę *Opowieści z Alhambry*. Nad drzwiami widoczna jest tablica pamiątkowa.

Obok Patio de la Reja znajduje się Patio de Lindaraja, ozdobione rzeźbionymi żywopłotami z bukszpanu, cyprysami i gorzkimi pomarańczami. Dziedziniec ten zawdzięcza swoją nazwę punktowi widokowemu Nasrydów, znajdującemu się na jego południowej stronie i noszącemu tę samą nazwę.

W okresie Nasrydów ogród wyglądał zupełnie inaczej niż dzisiaj, gdyż był przestrzenią otwartą na krajobraz.

Wraz z przybyciem Karola V ogród został ogrodzony, przyjmując układ przypominający krużganek dzięki galerii z portykiem. Do budowy wykorzystano kolumny pochodzące z innych części Alhambry.

W centrum dziedzińca stoi barokowa fontanna, nad którą na początku XVII wieku umieszczono marmurowy basen Nasrydów. Fontanna, którą widzimy dzisiaj, jest repliką; Oryginał można obejrzeć w Muzeum Alhambra.

Patio de los Leones stanowi serce tego pałacu. Jest to prostokątny dziedziniec otoczony galerią z portykiem i stu dwudziestoma czterema kolumnami, z których każda różni się od siebie, łączącymi poszczególne pomieszczenia pałacu. Przypomina nieco klasztor chrześcijański.

Przestrzeń tę uważa się za jeden z klejnotów sztuki islamskiej, mimo że odchodzi ona od utartych schematów architektury hiszpańsko-muzułmańskiej.

Symbolika pałacu opiera się na koncepcji ogrodu-raju. Cztery kanały wodne biegnące od środka dziedzińca mogą symbolizować cztery rzeki islamskiego raju, nadając dziedzińcowi układ przypominający krzyż. Kolumny przywodzą na myśl las palmowy, niczym oazy raju.

W centrum znajduje się słynna Fontanna Lwów. Dwanaście lwów, mimo że w podobnej pozycji – czujne i zwrócone plecami do fontanny – ma inne cechy charakterystyczne. Wykonane są z białego marmuru Macael, starannie dobranego tak, aby wykorzystać naturalne żyłki kamienia i uwydatnić jego wyjątkowe cechy.

Istnieją różne teorie na temat jego symboliki. Niektórzy uważają, że symbolizują one siłę dynastii Nasrydów lub sułtana Muhammada V, dwanaście znaków zodiaku, dwanaście godzin dnia, a nawet zegar hydrauliczny. Inni twierdzą, że jest to reinterpretacja Morza Brązowego z Judei, podtrzymywanego przez dwanaście byków, tutaj zastąpionych przez dwanaście lwów.

Centralna misa została prawdopodobnie wyrzeźbiona in situ i znajdują się w niej poetyckie inskrypcje wychwalające Muhammada V oraz system hydrauliczny, który zasila fontannę i reguluje przepływ wody, zapobiegając przelewaniu się.

„Wygląda na to, że woda i marmur łączą się ze sobą, a my nie wiemy, które z nich się ześlizguje.
Czy nie widzisz, jak woda wlewa się do miski, a jej dzióbki natychmiast ją zasłaniają?

To kochanek, którego powieki zalewają się łzami,
łzy, które ukrywa ze strachu przed donosicielem.

Czyż nie jest to w rzeczywistości podobne do białej chmury, która wylewa swe wody na lwy i przypomina rękę kalifa, który o poranku obdarza swymi łaskami lwy wojny?

Fontanna na przestrzeni lat przechodziła liczne transformacje. W XVII wieku dodano drugi basen, który w XX wieku usunięto i przeniesiono do Ogrodu Adarves na terenie Alcazaby.

Chrześcijańska adaptacja pałacu obejmowała stworzenie bezpośredniego dostępu do Wieży Comares poprzez dwukondygnacyjną otwartą galerię. Z tej galerii roztaczają się wspaniałe widoki na dwie najbardziej charakterystyczne dzielnice Granady: Albaicín i Sacromonte.

Z galerii, patrząc w prawo, można zobaczyć także Garderobę Królowej, którą, podobnie jak inne pomieszczenia wymienione powyżej, można zwiedzać tylko podczas specjalnych okazji lub tylko przez miesiąc.

Garderoba Królowej mieści się w Wieży Jusufa I, wysuniętej do przodu względem murów. Nazwa chrześcijańska pochodzi od nazwy, jaką nadała mu Izabela Portugalska, żona Karola V, podczas jej pobytu w Alhambrze.

Wnętrze dostosowano do estetyki chrześcijańskiej i umieszczono w nim cenne obrazy renesansowe pędzla Juliusza Achillesa i Aleksandra Maynera, uczniów Rafaela Sanzio, zwanego też Rafaelem z Urbino.

Schodząc z galerii, natrafimy na Patio de la Reja. Nazwa pochodzi od ciągłego balkonu z balustradami z kutego żelaza, zainstalowanego w połowie XVII wieku. Kraty te stanowiły otwarty korytarz łączący i chroniący sąsiadujące pomieszczenia.

Sala Dwóch Sióstr wzięła swoją obecną nazwę od dwóch bliźniaczych płyt marmuru Macael znajdujących się w centrum pomieszczenia.

Pomieszczenie to przypomina nieco Salę Abencerrajów: znajduje się wyżej niż dziedziniec, a za wejściem ma dwoje drzwi. Te po lewej stronie dawały dostęp do toalety, a te po prawej łączyły się z górnymi pomieszczeniami domu.

W przeciwieństwie do pokoju dwuosobowego, ten pokój otwiera się na północ, w stronę Sala de los Ajimeces i małego punktu widokowego: Mirador de Lindaraja.

W czasach dynastii Nasrydów, za czasów Muhammada V, pomieszczenie to nazywano *qubba al-kubra*, czyli główną kubbą, najważniejszą w Pałacu Lwów. Termin *qubba* odnosi się do kwadratowego planu piętra przykrytego kopułą.

Kopuła zbudowana jest na planie ośmioramiennej gwiazdy, rozkładającej się w trójwymiarowy układ składający się z 5416 muqarnas, z których niektóre nadal zachowały ślady polichromii. Muqarna rozmieszczone są w szesnastu kopułach umieszczonych nad szesnastoma oknami z kratami, które zapewniają zmieniające się oświetlenie pomieszczenia w zależności od pory dnia.

Przed wejściem do zachodniej sali, zwanej także Salą Abencerrajów, natrafimy na drewniane drzwi z niezwykłymi rzeźbami, które przetrwały od czasów średniowiecza.

Nazwa tego pokoju wiąże się z legendą, według której z powodu pogłosek o romansie rycerza Abencerreja i faworyty sułtana lub też z powodu rzekomych spisków tej rodziny mających na celu obalenie monarchy, rozgniewany sułtan wezwał rycerzy Abencerreja. W wyniku tych zdarzeń życie straciło trzydzieści sześć osób.

Historię tę spisał w XVI wieku pisarz Ginés Pérez de Hita w swojej powieści o *wojnach domowych w Granadzie*, w której opowiada, że rycerze zostali zamordowani w tym właśnie pomieszczeniu.

Z tego powodu niektórzy twierdzą, że w plamach rdzy na centralnej fontannie widzą symboliczny ślad rzek krwi przelanych przez tych rycerzy.

Legenda ta stała się również inspiracją dla hiszpańskiego malarza Mariano Fortuny'ego, który uwiecznił ją w dziele zatytułowanym *Masakra Abencerrajów*.

Po wejściu do środka zobaczyliśmy dwa wejścia: to po prawej prowadziło do toalety, a to po lewej do schodów prowadzących do pomieszczeń na piętrze.

Sala Abencerrajesów to prywatne i niezależne mieszkanie na parterze, zbudowane wokół dużej *qubby* (kopuły w języku arabskim).

Tynkowana kopuła jest bogato zdobiona muqarnami, które tworzą ośmioramienną gwiazdę tworzącą złożoną trójwymiarową kompozycję. Muqarnas to elementy architektoniczne oparte na wiszących graniastosłupach o wklęsłych i wypukłych kształtach, przypominające stalaktyty.

Wchodząc do pokoju, zauważasz spadek temperatury. Dzieje się tak, ponieważ jedyne okna znajdują się na górze, co umożliwia ucieczkę gorącego powietrza. W międzyczasie woda z centralnej fontanny chłodzi powietrze, dzięki czemu po zamknięciu drzwi pomieszczenie staje się rodzajem jaskini, w której panuje idealna temperatura nawet w najgorętsze letnie dni.

Za Salą Dwóch Sióstr, po stronie północnej, znajduje się poprzeczna nawa przykryta sklepieniem muqarnas. Pomieszczenie to nazywane jest Salą Ajimeces (okna z mullionami) ze względu na rodzaj okien, które zapewne zamykały otwory znajdujące się po obu stronach centralnego łuku prowadzącego do punktu widokowego Lindaraja.

Uważa się, że białe ściany tego pomieszczenia pierwotnie były pokryte tkaninami jedwabnymi.

Nazwa punktu widokowego Lindaraja wywodzi się od arabskiego określenia *Ayn Dar Aisa*, oznaczającego „oczy rodu Aisa”.

Mimo niewielkich rozmiarów, wnętrze platformy widokowej jest niezwykle bogato zdobione. Z jednej strony jest to mozaika składająca się z szeregu małych, zazębiających się gwiazd, której wykonanie wymagało od rzemieślników dużej precyzji. Z drugiej strony, jeśli spojrzysz w górę, zobaczysz sufit z kolorowym szkłem osadzonym w drewnianej konstrukcji, przypominający świetlik.

Latarnia ta jest reprezentatywnym przykładem tego, jak mogły wyglądać liczne ogrodzenia i okna z mullionami w Palatyńskiej Alhambrze. Gdy promienie słoneczne padają na szkło, tworzą kolorowe refleksy, które rozświetlają wystrój, nadając przestrzeni wyjątkową i zmieniającą się w ciągu dnia atmosferę.

W okresie Nasrydów, gdy dziedziniec był jeszcze otwarty, można było usiąść na podłodze platformy widokowej, oprzeć ramię o parapet i podziwiać spektakularne widoki na dzielnicę Albayzín. Poglądy te zatarły się na początku XVI wieku, kiedy zaczęto wznosić budynki, które miały być rezydencją cesarza Karola V.

Sala Królewska zajmuje całą wschodnią stronę Patio de los Leones i chociaż wydaje się być zintegrowana z pałacem, uważa się, że pełniła własną funkcję, prawdopodobnie rekreacyjną lub dworską.

Miejsce to wyróżnia się tym, że zachował się w nim jeden z niewielu przykładów malarstwa figuralnego z epoki Nasrydów.

W trzech sypialniach, każda o powierzchni około piętnastu metrów kwadratowych, znajdują się trzy fałszywe sklepienia ozdobione malowidłami na skórze jagnięcej. Skóry te mocowano do drewnianego podłoża za pomocą małych gwoździ bambusowych – technika ta zapobiegała rdzewieniu materiału.

Nazwa pomieszczenia prawdopodobnie pochodzi od interpretacji malowidła znajdującego się w centralnej wnęce, przedstawiającego dziesięć postaci, które mogą odpowiadać pierwszym dziesięciu sułtanom Alhambry.

W bocznych wnękach można obejrzeć sceny rycerskie przedstawiające walki, polowania, gry i miłość. Obecność chrześcijańskich i muzułmańskich postaci, dzielących tę samą przestrzeń, jest wyraźnie widoczna na podstawie ich ubioru.

Pochodzenie tych obrazów było szeroko dyskutowane. Ze względu na linearny styl gotycki uważa się, że ich twórcą prawdopodobnie byli artyści chrześcijańscy, znający się na świecie muzułmańskim. Możliwe, że dzieła te są owocem dobrych stosunków między Muhammadem V, fundatorem tego pałacu, a chrześcijańskim królem Kastylii Piotrem I.

Pokój Tajemnic to pomieszczenie o kwadratowym kształcie, przykryte kulistym sklepieniem.

W tym pomieszczeniu dzieje się coś bardzo osobliwego i ciekawego, co czyni je jedną z ulubionych atrakcji zwiedzających Alhambrę, zwłaszcza najmłodszych.

Zjawisko to polega na tym, że jeśli jedna osoba stanie w jednym rogu pokoju, a druga w przeciwległym rogu – obie zwrócone twarzą do ściany i tak blisko niej, jak to możliwe – jedna z nich może mówić bardzo cicho, a druga usłyszy wiadomość doskonale, tak jakby stała tuż obok.

To właśnie dzięki tej akustycznej „grze” pokój ten otrzymał swoją nazwę: **Pokój Tajemnic**.

Pałac znany jako Pałac Lwów został oddany do użytku podczas drugiego panowania sułtana Muhammada V, które rozpoczęło się w 1362 roku i trwało do 1391 roku. W tym okresie rozpoczęto budowę Pałacu Lwów, sąsiadującego z Pałacem Comares, który został zbudowany przez jego ojca, sułtana Yusufa I.

Nowy pałac nazywano też *Pałacem Rijadu*, ponieważ uważa się, że został zbudowany na terenie dawnych Ogrodów Comares. Termin *Riyad* oznacza „ogród”.

Uważa się, że pierwotnie do pałacu wchodziło się przez południowo-wschodni narożnik, od strony Calle Real, za pomocą zakrzywionego dojścia. Obecnie, z powodu chrześcijańskich zmian po podboju, do Sali Muqarnas można dostać się bezpośrednio z Pałacu Comares.

Sala Muqarnas wzięła swoją nazwę od imponującego sklepienia muqarnas, które pierwotnie ją przykrywało, a które niemal całkowicie zawaliło się na skutek drgań wywołanych eksplozją prochowni przy Carrera del Darro w 1590 r.

Pozostałości tego sklepienia można nadal zobaczyć po jednej stronie. Po przeciwnej stronie znajdują się pozostałości późniejszego chrześcijańskiego grobowca, na którym widnieją litery „FY”, tradycyjnie kojarzone z Ferdynandem i Izabelą, choć w rzeczywistości odnoszą się do Filipa V i Izabeli Farnese, którzy odwiedzili Alhambrę w 1729 roku.

Uważa się, że pomieszczenie mogło pełnić funkcję przedsionka lub poczekalni dla gości uczestniczących w uroczystościach, przyjęciach i przyjęciach sułtańskich.

Obszerna przestrzeń znana dzisiaj jako Jardines del Partal zawdzięcza swoją nazwę Palacio del Pórtico, którego nazwa wywodzi się od znajdującej się tam galerii z portykiem.

Jest to najstarszy zachowany pałac w monumentalnym kompleksie, którego budowę przypisuje się sułtanowi Muhammadowi III na początku XIV wieku.

Pałac ten przypomina nieco Pałac Comares, choć jest od niego starszy: ma prostokątny dziedziniec, centralny basen i portyk odbijający się w wodzie niczym lustro. Jego główną cechą charakterystyczną jest obecność bocznej wieży, znanej od XVI wieku jako Wieża Dam, choć nazywano ją również Obserwatorium, ponieważ Muhammad III był wielkim miłośnikiem astronomii. Okna wieży wychodzą na cztery strony świata, dzięki czemu można z nich podziwiać spektakularne widoki.

Ciekawostką jest fakt, że pałac ten pozostawał w rękach prywatnych do 12 marca 1891 r., kiedy to jego właściciel, Arthur von Gwinner, niemiecki bankier i konsul, przekazał budynek i otaczające go tereny państwu hiszpańskiemu.

Niestety, von Gwinner zdemontował drewniany dach platformy widokowej i przeniósł go do Berlina, gdzie obecnie można go oglądać w Muzeum Pergamońskim jako jedną z głównych atrakcji tamtejszej kolekcji sztuki islamskiej.

Obok Pałacu Partal, na lewo od Wieży Kobiet, znajdują się domy Nasrydów. Jeden z nich nazwano Domem Obrazów, gdyż na początku XX wieku odkryto tam malowidła temperowe na stiuku z XIV wieku. Te niezwykle cenne obrazy są rzadkim przykładem malowideł ściennych z motywami figuralnymi z epoki Nasrydów. Przedstawiają sceny dworskie, myśliwskie i uroczyste.

Ze względu na ich znaczenie i względy konserwatorskie domy te nie są udostępnione do zwiedzania.

Po prawej stronie Pałacu Partal, na wale muru, znajduje się Oratorium Partal, którego budowę przypisuje się sułtanowi Yusufowi I. Dostęp do niego jest możliwy po małych schodach, ponieważ znajduje się ono nad poziomem gruntu.

Jednym z filarów islamu jest modlitwa pięć razy dziennie zwrócona twarzą w stronę Mekki. Oratorium pełniło funkcję kaplicy palatyńskiej, która umożliwiała mieszkańcom pobliskiego pałacu wypełnianie obowiązku religijnego.

Mimo niewielkich rozmiarów (około dwunastu metrów kwadratowych) oratorium posiada mały przedsionek i salę modlitewną. Wnętrze zdobią bogate dekoracje tynkowe z motywami roślinnymi i geometrycznymi, a także inskrypcjami Koranu.

Idąc po schodach, tuż przed drzwiami wejściowymi, na południowo-zachodniej ścianie, zwróconej w stronę Mekki, znajdziesz mihrab. Ma wielokątny plan, łuk podkowiasty w kształcie klina i jest nakryta kopułą muqarnas.

Na szczególną uwagę zasługuje inskrypcja epigraficzna umieszczona na impostach łuku mihrabu, która zachęca do modlitwy: „Przyjdźcie i módlcie się, a nie bądźcie wśród niedbałymi”.

Do oratorium przylega Dom Atasio de Bracamonte, który w 1550 r. został podarowany byłemu giermkowi zarządcy Alhambry, hrabiemu Tendilli.

Na najwyższym płaskowyżu w regionie Partal znajdują się pozostałości archeologiczne Pałacu Jusufa III. Pałac ten został przekazany w czerwcu 1492 roku przez monarchów katolickich pierwszemu gubernatorowi Alhambry, Don Íñigo López de Mendoza, drugiemu hrabiemu Tendilli. Z tego powodu nazywany jest także Pałacem Tendilla.

Powodem, dla którego pałac popadł w ruinę, są nieporozumienia, jakie pojawiły się w XVIII wieku pomiędzy potomkami hrabiego Tendilli i Filipa V Burbona. Po śmierci arcyksięcia Karola II Austriackiego bez pozostawienia spadkobierców, rodzina Tendilla poparła arcyksięcia Karola Austriackiego zamiast Filipa Burbona. Po intronizacji Filipa V doszło do represji: w 1718 r. odebrano im stanowisko burmistrza Alhambry, później zaś pałac, który rozebrano, a materiały sprzedano.

Część tych materiałów pojawiła się ponownie w kolekcjach prywatnych w XX wieku. Uważa się, że tzw. „Płytka Szczęścia”, zachowana w Instytucie Don Juana w Madrycie, może pochodzić z tego pałacu.

Od 1740 roku teren pałacu stał się obszarem dzierżawionych ogrodów warzywnych.

W 1929 roku teren ten został odzyskany przez państwo hiszpańskie i ponownie stał się własnością Alhambry. Dzięki pracy Leopoldo Torresa Balbása, architekta i restauratora Alhambry, przestrzeń ta zyskała na atrakcyjności dzięki stworzeniu ogrodu archeologicznego.

Mury miejskie Palatynatu pierwotnie miały ponad trzydzieści wież, z których do dziś przetrwało tylko dwadzieścia. Początkowo wieże te pełniły wyłącznie funkcję obronną, jednak z czasem niektóre z nich zaczęto wykorzystywać również do celów mieszkalnych.

Przy wyjściu z Pałaców Nasrydów, w dzielnicy Partal Alto, brukowana ścieżka prowadzi do Generalife. Trasa ta biegnie wzdłuż odcinka muru, na którym znajdują się niektóre z najbardziej charakterystycznych wież kompleksu, otoczone ogrodem z pięknym widokiem na Albaicín i sady Generalife.

Jedną z najsłynniejszych wież jest Wieża Szczytów, zbudowana przez Muhammada II, a później odnowiona przez innych sułtanów. Można ją łatwo rozpoznać po ceglanych blankach w kształcie piramid, od których może pochodzić jej nazwa. Inni autorzy uważają jednak, że nazwa ta pochodzi od wsporników wystających z górnych rogów, na których znajdowały się machikuły – elementy obronne umożliwiające odpieranie ataków z góry.

Główną funkcją wieży była ochrona bramy Arrabal, znajdującej się u jej podstawy i łączącej ją z Cuesta del Rey Chico, ułatwiając dostęp do dzielnicy Albaicín i starej średniowiecznej drogi łączącej Alhambrę z Generalife.

W czasach chrześcijańskich, aby wzmocnić ochronę, zbudowano zewnętrzny bastion ze stajniami, który jest teraz zamknięty nowym wejściem znanym jako Żelazna Brama.

Choć wieże powszechnie kojarzone są wyłącznie z funkcją militarną, wiadomo, że Torre de los Picos pełniła również funkcję mieszkalną, o czym świadczą zdobienia obecne w jej wnętrzu.

Z biegiem czasu Torre de la Cautiva otrzymywała różne nazwy, takie jak Torre de la Ladrona czy Torre de la Sultana, choć ostatecznie zwyciężyła ta najpopularniejsza: Torre de la Cautiva.

Nazwa ta nie opiera się na udowodnionych faktach historycznych, ale jest raczej owocem romantycznej legendy, według której w tej wieży była uwięziona Izabela de Solís. Później przyjęła islam i przyjęła imię Zoraida i została ulubioną sułtanką Muleya Hacéna. Sytuacja ta wywołała napięcia w stosunkach z Aixą, byłą sułtanką i matką Boabdila, ponieważ Zoraida, której imię oznacza „gwiazda poranna”, zastąpiła ją na dworze.

Budowę tej wieży przypisuje się sułtanowi Yusufowi I, który był również odpowiedzialny za pałac Comares. Tę atrybucję potwierdzają inskrypcje w sali głównej, które są dziełem wezyra Ibn al-Yayyaba i wychwalają sułtana.

W wierszach wyrytych na murach wezyr wielokrotnie używa tego terminu qal'ahurra, którego od tego czasu zaczęto używać w odniesieniu do ufortyfikowanych pałaców, jak to ma miejsce w przypadku tej wieży. Wieża oprócz funkcji obronnych mieści w sobie bogato zdobiony, autentyczny pałac.

Jeśli chodzi o zdobienia, główna sala posiada cokół wyłożony ceramicznymi płytkami o geometrycznych kształtach w różnych kolorach. Wśród nich wyróżnia się kolor fioletowy, którego produkcja była wówczas szczególnie trudna i kosztowna, dlatego zarezerwowana była wyłącznie dla pomieszczeń o dużym znaczeniu.

Wieża Infantek, podobnie jak Wieża Jeńców, zawdzięcza swoją nazwę legendzie.

To legenda o trzech księżniczkach: Zaidzie, Zoraydzie i Zorahida, które mieszkały w tej wieży. Historię tę zebrał Washington Irving w swoich słynnych *Opowieściach z Alhambry*.

Budowę tej wieży-pałacu, czyli *qalahurra*, przypisuje się sułtanowi Muhammadowi VII, który panował w latach 1392–1408. Jest to zatem jedna z ostatnich wież wybudowanych przez dynastię Nasrydów.

Okoliczność ta odbija się na wystroju wnętrz, który wykazuje oznaki pewnego upadku w porównaniu z poprzednimi okresami większej świetności artystycznej.

Na końcu Paseo de las Torres, w najdalej na wschód wysuniętej części północnego muru, znajdują się pozostałości cylindrycznej wieży: Torre del Cabo de Carrera.

Wieża ta została praktycznie zniszczona w wyniku eksplozji przeprowadzonych w 1812 roku przez wojska Napoleona w trakcie wycofywania się z Alhambry.

Uważa się, że została ona zbudowana lub przebudowana na polecenie monarchów katolickich w 1502 r., co potwierdza obecnie zaginiona inskrypcja.

Nazwa pochodzi od położenia obiektu na końcu Calle Mayor w Alhambrze, wyznaczającej granicę lub „cap de carrera” tej ulicy.

Pałac Karola V, o szerokości sześćdziesięciu trzech metrów i wysokości siedemnastu metrów, zachowuje proporcje architektury klasycznej, dlatego jest podzielony poziomo na dwa poziomy o wyraźnie zróżnicowanej architekturze i dekoracji.

Do dekoracji elewacji wykorzystano trzy rodzaje kamienia: szary, zwarty wapień z Sierra Elvira, biały marmur z Macael i zielony serpentynit z Barranco de San Juan.

Dekoracje zewnętrzne mają na celu ukazanie wizerunku cesarza Karola V, poprzez odniesienia mitologiczne i historyczne uwypuklając jego cnoty.

Najbardziej charakterystyczne fasady znajdują się po stronie południowej i zachodniej, obie zaprojektowane w formie łuków triumfalnych. Główny portal znajduje się po stronie zachodniej, gdzie główne drzwi zwieńczone są uskrzydlonymi wiktoriami. Po obu stronach znajdują się małe drzwi, nad którymi umieszczono medaliony z postaciami żołnierzy na koniach w pozycjach bojowych.

Na cokołach kolumn znajdują się symetrycznie zduplikowane płaskorzeźby. Centralne płaskorzeźby symbolizują Pokój: przedstawiają dwie kobiety siedzące na stosie broni, niosące gałązki oliwne i podtrzymujące Słupy Herkulesa, kulę ziemską z koroną cesarską i mottem *PLUS ULTRA*, podczas gdy cherubiny palą artylerię wojenną.

Płaskorzeźby boczne przedstawiają sceny wojenne, takie jak bitwa pod Pawią, w której Karol V pokonał Franciszka I, króla Francji.

Na szczycie znajdują się balkony flankowane medalionami przedstawiającymi dwie z dwunastu prac Herkulesa: zabicie lwa nemejskiego i drugą zwróconą w stronę byka kreteńskiego. Herb Hiszpanii widnieje w centralnym medalionie.

W dolnej części pałacu wyróżniają się rustykalne ciosane kamienie, które mają budzić wrażenie solidności. Nad nimi znajdują się brązowe pierścienie trzymane przez figurki zwierząt, takich jak lwy — symbole władzy i ochrony — a w rogach podwójne orły, nawiązujące do władzy cesarskiej i heraldycznego emblematu cesarza: dwugłowy orzeł Karola I Hiszpańskiego i Karola V Niemieckiego.

Cesarz Hiszpanii, Karol I Habsburg, wnuk monarchów katolickich i syn Joanny I Kastylijskiej i Filipa Pięknego, odwiedził Granadę latem 1526 r. po ślubie z Izabelą Portugalską w Sewilli, aby spędzić tam miesiąc miodowy.

Po przybyciu cesarz był oczarowany urokiem miasta i Alhambry i podjął decyzję o wybudowaniu nowego pałacu na terenie miasta-palatynatu. Pałac ten stał się znany jako Nowy Dom Królewski, w przeciwieństwie do Pałaców Nasrydów, które odtąd były znane jako Stary Dom Królewski.

Wykonanie prac zlecono toledańskiemu architektowi i malarzowi Pedrowi Machuce, o którym mówi się, że był uczniem Michała Anioła, co wyjaśniałoby jego głęboką wiedzę na temat renesansu klasycznego.

Machuca zaprojektował monumentalny pałac w stylu renesansowym, na planie kwadratu z kołem wkomponowanym w wnętrze, inspirowany zabytkami starożytności klasycznej.

Budowę rozpoczęto w 1527 r. i w dużej mierze sfinansowano ją z danin, jakie Moryskowie musieli płacić za możliwość dalszego zamieszkiwania w Granadzie oraz pielęgnowania swoich zwyczajów i rytuałów.

W 1550 roku Pedro Machuca zmarł, nie dokończywszy budowy pałacu. Kontynuatorem projektu był jego syn Luis, jednak po jego śmierci prace na jakiś czas zostały wstrzymane. Prace wznowiono w 1572 r. za panowania Filipa II. Powierzono je Juanowi de Orea z polecenia Juana de Herrery, architekta klasztoru El Escorial. Jednakże z powodu braku środków spowodowanego wojną Alpujarras nie osiągnięto znaczącego postępu.

Budowę pałacu ukończono dopiero w XX wieku. Najpierw pod kierunkiem architekta-restauratora Leopoldo Torresa Balbása, a ostatecznie w 1958 r. przez Francisco Prieto Moreno.

Pałac Karola V został pomyślany jako symbol powszechnego pokoju i odzwierciedlał polityczne aspiracje cesarza. Karol V jednak nigdy osobiście nie zobaczył pałacu, którego budowę kazał wykonać.

Muzeum Alhambra mieści się na parterze Pałacu Karola V i jest podzielone na siedem pomieszczeń poświęconych kulturze i sztuce hiszpańsko-muzułmańskiej.

Znajduje się tu najwspanialsza istniejąca kolekcja sztuki dynastii Nasrydów, składająca się z eksponatów znalezionych podczas wykopalisk oraz prac restauracyjnych przeprowadzonych na przestrzeni wieków w samej Alhambrze.

Wśród eksponowanych dzieł znajdują się prace sztukateryjne, kolumny, wyroby ciesielskie, ceramika w różnych stylach — jak na przykład słynny Wazon Gazel — kopia lampy z Wielkiego Meczetu w Alhambrze — a także nagrobki, monety i inne przedmioty o dużej wartości historycznej.

Kolekcja ta stanowi idealne uzupełnienie wizyty w monumentalnym kompleksie, gdyż pozwala lepiej zrozumieć codzienne życie i kulturę okresu Nasrydów.

Wstęp do muzeum jest bezpłatny, jednak należy pamiętać, że w poniedziałki muzeum jest nieczynne.

Kiedy Pedro Machuca projektował Pałac Karola V, zastosował geometryczne formy o silnej symbolice renesansowej: kwadrat reprezentował świat ziemski, wewnętrzne koło było symbolem boskości i stworzenia, a ośmiokąt – zarezerwowany dla kaplicy – miał symbolizować połączenie obu światów.

Po wejściu do pałacu znajdziemy się na imponującym, okrągłym dziedzińcu z portykiem, podwyższonym względem elewacji zewnętrznej. Dziedziniec ten otoczony jest dwiema nałożonymi na siebie galeriami, każda z trzydziestoma dwiema kolumnami. Kolumny na parterze są w porządku dorycko-toskańskim, a na piętrze w porządku jońskim.

Kolumny wykonano z kamienia budyniowego lub migdałowego, pochodzącego z miasta El Turro w Grenadzie. Materiał ten wybrano, ponieważ był bardziej ekonomiczny niż marmur, który pierwotnie zaplanowano w projekcie.

Dolna galeria ma sklepienie pierścieniowe, które prawdopodobnie miało być ozdobione freskami. Górna galeria posiada z kolei drewniany, kasetonowy sufit.

Fryz biegnący wokół dziedzińca zdobią *burocranios*, czyli wizerunki czaszek wołowych. Motyw dekoracyjny wywodzi się ze starożytnej Grecji i Rzymu, gdzie był używany na fryzach i grobowcach związanych z rytualnymi ofiarami.

Dwa piętra dziedzińca połączone są dwiema klatkami schodowymi: jedną od strony północnej, zbudowaną w XVII wieku, i drugą, również od strony północnej, zaprojektowaną w XX wieku przez architekta konserwatora Alhambry, Francisco Prieto Moreno.

Mimo że pałac nigdy nie był wykorzystywany jako rezydencja królewska, obecnie mieszczą się w nim dwa ważne muzea: Muzeum Sztuk Pięknych na piętrze, posiadające niezwykłą kolekcję malarstwa i rzeźby z Grenady z okresu od XV do XX wieku, oraz Muzeum Alhambry na parterze, do którego można wejść przez zachodni hol wejściowy.

Oprócz funkcji muzealnej, centralny dziedziniec może pochwalić się wyjątkową akustyką, dzięki czemu jest doskonałym miejscem na koncerty i występy teatralne, zwłaszcza podczas Międzynarodowego Festiwalu Muzyki i Tańca w Granadzie.

Przy Calle Real, w miejscu sąsiadującym z obecnym kościołem Santa María de la Alhambra, znajduje się Meczet-Łaźnia.

Łaźnię tę zbudowano za panowania sułtana Muhammada III i sfinansowano ze środków dżizja, podatek pobierany od chrześcijan za obsadzanie ziemi na granicy.

Wykorzystanie łaźnia turecka Kąpiel była nieodłączną częścią codziennego życia w mieście islamskim i Alhambra nie stanowiła wyjątku. Ze względu na bliskość meczetu, łaźnia ta pełniła ważną funkcję religijną: umożliwiała ablucje i rytuały oczyszczające przed modlitwą.

Jednakże nie pełniła ona wyłącznie funkcji religijnej. Hammam był również miejscem higieny osobistej i ważnym miejscem spotkań towarzyskich.

Jego stosowanie było regulowane harmonogramem: mężczyźni korzystali z niego rano, a kobiety po południu.

Łaźnie muzułmańskie, wzorowane na łaźniach rzymskich, miały ten sam układ komór, choć były mniejsze i działały na zasadzie pary, w przeciwieństwie do łaźni rzymskich, które polegały na zanurzeniu.

Łaźnia składała się z czterech głównych pomieszczeń: pokoju wypoczynkowego lub przebieralni, pomieszczenia zimnego lub ciepłego, pomieszczenia gorącego oraz przylegającej do niego kotłowni.

Zastosowano system ogrzewania hipokaustpodziemny system ogrzewania, który ogrzewa grunt za pomocą gorącego powietrza wytwarzanego przez piec i rozprowadzanego przez komorę pod nawierzchnią.

Obecny Parador de Turismo pierwotnie mieścił się w klasztorze San Francisco, wybudowanym w 1494 r. na miejscu starego pałacu Nasrydów, który zgodnie z tradycją należał do muzułmańskiego księcia.

Po zdobyciu Granady, monarchowie katoliccy przekazali ten teren pod budowę pierwszego w mieście klasztoru franciszkanów, spełniając w ten sposób obietnicę złożoną patriarsze Asyżu na wiele lat przed podbojem.

Z czasem miejsce to stało się pierwszym miejscem pochówku monarchów katolickich. Półtora miesiąca przed swoją śmiercią w Medina del Campo w 1504 roku królowa Izabela w testamencie zapisała życzenie, aby pochować ją w tym klasztorze, ubraną w franciszkański habit. W 1516 roku pochowano obok niego króla Ferdynanda.

Oboje pozostali tam pochowani do 1521 r., kiedy to ich wnuk, cesarz Karol V, nakazał przeniesienie ich szczątków do Kaplicy Królewskiej w Grenadzie, gdzie obecnie spoczywają obok Joanny I Kastylijskiej, Filipa Pięknego i księcia Michała de Paz.

Obecnie można odwiedzić to pierwsze miejsce pochówku, wchodząc na dziedziniec Paradoru. Pod kopułą z muqarnas zachowały się oryginalne nagrobki obu monarchów.

Od czerwca 1945 roku w budynku tym mieści się Parador de San Francisco, ekskluzywny hotel turystyczny będący własnością państwa hiszpańskiego i przez nie zarządzany.

Słowo „medina”, które po arabsku oznacza „miasto”, odnosiło się do najwyższej części wzgórza Sabika w Alhambrze.

W tej medinie codziennie odbywało się wiele intensywnych zajęć, gdyż to właśnie tam koncentrowało się rzemiosło i ludność, dzięki którym dwór Nasrydów mógł żyć w mieście-palatynacie.

Wytwarzano tam tekstylia, ceramikę, chleb, szkło, a nawet monety. Oprócz mieszkań dla robotników znajdowały się tam również niezbędne budynki użyteczności publicznej, takie jak łaźnie, meczety, suki, cysterny, piece, silosy i warsztaty.

Aby zapewnić właściwe funkcjonowanie tego miniaturowego miasta, Alhambra posiadała własny system prawny, administracyjny i podatkowy.

Do dziś przetrwało jedynie kilka pozostałości oryginalnej medyny Nasrydów. Przekształcenie tego obszaru przez osadników chrześcijańskich po podboju oraz późniejsze eksplozje prochu strzelniczego spowodowane przez wojska napoleońskie w trakcie ich wycofywania się przyczyniły się do jego zniszczenia.

W połowie XX wieku podjęto program archeologiczny mający na celu odnowę i adaptację tego obszaru. W rezultacie powstała również ścieżka spacerowa wzdłuż starej średniowiecznej ulicy, która obecnie łączy się z Generalife.

W królewskiej medynie, przylegającej do południowego muru, znajdują się pozostałości tzw. Pałacu Abencerrajów, kastylijskiej nazwy rodu Banu Sarray, szlacheckiego rodu pochodzenia północnoafrykańskiego, należącego do dworu Nasrydów.

Pozostałości, które można oglądać do dziś, są efektem wykopalisk, które rozpoczęto w latach 30. XX wieku, gdyż miejsce to zostało wcześniej poważnie uszkodzone, głównie na skutek eksplozji spowodowanych przez wojska napoleońskie w trakcie ich wycofywania się.

Dzięki wykopaliskom archeologicznym udało się potwierdzić znaczenie tej rodziny na dworze Nasrydów, nie tylko ze względu na rozmiary pałacu, ale również jego uprzywilejowane położenie: w górnej części medyny, tuż przy głównej osi miejskiej Alhambry.

Brama Sprawiedliwości, znana w języku arabskim jako Bab al-Szaria, jest jedną z czterech zewnętrznych bram miasta-palatynatu Alhambra. Jako wejście zewnętrzne pełniło ważną funkcję obronną, o czym świadczy jego dwuwygięta konstrukcja i strome zbocze terenu.

Jego budowę, wkomponowaną w wieżę przymocowaną do południowego muru, przypisuje się sułtanowi Jusufowi I w 1348 roku.

Drzwi mają dwa ostrołukowe łuki w kształcie podkowy. Pomiędzy nimi znajduje się otwarta przestrzeń, zwana buhederą, z której w razie ataku można było bronić wejścia, zrzucając materiały z tarasu.

Oprócz znaczenia strategicznego, brama ta ma silne znaczenie symboliczne w kontekście islamu. Na szczególną uwagę zasługują dwa elementy dekoracyjne: dłoń i klucz.

Ręka symbolizuje pięć filarów islamu i symbolizuje ochronę i gościnność. Kluczem jest z kolei symbol wiary. Ich wspólną obecność można interpretować jako alegorię władzy duchowej i ziemskiej.

Popularna legenda głosi, że jeśli pewnego dnia dłoń i klucz się zetkną, będzie to oznaczać upadek Alhambry... a wraz z nim koniec świata, ponieważ utraci on swoją świetność.

Symbole islamskie kontrastują z innym chrześcijańskim dodatkiem: gotycką rzeźbą Matki Boskiej z Dzieciątkiem, dziełem Ruberto Alemána, umieszczoną w niszy nad łukiem wewnętrznym na polecenie monarchów katolickich po zdobyciu Granady.

Puerta de los Carros nie odpowiada oryginalnemu otworowi w murze Nasrydów. Został otwarty w latach 1526–1536 w bardzo konkretnym celu: aby umożliwić dostęp wozom transportującym materiały i kolumny na potrzeby budowy Pałacu Karola V.

Drzwi te nadal pełnią praktyczną funkcję. Jest to bezpłatny wstęp dla pieszych na teren kompleksu, umożliwiający bezpłatne zwiedzanie Pałacu Karola V i znajdujących się w nim muzeów.

Ponadto jest to jedyna brama otwarta dla pojazdów upoważnionych, w tym gości hoteli położonych na terenie kompleksu Alhambra, taksówek, służb specjalnych, personelu medycznego i pojazdów służb technicznych.

Miasto Alhambra otoczone było rozległymi murami z czterema głównymi bramami wejściowymi od zewnątrz. Aby zapewnić obronę, bramy miały charakterystyczny zakrzywiony kształt, który utrudniał potencjalnym atakującym poruszanie się i umożliwiał zasadzki od wewnątrz.

Brama Siedmiu Pięter, znajdująca się w ścianie południowej, jest jednym z takich wejść. W czasach Nasrydów znany był jako Bib al-Gudur lub „Puerta de los Pozos”, ze względu na znajdujące się w pobliżu silosy i lochy, prawdopodobnie wykorzystywane jako więzienia.

Jego obecna nazwa pochodzi od powszechnego przekonania, że pod nim znajduje się siedem poziomów lub pięter. Mimo że udokumentowano tylko dwa takie przypadki, wiara ta stała się tematem wielu legend i opowieści, np. opowieści Washingtona Irvinga pt. „Legenda dziedzictwa Maurów”, w której mowa jest o skarbie ukrytym w tajnych piwnicach wieży.

Tradycja głosi, że była to ostatnia brama, przez którą Boabdil i jego świta udali się 2 stycznia 1492 r. do Vega de Granada, aby przekazać klucze do królestwa monarchom katolickim. Również przez tę bramę bez oporu wkroczyli pierwsi żołnierze chrześcijańscy.

Brama, którą widzimy dzisiaj, jest rekonstrukcją, ponieważ oryginał został w dużej mierze zniszczony w wyniku eksplozji dokonanej przez wojska napoleońskie w trakcie ich odwrotu w 1812 roku.

Puerta del Vino było głównym wejściem do medyny Alhambry. Za jej budowę uważa się sułtana Muhammada III na początku XIV wieku, chociaż jej drzwi zostały później przebudowane przez Muhammada V.

Nazwa „Brama Wina” nie pochodzi z okresu Nasrydów, lecz z ery chrześcijańskiej, która rozpoczęła się w 1556 r., kiedy to mieszkańcom Alhambry zezwolono na zakup wina bez podatku w tym miejscu.

Ponieważ jest to brama wewnętrzna, jej układ jest prosty i bezpośredni, w przeciwieństwie do bram zewnętrznych, takich jak Brama Sprawiedliwości czy Brama Broni, które zostały zaprojektowane z wygięciem w celu zwiększenia obrony.

Mimo że nie pełniła ona głównej funkcji obronnej, znajdowały się w niej ławki dla żołnierzy odpowiedzialnych za kontrolę dostępu, a na piętrze znajdowały się pomieszczenia mieszkalne i miejsca odpoczynku strażników.

Fasada zachodnia, zwrócona w stronę Alcazaby, stanowiła wejście. Nad nadprożem łuku podkowiastego znajduje się symbol klucza, uroczysty symbol powitania i symbol dynastii Nasrydów.

Na wschodniej fasadzie, zwróconej w stronę Pałacu Karola V, na szczególną uwagę zasługują łukowe spandrele, ozdobione płytkami wykonanymi techniką suchego sznura. Stanowią one piękny przykład sztuki zdobniczej hiszpańsko-muzułmańskiej.

W czasach dynastii Nasrydów w miejscu, gdzie obecnie znajduje się kościół Santa María de la Alhambra, mieścił się Meczet Aljama, zwany też Wielkim Meczetem Alhambry, zbudowany na początku XIV wieku przez sułtana Muhammada III.

Po zdobyciu Granady 2 stycznia 1492 r. meczet został poświęcony na cele kultu chrześcijańskiego i odprawiono w nim pierwszą mszę. Decyzją monarchów katolickich kościół został konsekrowany pod patronatem św. Marii i ustanowiono tam pierwszą siedzibę arcybiskupią.

Pod koniec XVI wieku stary meczet znajdował się w złym stanie, co doprowadziło do jego zburzenia i wybudowania nowej świątyni chrześcijańskiej, którą ukończono w 1618 roku.

Po budowlach islamskich nie pozostało prawie żadnych śladów. Najważniejszym zachowanym eksponatem jest brązowa lampa z inskrypcją epigraficzną datowaną na rok 1305, obecnie znajdująca się w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Madrycie. Replikę tej lampy można zobaczyć w Muzeum Alhambra, w Pałacu Karola V.

Kościół Santa María de la Alhambra ma prosty układ z jedną nawą i trzema kaplicami bocznymi po każdej stronie. Wewnątrz na pierwszy plan wybija się główny obraz: Matka Boska Angustias, dzieło Torcuato Ruiza del Perala z XVIII wieku.

Ten wizerunek, znany również jako Matka Boska Miłosierdzia, jest jedynym obrazem, który jest niesiony w procesji w Granadzie w każdą Wielką Sobotę, jeśli pozwala na to pogoda. Czyni to na niezwykle pięknym tronie, którego tłoczone srebro imituje łuki symbolicznego Patio de los Leones.

Ciekawostką jest, że członkiem tego bractwa był poeta z Grenady, Federico García Lorca.

Przed obecnym Parador de Turismo i na wschód od niego znajdują się pozostałości średniowiecznej garbarni lub fermy bawołów, zakładu zajmującego się obróbką skór: ich czyszczeniem, garbowaniem i farbowaniem. Było to powszechne zajęcie w całym regionie Al-Andalus.

Garbarnia w Alhambrze jest niewielka w porównaniu do podobnych zakładów w Afryce Północnej. Należy jednak wziąć pod uwagę, że jej funkcja miała służyć wyłącznie zaspokojeniu potrzeb dworu Nasrydów.

Znajdowało się tam osiem małych basenów o różnych rozmiarach, zarówno prostokątnych, jak i okrągłych, w których przechowywano wapno i barwniki wykorzystywane w procesie garbowania skóry.

Działalność ta wymagała dużych ilości wody, dlatego garbarnię zlokalizowano tuż przy Acequia Real, korzystając w ten sposób z jej stałego dopływu. Jego istnienie jest również dowodem na dużą ilość wody dostępnej w tej części Alhambry.

Wieża Ciśnień to imponująca budowla znajdująca się w południowo-zachodnim narożniku murów Alhambry, w pobliżu obecnego głównego wejścia od strony kasy biletowej. Choć pełniła funkcje obronne, jej najważniejszym zadaniem była ochrona wejścia do Acequia Real, stąd jej nazwa.

Rów nawadniający docierał do miasta-palatynatu po przecięciu akweduktu i graniczył z północną ścianą wieży, zaopatrując w wodę całą Alhambrę.

Wieża, którą widzimy dzisiaj, jest efektem gruntownej rekonstrukcji. Podczas wycofywania się wojsk napoleońskich w 1812 r. zamek uległ poważnym uszkodzeniom na skutek eksplozji prochu strzelniczego i w połowie XX wieku został zredukowany niemal do fundamentów.

Wieża ta była niezbędna, gdyż pozwalała wodzie — a zatem i życiu — na dopływanie do miasta palatynackiego. Początkowo na Wzgórzu Sabika brakowało naturalnych źródeł wody, co stanowiło poważne wyzwanie dla Nasrydów.

Z tego powodu sułtan Muhammad I zarządził realizację dużego projektu hydrotechnicznego: budowę tzw. Rowu Sułtana. Ten rów irygacyjny zbiera wodę z rzeki Darro, znajdującej się około sześciu kilometrów dalej, na większej wysokości, wykorzystując nachylenie terenu do transportu wody siłą grawitacji.

Infrastruktura obejmowała zaporę retencyjną, koło wodne napędzane siłą zwierząt oraz wyłożony cegłami kanał – acequia – biegnący pod ziemią przez góry i wchodzący do górnej części Generalife.

Aby pokonać strome zbocze między Cerro del Sol (Generalife) a wzgórzem Sabika (Alhambra), inżynierowie zbudowali akwedukt – projekt kluczowy dla zapewnienia zaopatrzenia w wodę całego monumentalnego kompleksu.

Alcazaba jest najbardziej pierwotną częścią monumentalnego kompleksu, zbudowaną na pozostałościach starożytnej fortecy Zirydów.

Początki Alcazaby Nasrydów sięgają 1238 roku, kiedy to pierwszy sułtan i założyciel dynastii Nasrydów, Muhammad Ibn al-Alhmar, postanowił przenieść siedzibę sułtanatu z Albaicín na przeciwległe wzgórze, Sabika.

Lokalizacja wybrana przez Al-Ahmar była idealna, ponieważ Alcazaba, położona na zachodnim krańcu wzgórza i mająca trójkątny układ, bardzo podobny do dziobu statku, gwarantowała optymalną obronę dla przyszłego miasta-palatynatu Alhambra, zbudowanego pod jej ochroną.

Alcazaba, wyposażona w kilka murów i wież, została zbudowana z wyraźnym zamiarem obronnym. Było to w rzeczywistości centrum nadzoru, ze względu na swoje położenie dwieście metrów nad miastem Grenada, co gwarantowało wizualną kontrolę całego otaczającego terenu i stanowiło symbol władzy.

Wewnątrz znajduje się dzielnica wojskowa, a z czasem Alcazaba stała się małym, niezależnym mikromiastem dla wysoko postawionych żołnierzy, odpowiedzialnym za obronę i ochronę Alhambry i jej sułtanów.

Wchodząc do cytadeli, znajdziemy się w miejscu, które przypomina labirynt, choć w rzeczywistości jest to proces renowacji architektonicznej z zastosowaniem anastylozy, który pozwolił na odrestaurowanie starej dzielnicy wojskowej, która pozostawała pogrzebana aż do początku XX wieku.

W tej dzielnicy rezydowała elitarna straż sułtana i reszta kontyngentu wojskowego odpowiedzialnego za obronę i bezpieczeństwo Alhambry. Było to zatem niewielkie miasto w obrębie miasta-palatynatu Alhambra, ze wszystkim, co niezbędne do codziennego życia, takimi jak mieszkania, warsztaty, piekarnia z piecem, magazyny, cysterna, łaźnia turecka itp. W ten sposób można było oddzielić ludność wojskową od cywilnej.

Dzięki renowacji w tej dzielnicy możemy podziwiać typowy układ domu muzułmańskiego: wejście z wejściem narożnym, mały dziedziniec stanowiący centralną oś domu, pokoje otaczające dziedziniec i latrynę.

Ponadto na początku XX wieku odkryto podziemne lochy. Łatwo rozpoznać obiekt z zewnątrz, ponieważ prowadzą do niego nowoczesne spiralne schody. W tym lochu przetrzymywano więźniów, których można było wykorzystać do uzyskania znacznych korzyści politycznych lub ekonomicznych, innymi słowy, ludzi o dużej wartości wymiennej.

To podziemne więzienie ma kształt odwróconego lejka i okrągły plan piętra. Co uniemożliwiło tym więźniom ucieczkę. W rzeczywistości więźniów wprowadzano do środka przy pomocy systemu bloków i lin.

Wieża Prochowa stanowiła umocnienie obronne po południowej stronie Wieży Vela i stamtąd zaczynała się droga wojskowa wiodąca do Czerwonych Wież.

Od 1957 roku w tej wieży można znaleźć wyryte na kamieniu wersety, których autorem jest Meksykanin Francisco de Icaza:

„Dawaj jałmużnę, kobieto, bo w życiu nie ma nic,
jak kara za ślepotę w Granadzie.”

Teren, na którym znajduje się Ogród Adarves, pochodzi z XVI wieku, kiedy to w ramach adaptacji Alcazaby na potrzeby artylerii zbudowano platformę artyleryjską.

Już w XVII wieku funkcja wojskowa straciła na znaczeniu, a piąty markiz Mondéjar, po mianowaniu go zarządcą Alhambry w 1624 r., postanowił przekształcić tę przestrzeń w ogród, wypełniając przestrzeń między zewnętrznymi i wewnętrznymi murami ziemią.

Legenda głosi, że w tym miejscu znaleziono ukryte porcelanowe wazony wypełnione złotem, prawdopodobnie ukryte przez ostatnich muzułmanów zamieszkujących ten obszar. Część znalezionego złota markiz przeznaczył na sfinansowanie stworzenia tego pięknego ogrodu. Uważa się, że jeden z tych wazonów jest jednym z dwudziestu dużych, złotych naczyń glinianych z epoki Nasrydów, które zachowały się na świecie. Dwa z tych wazonów możemy zobaczyć w Narodowym Muzeum Sztuki Hispano-Muzułmańskiej, które mieści się na parterze Pałacu Karola V.

Jednym z charakterystycznych elementów tego ogrodu jest fontanna w kształcie kotła znajdująca się w jego centralnej części. Fontanna ta znajdowała się w różnych miejscach, najbardziej rzucająca się w oczy i wyróżniająca się znajduje się na Patio de los Leones, gdzie została umieszczona w 1624 r. nad fontanną z lwami, co spowodowało jej późniejsze uszkodzenia. Puchar stał w tym miejscu do 1954 roku, kiedy to został przeniesiony i ustawiony tutaj.

Za czasów dynastii Nasrydów wieżę tę nazywano Torre Mayor, a od XVI wieku zaczęto ją nazywać także Torre del Sol, ponieważ w południe w wieży odbijało się słońce, pełniąc funkcję zegara słonecznego. Jednak jego obecna nazwa pochodzi od słowa velar, ponieważ dzięki wysokości dwudziestu siedmiu metrów zapewnia on widoczność w zakresie trzystu sześćdziesięciu stopni, co pozwala na dostrzeżenie każdego ruchu.

Wygląd wieży zmieniał się na przestrzeni czasu. Pierwotnie na tarasie znajdowały się blanki, które zostały utracone na skutek kilku trzęsień ziemi. Dzwon dodano po zdobyciu Granady przez chrześcijan.

Używano go do ostrzegania ludności przed ewentualnym niebezpieczeństwem, trzęsieniem ziemi lub pożarem. Dźwięk tego dzwonu wykorzystywano również do regulowania harmonogramu nawadniania w Vega de Granada.

Obecnie, zgodnie z tradycją, dźwięk dzwonu rozbrzmiewa każdego 2 stycznia, upamiętniając zdobycie Granady 2 stycznia 1492 r.

Puerta de las Armas, znajdująca się w północnej ścianie Alcazaby, była jednym z głównych wejść do Alhambry.

Za czasów dynastii Nasrydów obywatele przekraczali rzekę Darro przez most Cadí i wspinali się na wzgórze ścieżką, którą obecnie ukrywa Las San Pedro, aż dotarli do bramy. Za bramą, przed wejściem na teren ogrodzenia, musieli złożyć broń, stąd nazwa „Brama Broni”.

Z tarasu tej wieży możemy obecnie podziwiać jeden z najlepszych widoków panoramicznych na miasto Grenada.

Tuż przed nami znajduje się dzielnica Albaicín, którą można rozpoznać po białych domach i labiryncie uliczek. Dzielnica ta została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO w 1994 roku.

To właśnie w tej dzielnicy znajduje się jeden z najsłynniejszych punktów widokowych Granady: Mirador de San Nicolás.

Na prawo od dzielnicy Albaicín znajduje się dzielnica Sacromonte.

Sacromonte to kwintesencja starej cygańskiej dzielnicy Granady i miejsce narodzin flamenco. Charakterystyczną cechą tej dzielnicy jest także obecność siedzib troglodytów: jaskiń.

U stóp Albaicínu i Alhambry leży Carrera del Darro, tuż przy brzegach rzeki o tej samej nazwie.

Wieża Hołdu jest jedną z najstarszych wież Alcazaby, mającą wysokość dwudziestu sześciu metrów. Posiada sześć pięter, taras i podziemne lochy.

Ze względu na wysokość wieży, z jej tarasu można było nawiązać łączność ze strażnicami królestwa. Komunikacja odbywała się za pomocą systemu luster w ciągu dnia oraz za pomocą dymu i ognisk w nocy.

Uważa się, że ze względu na wystające położenie wieży na wzgórzu, to właśnie tutaj wystawiono sztandary i czerwone flagi dynastii Nasrydów.

Podstawę tej wieży chrześcijanie wzmocnili tzw. Wieżą Sześcianową.

Po zdobyciu Granady monarchowie katoliccy zaplanowali serię reform, które miały na celu przystosowanie Alcazaby do potrzeb artylerii. Dlatego też Wieża Sześcianu wznosi się nad Wieżą Tahona, która dzięki cylindrycznemu kształtowi zapewnia większą ochronę przed możliwymi uderzeniami w porównaniu do kwadratowych wież Nasrydów.

Generalife, położona na szczycie Cerro del Sol, była almunią sułtana, czyli okazałym dworem wiejskim z sadami, gdzie oprócz uprawy roli hodowano zwierzęta na potrzeby dworu Nasrydów i praktykowano polowania. Szacuje się, że jego budowę rozpoczął pod koniec XIII wieku sułtan Muhammad II, syn założyciela dynastii Nasrydów.

Nazwa Generalife pochodzi od arabskiego słowa „yannat-al-arif”, co oznacza ogród lub sad architekta. W okresie Nasrydów był to znacznie większy obszar, z co najmniej czterema sadami, rozciągający się na obszar znany dziś jako „równina kuropatw”.

Ten wiejski dom, który wezyr Ibn al-Yayyab nazwał Królewskim Domem Szczęścia, był pałacem: letnim pałacem sułtana. Mimo że znajdowało się blisko Alhambry, było na tyle prywatne, że pozwalało mu uciec od napięć panujących na dworze i w rządzie oraz cieszyć się przyjemniejszą temperaturą. Ze względu na położenie na większej wysokości niż miasto Alhambra, temperatura wewnątrz była niższa.

Po zdobyciu Grenady Generalife stała się własnością monarchów katolickich, którzy oddali ją pod opiekę alcaide, czyli dowódcy. Filip II ostatecznie przekazał prawo do stałego burmistrzowania i posiadania tego miejsca rodzinie Granada Venegas (nawróconej rodzinie morysków). Państwo odzyskało tę nieruchomość dopiero po procesie sądowym, który trwał prawie 100 lat i zakończył się ugodą pozasądową w 1921 r.

Umowa, na mocy której Generalife zostanie uznany za obiekt dziedzictwa narodowego i będzie zarządzany wspólnie z Alhambrą za pośrednictwem Rady Powierniczej, tworząc w ten sposób Radę Powierniczą Alhambry i Generalife.

Amfiteatr na świeżym powietrzu, który minęliśmy po drodze do Pałacu Generalife, został wybudowany w 1952 roku z myślą o organizacji, jak co roku latem, Międzynarodowego Festiwalu Muzyki i Tańca w Granadzie.

Od 2002 roku organizowany jest także Festiwal Flamenco, poświęcony najsłynniejszemu poecie Granady: Federico Garcii Lorce.

Za panowania dynastii Nasrydów droga łącząca miasto Palatynat z Generalife zaczynała się od Puerta del Arabal, otoczonej tzw. Torre de los Picos, nazwaną tak, ponieważ jej blanki kończą się ceglanymi piramidami.

Była to kręta, pochyła droga, osłonięta z obu stron wysokimi murami w celu zwiększenia bezpieczeństwa i prowadząca do wejścia na Patio del Descabalgamiento.

Ruiny lub fundamenty są pozostałościami archeologicznymi dawnego Domu Przyjaciół. Jej nazwa i sposób użycia przetrwały do naszych czasów dzięki „Traktatowi o rolnictwie” Ibn Luyúna z XIV wieku.

Był to zatem dom przeznaczony dla osób, przyjaciół lub krewnych, których sułtan darzył szacunkiem i uważał za ważnych, by mieć ich blisko siebie, ale nie naruszając ich prywatności, był to więc dom odosobniony.

Aleję Oleander zbudowano w połowie XIX wieku z okazji wizyty królowej Elżbiety II oraz w celu stworzenia bardziej monumentalnego dostępu do górnej części pałacu.

Oleander to inna nazwa różowego wawrzynu, który na tej ścieżce pojawia się w formie ozdobnego sklepienia. Na początku spaceru, za Ogrodami Górnymi, znajduje się jeden z najstarszych przykładów mirtu mauretańskiego, który niemal wyginął, a którego genetyczny odcisk palca jest przedmiotem badań do dziś.

Jest to jedna z najbardziej charakterystycznych roślin Alhambry, wyróżniająca się poskręcanymi liśćmi, które są większe od liści mirtu pospolitego.

Ulica Paseo de las Adelfas łączy się z ulicą Paseo de los Cipreses, która służy jako łącznik prowadzący zwiedzających do Alhambry.

Jednym z najlepiej zachowanych i unikatowych elementów Generalife są tzw. Schody Wodne. Uważa się, że za czasów dynastii Nasrydów schody te – podzielone na cztery sekcje z trzema pośrednimi platformami – miały kanały wodne, które płynęły przez dwie ceramiczne poręcze i zasilane były przez Kanał Królewski.

Ten wodociąg prowadził do małej kaplicy, po której nie zachowały się żadne informacje archeologiczne. Na jego miejscu od 1836 r. znajduje się romantyczna platforma widokowa, którą ówczesny zarządca majątku wzniósł.

Wspinaczka po schodach, otoczonych laurowym sklepieniem i szmerem wody, zapewne stwarzała idealne środowisko do pobudzania zmysłów, wchodzenia w klimat sprzyjający medytacji i wykonywania ablucji przed modlitwą.

Szacuje się, że na terenie otaczającym pałac znajdowały się co najmniej cztery duże ogrody rozmieszczone na różnych poziomach (paratach), otoczone murami z suszonej cegły. Do naszych czasów przetrwały następujące nazwy sadów: Grande, Colorada, Mercería i Fuente Peña.

Sady te istniały, w mniejszym lub większym stopniu, od XIV wieku, a ich uprawa odbywała się przy użyciu tych samych tradycyjnych średniowiecznych technik. Dzięki tej produkcji rolnej dwór Nasrydów zachował pewną niezależność od innych zewnętrznych dostawców produktów rolnych, co pozwalało mu na zaspokajanie własnych potrzeb żywnościowych.

Wykorzystywano je nie tylko do uprawy warzyw, ale także drzew owocowych i pastwisk dla zwierząt. Na przykład współcześnie uprawia się karczochy, bakłażany, fasolę, figi, granaty i migdały.

Do dziś w zachowanych sadach nadal stosuje się te same techniki produkcji rolnej, co w średniowieczu, co nadaje temu miejscu dużą wartość antropologiczną.

Do ogrodów wchodzi się z Patio de la Sultana po stromych XIX-wiecznych schodach, zwanych Lwimi Schodami, z uwagi na dwie glazurowane figury nad bramą.

Ogrody te można uznać za przykład ogrodu romantycznego. Znajdują się na filarach i stanowią najwyższą część Generalife. Roztacza się z nich spektakularny widok na cały kompleks monumentalny.

Uwagę zwracają piękne magnolie.

Ogrody Różane powstały w latach 30. i 50. XX wieku, kiedy to w 1921 roku państwo nabyło Generalife.

Wówczas pojawiła się potrzeba podniesienia wartości opuszczonego obszaru i strategicznego połączenia go z Alhambrą poprzez stopniowe i płynne przejście.

Patio de la Acequia, zwane w XIX wieku także Patio de la Ría, obecnie ma prostokątną konstrukcję z dwoma pawilonami naprzeciwko siebie i wykuszem.

Nazwa dziedzińca pochodzi od Kanału Królewskiego, który przepływa przez pałac, wokół którego na niższym poziomie rozmieszczono cztery ogrody w ortogonalnych parterach. Po obu stronach rowu nawadniającego znajdują się fontanny, które stanowią jeden z najpopularniejszych wizerunków pałacu. Fontanny te nie są jednak oryginalne, gdyż zakłócają spokój i ciszę, których sułtan szukał w chwilach odpoczynku i medytacji.

Pałac ten przechodził liczne przeobrażenia, pierwotnie dziedziniec był zamknięty dla widoków, które dziś można podziwiać z galerii 18 łuków w stylu belwederskim. Jedyną częścią, która umożliwia kontemplację krajobrazu, jest centralny punkt widokowy. Z tej oryginalnej perspektywy, siedząc na podłodze i opierając się o parapet, można było podziwiać panoramę miasta-pałacu Alhambra.

Świadectwem przeszłości jest dekoracja nasrydzka na punkcie widokowym, gdzie wyróżnia się nałożenie tynku sułtana Isma’ila I na tynk Muhammada III. Świadczy to o tym, że każdy sułtan miał inne gusta i potrzeby i dostosowywał pałace do swoich potrzeb, pozostawiając swój własny ślad.

Przechodząc obok punktu widokowego i przyglądając się wnętrzu łuków, dostrzeżemy także emblematy monarchów katolickich, takie jak jarzmo i strzały, a także dewizę „Tanto Monta”.

Wschodnia strona dziedzińca powstała niedawno, po pożarze, który miał miejsce w 1958 roku.

Przed wejściem na Patio de la Acequia znajdujemy Patio de la Guardia. Prosty dziedziniec z galeriami z portykami i fontanną pośrodku, ozdobiony także drzewami gorzkiej pomarańczy. Dziedziniec ten zapewne służył jako pomieszczenie kontrolne i przedsionek umożliwiający dostęp do letniej komnaty sułtana.

Cechą charakterystyczną tego miejsca jest to, że po pokonaniu stromych schodów znajdujemy drzwi obramowane nadprożem ozdobionym płytkami w odcieniach niebieskiego, zielonego i czarnego na białym tle. Możemy również zobaczyć klucz Nasrydów, choć zniszczony upływem czasu.

Wchodząc po schodach i przechodząc przez te drzwi, natrafiamy na zakręt, ławki strażnicze i strome, wąskie schody, które prowadzą nas do pałacu.

Patio de la Sultana to jedna z najbardziej przeobrażonych przestrzeni. Uważa się, że na terenie, na którym obecnie znajduje się dziedziniec – zwany też Patio Cyprysowym – mieścił się niegdyś łaźnia turecka Generalife.

W XVI wieku utracił tę funkcję i stał się ogrodem. Z czasem wybudowano północną galerię z basenem w kształcie litery U, fontanną pośrodku i trzydziestoma ośmioma głośnymi dyszami.

Jedynymi zachowanymi elementami z okresu Nasrydów są wodospad Acequia Real, osłonięty płotem, oraz niewielki odcinek kanału, który kieruje wodę w stronę Patio de la Acequia.

Nazwa „Cypress Patio” pochodzi od martwego, stuletniego drzewa cyprysowego, z którego do dziś zachował się tylko pień. Obok znajduje się ceramiczna tablica z Grenady, która opowiada o XVI-wiecznej legendzie Ginésa Péreza de Hita, według której cyprys ten był świadkiem miłosnych spotkań faworyty ostatniego sułtana, Boabdila, ze szlachetnym rycerzem Abencerreja.

Patio del Descabalgamiento, znane również jako Patio Polo, to pierwszy dziedziniec, na jaki natrafiamy po wejściu do Pałacu Generalife.

Sułtan korzystał z koni, aby dostać się do Generalife, dlatego potrzebował miejsca, w którym mógłby z nich zsiąść i umieścić tam swoje zwierzęta. Uważa się, że dziedziniec ten został zaprojektowany właśnie w tym celu, ponieważ znajdowały się tam stajnie.

Znajdowały się tam ławy podporowe ułatwiające wsiadanie i zsiadanie z konia, a także dwie stajnie w bocznych zagrodach, które w dolnej części pełniły funkcję stajni, a w górnej – magazynów na siano. Nie mogło również zabraknąć poidła ze świeżą wodą dla koni.

Warto tu zwrócić uwagę na fakt, że nad nadprożem drzwi prowadzących na kolejny dziedziniec znajduje się klucz do Alhambry, symbol dynastii Nasrydów, symbolizujący pozdrowienie i własność.

Najlepiej zachowany jest portyk północny, w którym mieściła się kwatera sułtana.

Znajduje się tu portyk z pięcioma łukami wspartymi na kolumnach, na końcach którego znajdują się alhamie. Za tym portykiem, aby dostać się do Sali Królewskiej, przechodzi się przez potrójny łuk, w którym znajdują się wiersze opowiadające o bitwie pod La Vega lub Sierra Elvira w 1319 roku, co pozwala nam ustalić datę powstania tego miejsca.

Po bokach tego potrójnego łuku znajdują się również *taqas*, niewielkie nisze wykute w murze, w których umieszczano wodę.

Sala Królewska, znajdująca się w kwadratowej wieży ozdobionej sztukaterią, była miejscem, w którym sułtan — pomimo że był to pałac rozrywki — przyjmował pilne audiencje. Według zapisanych tam wersetów audiencje te musiały być krótkie i konkretne, aby nie zakłócać nadmiernie odpoczynku emira.

Pałace Nasrydów stanowią najbardziej charakterystyczną i uderzającą część monumentalnego kompleksu. Zbudowano je w XIV wieku, okresie wielkiej świetności dynastii Nasrydów.

Pałace te były przestrzenią zarezerwowaną dla sułtana i jego bliskich krewnych. To tutaj toczyło się życie rodzinne, a także urzędowe i administracyjne królestwa.

Pałace to: Mexuar, Pałac Comares i Pałac Lwów.

Każdy z tych pałaców został zbudowany niezależnie, w różnym czasie i miał swoje własne, odrębne funkcje. Po zdobyciu Granady pałace zjednoczono i od tamtej pory zaczęto je nazywać Domem Królewskim, a później, gdy Karol V zdecydował o wybudowaniu własnego pałacu, nazwano je Starym Domem Królewskim.

Mexuar jest najstarszą częścią Pałaców Nasrydów, ale to właśnie ta przestrzeń na przestrzeni dziejów przeszła największe transformacje. Jego nazwa pochodzi od arabskiego słowa *Maswar*, które oznacza miejsce, w którym zbierała się *Sura*, czyli Rada Ministrów sułtana, ujawniając w ten sposób jedną z jego funkcji. Pełnił również funkcję przedsionka, w którym sułtan wymierzał sprawiedliwość.

Budowę Mexuaru przypisuje się sułtanowi Isma'ilowi I (1314–1325), a zmodyfikował ją jego wnuk Muhammad V. Jednak to chrześcijanie najbardziej przekształcili tę przestrzeń, zamieniając ją w kaplicę.

W okresie Nasrydów przestrzeń ta była znacznie mniejsza i skupiała się wokół czterech centralnych kolumn, gdzie nadal można zobaczyć charakterystyczny sześcienny kapitel Nasrydów pomalowany na kobaltowo-niebieski kolor. Kolumny podtrzymywane były przez latarnię dającą światło zenitalne. W XVI wieku latarnię zdemontowano, aby stworzyć górne pomieszczenia i okna boczne.

Aby przekształcić pomieszczenie w kaplicę, obniżono podłogę i dobudowano niewielką prostokątną przestrzeń z tyłu, teraz oddzieloną drewnianą balustradą, która wskazuje, gdzie znajdował się górny chór.

Ceramiczną listwę przypodłogową z dekoracją w kształcie gwiazdy sprowadzono z innego miejsca. Wśród gwiazd na przemian można dostrzec: herb Królestwa Nasrydów, herb kardynała Mendozy, dwugłowego orła Austriaków, dewizę „Nie ma zwycięzcy poza Bogiem” oraz Słupy Herkulesa z tarczy cesarskiej.

Nad cokołem, tynkowy fryz epigraficzny powtarza: „Królestwo należy do Boga. Siła należy do Boga. Chwała należy do Boga”. Napisy te zastępują chrześcijańskie okrzyki: „Christus regnat. Christus vincit. Christus imperat”.

Obecne wejście do Mexuaru otwarto w czasach nowożytnych, zmieniając lokalizację jednego z filarów Herkulesa z mottem „Plus Ultra”, który przeniesiono na ścianę wschodnią. Tynkowana korona nad drzwiami pozostała na swoim pierwotnym miejscu.

Z tyłu sali znajdują się drzwi prowadzące do Oratorium, do którego pierwotnie wchodziło się przez galerię Machuca.

To miejsce jest jednym z najbardziej zniszczonych w Alhambrze, na skutek eksplozji prochowni w 1590 roku. Zostało odrestaurowane w 1917 roku.

Podczas prac remontowych obniżono poziom podłogi, aby zapobiec wypadkom i ułatwić zwiedzanie. Świadectwem pierwotnego poziomu jest zachowana ciągła ławka pod oknami.

Ta imponująca fasada, gruntownie odrestaurowana na przełomie XIX i XX wieku, została wzniesiona przez Muhammada V na pamiątkę zdobycia Algecirasa w 1369 roku, co zapewniło mu władzę nad Cieśniną Gibraltarską.

Na tym dziedzińcu sułtan przyjmował poddanych, którym przyznawano specjalną audiencję. Umieszczono ją w centralnej części fasady, na jamudze pomiędzy dwojgiem drzwi i pod dużym okapem. Było to arcydzieło ciesielstwa nasrydzkiego, które ją wieńczyło.

Fasada jest przepełniona treścią alegoryczną. W nim badani mogli przeczytać:

„Moja pozycja jest pozycją korony, a moja brama rozwidleniem: Zachód wierzy, że we mnie jest Wschód”.
Al-Gani bi-llah powierzył mi misję otwarcia drzwi do ogłaszanego zwycięstwa.
Cóż, czekam, aż pojawi się na horyzoncie o poranku.
Oby Bóg uczynił jego dzieło tak pięknym, jak jego charakter i postać!

Drzwi po prawej stronie służyły jako wejście do prywatnych kwater i strefy służbowej, natomiast drzwi po lewej stronie, przez zakrzywiony korytarz z ławkami dla strażników, prowadziły do Pałacu Comares, a konkretnie do Patio de los Arrayanes.

Poddani, którym udzielono audiencji, czekali przed fasadą, oddzieleni od sułtana strażą królewską, w pomieszczeniu znanym dziś jako Złoty Pokój.

Nazwa *Złota Dzielnica* pochodzi z okresu panowania monarchów katolickich, kiedy kasetonowy sufit Nasrydów został przemalowany złotymi motywami i dodano godła monarchów.

Na środku dziedzińca znajduje się niska marmurowa fontanna z galonami, replika fontanny Lindaraja zachowana w Muzeum Alhambry. Po jednej stronie stosu znajduje się krata prowadząca do ciemnego podziemnego korytarza, z którego korzysta strażnik.

Jedną z charakterystycznych cech domu hiszpańsko-muzułmańskiego jest wejście do mieszkania przez zakrzywiony korytarz prowadzący na dziedziniec na świeżym powietrzu, będący centrum życia i organizacji domu, wyposażony w zbiornik wodny i roślinność. Tę samą koncepcję odnajdujemy w Patio de los Arrayanes, lecz na większą skalę, mierzącą 36 metrów długości i 23 metry szerokości.

Patio de los Arrayanes stanowi centrum Pałacu Comares, gdzie odbywała się działalność polityczna i dyplomatyczna Królestwa Nasrydów. Jest to prostokątny taras o imponujących wymiarach, którego centralną osią jest duży basen. W tym przypadku stojąca woda działa jak lustro, które dodaje przestrzeni głębi i pionowości, tworząc w ten sposób pałac na wodzie.

Na obu końcach basenu dysze delikatnie wprowadzają wodę, aby nie zakłócać efektu lustra ani ciszy tego miejsca.

Po obu stronach basenu znajdują się dwa klomby z mirtami, od których pochodzi nazwa tego miejsca: Patio de los Arrayanes. W przeszłości miejsce to znane było również pod nazwą Patio de la Alberca.

Obecność wody i roślinności nie jest jedynie odpowiedzią na kryteria zdobnicze i estetyczne, ale także chęcią stworzenia przyjemnych przestrzeni, zwłaszcza latem. Woda odświeża środowisko, a roślinność zatrzymuje wilgoć i dostarcza aromatu.

Po dłuższych bokach dziedzińca znajdują się cztery niezależne mieszkania. Po stronie północnej wznosi się Wieża Comares, w której mieści się Sala Tronowa lub Sala Ambasadorów.

Od strony południowej fasada pełni funkcję trompe l'oeil, ponieważ budynek znajdujący się za nią został zburzony, aby połączyć Pałac Karola V ze Starym Domem Królewskim.

Zanim wejdziemy do Pałaców Nasrydów, jeśli spojrzymy w lewo, zobaczymy dwa dziedzińce.

Pierwszym z nich jest Patio de la Mezquita, nazwane na cześć małego meczetu znajdującego się w jednym z jego narożników. Jednakże od XX wieku nazywana jest również Madrasą Książąt, gdyż jej struktura przypomina Madrasę w Grenadzie.

Dalej znajduje się Patio de Machuca, nazwane na cześć architekta Pedro Machuca, który nadzorował budowę Pałacu Karola V w XVI wieku i tam mieszkał.

Dziedziniec ten można łatwo rozpoznać po basenie z klapami na środku, a także po łukowatych drzewach cyprysowych, które w nieinwazyjny sposób przywracają architektoniczny charakter przestrzeni.

Sala Łodzi jest przedsionkiem Sali Tronowej i Sali Ambasadorów.

Na ościeżach łuku prowadzącego do tego pomieszczenia znajdują się nisze wyrzeźbione w marmurze i ozdobione kolorowymi płytkami. To jeden z najbardziej charakterystycznych elementów zdobniczych i funkcjonalnych pałaców Nasrydów: *taqas*.

*Taqas* to małe nisze wykopane w ścianach, zawsze ustawione parami i zwrócone do siebie. Służą do przechowywania dzbanów ze świeżą wodą do picia lub wodą perfumowaną do mycia rąk.

Obecny sufit sali jest reprodukcją oryginału, który uległ zniszczeniu w pożarze w 1890 roku.

Nazwa tego pokoju pochodzi od fonetycznej zamiany arabskiego słowa *baraka*, oznaczającego „błogosławieństwo” i powtarzanego wielokrotnie na ścianach tego pokoju. Nie wynika ona, jak się powszechnie uważa, z odwróconego kształtu dachu łodzi.

To właśnie w tym miejscu nowi sułtani prosili swego boga o błogosławieństwo przed koronacją w Sali Tronowej.

Przed wejściem do Sali Tronowej znajdują się dwa boczne wejścia: po prawej stronie mała kaplica z mihrabem; a po lewej stronie drzwi wejściowe do wnętrza Wieży Comares.

Sala Ambasadorów, zwana także Salą Tronową lub Salą Comares, była siedzibą tronu sułtana i ośrodkiem władzy dynastii Nasrydów. Być może z tego powodu znajduje się ona w Torre de Comares, największej wieży w kompleksie monumentalnym, mierzącej 45 metrów wysokości. Etymologia słowa wywodzi się z arabskiego słowa *arsh*, które oznacza namiot, pawilon lub tron.

Pokój ma kształt idealnego sześcianu, a jego ściany aż po sufit pokryte są bogatymi dekoracjami. Po bokach znajduje się dziewięć identycznych wnęk z oknami, pogrupowanych po trzy w grupach. Ta naprzeciwko wejścia wyróżnia się bardziej wyszukaną dekoracją, gdyż miejsce, w którym przebywał sułtan, jest podświetlona, co potęguje efekt olśnienia i zaskoczenia.

W przeszłości okna były pokrywane witrażami o geometrycznych kształtach, zwanymi *cumarias*. Zaginęły one na skutek fali uderzeniowej, jaka wybuchła w 1590 roku w prochowni w Carrera del Darro.

Bogactwo dekoracji w salonie jest ekstremalne. Na dole znajdują się kafelki o geometrycznych kształtach, które tworzą efekt wizualny przypominający kalejdoskop. Ściany zdobią sztukaterie przypominające wiszące gobeliny, zdobione motywami roślinnymi, kwiatami, muszlami, gwiazdami i bogatą epigrafią.

Obecnie stosowane pismo dzieli się na dwa rodzaje: pismo odręczne, najbardziej powszechne i łatwo rozpoznawalne; i kufickie, pismo kulturalne o formach prostolinijnych i kanciastych.

Spośród wszystkich inskrypcji najbardziej rzuca się w oczy ta, która znajduje się pod sufitem, na górnym pasie ściany: sura 67 Koranu, zatytułowana *Królestwo* lub *Panowanie*, która biegnie wzdłuż czterech ścian. Surę tę recytowali nowi sułtanowie, aby ogłosić, że ich władza pochodzi bezpośrednio od Boga.

Obraz boskiej mocy przedstawiony jest również na suficie, składającym się z 8017 różnych części, które poprzez koła gwiazd ilustrują islamską eschatologię: siedem niebios i ósmy raj, Tron Allaha, reprezentowany przez centralną kopułę muqarnas.

Aby dostać się do Chrześcijańskiego Domu Królewskiego, należy skorzystać z jednych z drzwi otwartych w lewej wnęce Sali Dwóch Sióstr.

Karol V, wnuk monarchów katolickich, odwiedził Alhambrę w czerwcu 1526 r. po ślubie z Izabelą Portugalską w Sewilli. Po przybyciu do Grenady para osiedliła się w samej Alhambrze i zarządziła budowę nowych pomieszczeń, znanych dziś jako Komnaty Cesarskie.

Przestrzenie te całkowicie zrywają z architekturą i estetyką Nasrydów. Jednakże, ponieważ budynek zbudowano na terenie ogrodu pomiędzy Pałacem Comares a Pałacem Lwów, możliwe jest zobaczenie górnej części Królewskiego Hammamu, czyli Comares Hammam, przez małe okna znajdujące się po lewej stronie korytarza. Kilka metrów dalej znajdują się kolejne otwory, przez które można zobaczyć Salę Łóżek i Galerię Muzyków.

Łazienki Królewskie nie były tylko miejscem higieny, ale także idealnym miejscem do pielęgnowania stosunków politycznych i dyplomatycznych w swobodnej i przyjacielskiej atmosferze, przy akompaniamencie muzyki ożywiającej okazję. Przestrzeń ta jest udostępniana zwiedzającym jedynie podczas specjalnych okazji.

Przez ten korytarz wchodzi się do Gabinetu Cesarskiego, który wyróżnia się renesansowym kominkiem z herbem cesarskim i drewnianym kasetonowym sufitem zaprojektowanym przez Pedro Machucę, architekta Pałacu Karola V. Na kasetonowym suficie można przeczytać napis „PLUS ULTRA”, motto przyjęte przez cesarza, wraz z inicjałami K i Y, odpowiadającymi Karolowi V i Izabeli Portugalskiej.

Po prawej stronie wychodząc z holu znajdują się Pokoje Cesarskie, obecnie niedostępne dla zwiedzających i dostępne tylko podczas specjalnych okazji. Pokoje te znane są również jako Pokoje Washingtona Irvinga, ponieważ to właśnie tam zatrzymywał się amerykański pisarz romantyczny podczas swojego pobytu w Granadzie. Być może to właśnie w tym miejscu napisał swoją słynną książkę *Opowieści z Alhambry*. Nad drzwiami widoczna jest tablica pamiątkowa.

Obok Patio de la Reja znajduje się Patio de Lindaraja, ozdobione rzeźbionymi żywopłotami z bukszpanu, cyprysami i gorzkimi pomarańczami. Dziedziniec ten zawdzięcza swoją nazwę punktowi widokowemu Nasrydów, znajdującemu się na jego południowej stronie i noszącemu tę samą nazwę.

W okresie Nasrydów ogród wyglądał zupełnie inaczej niż dzisiaj, gdyż był przestrzenią otwartą na krajobraz.

Wraz z przybyciem Karola V ogród został ogrodzony, przyjmując układ przypominający krużganek dzięki galerii z portykiem. Do budowy wykorzystano kolumny pochodzące z innych części Alhambry.

W centrum dziedzińca stoi barokowa fontanna, nad którą na początku XVII wieku umieszczono marmurowy basen Nasrydów. Fontanna, którą widzimy dzisiaj, jest repliką; Oryginał można obejrzeć w Muzeum Alhambra.

Patio de los Leones stanowi serce tego pałacu. Jest to prostokątny dziedziniec otoczony galerią z portykiem i stu dwudziestoma czterema kolumnami, z których każda różni się od siebie, łączącymi poszczególne pomieszczenia pałacu. Przypomina nieco klasztor chrześcijański.

Przestrzeń tę uważa się za jeden z klejnotów sztuki islamskiej, mimo że odchodzi ona od utartych schematów architektury hiszpańsko-muzułmańskiej.

Symbolika pałacu opiera się na koncepcji ogrodu-raju. Cztery kanały wodne biegnące od środka dziedzińca mogą symbolizować cztery rzeki islamskiego raju, nadając dziedzińcowi układ przypominający krzyż. Kolumny przywodzą na myśl las palmowy, niczym oazy raju.

W centrum znajduje się słynna Fontanna Lwów. Dwanaście lwów, mimo że w podobnej pozycji – czujne i zwrócone plecami do fontanny – ma inne cechy charakterystyczne. Wykonane są z białego marmuru Macael, starannie dobranego tak, aby wykorzystać naturalne żyłki kamienia i uwydatnić jego wyjątkowe cechy.

Istnieją różne teorie na temat jego symboliki. Niektórzy uważają, że symbolizują one siłę dynastii Nasrydów lub sułtana Muhammada V, dwanaście znaków zodiaku, dwanaście godzin dnia, a nawet zegar hydrauliczny. Inni twierdzą, że jest to reinterpretacja Morza Brązowego z Judei, podtrzymywanego przez dwanaście byków, tutaj zastąpionych przez dwanaście lwów.

Centralna misa została prawdopodobnie wyrzeźbiona in situ i znajdują się w niej poetyckie inskrypcje wychwalające Muhammada V oraz system hydrauliczny, który zasila fontannę i reguluje przepływ wody, zapobiegając przelewaniu się.

„Wygląda na to, że woda i marmur łączą się ze sobą, a my nie wiemy, które z nich się ześlizguje.
Czy nie widzisz, jak woda wlewa się do miski, a jej dzióbki natychmiast ją zasłaniają?

To kochanek, którego powieki zalewają się łzami,
łzy, które ukrywa ze strachu przed donosicielem.

Czyż nie jest to w rzeczywistości podobne do białej chmury, która wylewa swe wody na lwy i przypomina rękę kalifa, który o poranku obdarza swymi łaskami lwy wojny?

Fontanna na przestrzeni lat przechodziła liczne transformacje. W XVII wieku dodano drugi basen, który w XX wieku usunięto i przeniesiono do Ogrodu Adarves na terenie Alcazaby.

Chrześcijańska adaptacja pałacu obejmowała stworzenie bezpośredniego dostępu do Wieży Comares poprzez dwukondygnacyjną otwartą galerię. Z tej galerii roztaczają się wspaniałe widoki na dwie najbardziej charakterystyczne dzielnice Granady: Albaicín i Sacromonte.

Z galerii, patrząc w prawo, można zobaczyć także Garderobę Królowej, którą, podobnie jak inne pomieszczenia wymienione powyżej, można zwiedzać tylko podczas specjalnych okazji lub tylko przez miesiąc.

Garderoba Królowej mieści się w Wieży Jusufa I, wysuniętej do przodu względem murów. Nazwa chrześcijańska pochodzi od nazwy, jaką nadała mu Izabela Portugalska, żona Karola V, podczas jej pobytu w Alhambrze.

Wnętrze dostosowano do estetyki chrześcijańskiej i umieszczono w nim cenne obrazy renesansowe pędzla Juliusza Achillesa i Aleksandra Maynera, uczniów Rafaela Sanzio, zwanego też Rafaelem z Urbino.

Schodząc z galerii, natrafimy na Patio de la Reja. Nazwa pochodzi od ciągłego balkonu z balustradami z kutego żelaza, zainstalowanego w połowie XVII wieku. Kraty te stanowiły otwarty korytarz łączący i chroniący sąsiadujące pomieszczenia.

Sala Dwóch Sióstr wzięła swoją obecną nazwę od dwóch bliźniaczych płyt marmuru Macael znajdujących się w centrum pomieszczenia.

Pomieszczenie to przypomina nieco Salę Abencerrajów: znajduje się wyżej niż dziedziniec, a za wejściem ma dwoje drzwi. Te po lewej stronie dawały dostęp do toalety, a te po prawej łączyły się z górnymi pomieszczeniami domu.

W przeciwieństwie do pokoju dwuosobowego, ten pokój otwiera się na północ, w stronę Sala de los Ajimeces i małego punktu widokowego: Mirador de Lindaraja.

W czasach dynastii Nasrydów, za czasów Muhammada V, pomieszczenie to nazywano *qubba al-kubra*, czyli główną kubbą, najważniejszą w Pałacu Lwów. Termin *qubba* odnosi się do kwadratowego planu piętra przykrytego kopułą.

Kopuła zbudowana jest na planie ośmioramiennej gwiazdy, rozkładającej się w trójwymiarowy układ składający się z 5416 muqarnas, z których niektóre nadal zachowały ślady polichromii. Muqarna rozmieszczone są w szesnastu kopułach umieszczonych nad szesnastoma oknami z kratami, które zapewniają zmieniające się oświetlenie pomieszczenia w zależności od pory dnia.

Przed wejściem do zachodniej sali, zwanej także Salą Abencerrajów, natrafimy na drewniane drzwi z niezwykłymi rzeźbami, które przetrwały od czasów średniowiecza.

Nazwa tego pokoju wiąże się z legendą, według której z powodu pogłosek o romansie rycerza Abencerreja i faworyty sułtana lub też z powodu rzekomych spisków tej rodziny mających na celu obalenie monarchy, rozgniewany sułtan wezwał rycerzy Abencerreja. W wyniku tych zdarzeń życie straciło trzydzieści sześć osób.

Historię tę spisał w XVI wieku pisarz Ginés Pérez de Hita w swojej powieści o *wojnach domowych w Granadzie*, w której opowiada, że rycerze zostali zamordowani w tym właśnie pomieszczeniu.

Z tego powodu niektórzy twierdzą, że w plamach rdzy na centralnej fontannie widzą symboliczny ślad rzek krwi przelanych przez tych rycerzy.

Legenda ta stała się również inspiracją dla hiszpańskiego malarza Mariano Fortuny'ego, który uwiecznił ją w dziele zatytułowanym *Masakra Abencerrajów*.

Po wejściu do środka zobaczyliśmy dwa wejścia: to po prawej prowadziło do toalety, a to po lewej do schodów prowadzących do pomieszczeń na piętrze.

Sala Abencerrajesów to prywatne i niezależne mieszkanie na parterze, zbudowane wokół dużej *qubby* (kopuły w języku arabskim).

Tynkowana kopuła jest bogato zdobiona muqarnami, które tworzą ośmioramienną gwiazdę tworzącą złożoną trójwymiarową kompozycję. Muqarnas to elementy architektoniczne oparte na wiszących graniastosłupach o wklęsłych i wypukłych kształtach, przypominające stalaktyty.

Wchodząc do pokoju, zauważasz spadek temperatury. Dzieje się tak, ponieważ jedyne okna znajdują się na górze, co umożliwia ucieczkę gorącego powietrza. W międzyczasie woda z centralnej fontanny chłodzi powietrze, dzięki czemu po zamknięciu drzwi pomieszczenie staje się rodzajem jaskini, w której panuje idealna temperatura nawet w najgorętsze letnie dni.

Za Salą Dwóch Sióstr, po stronie północnej, znajduje się poprzeczna nawa przykryta sklepieniem muqarnas. Pomieszczenie to nazywane jest Salą Ajimeces (okna z mullionami) ze względu na rodzaj okien, które zapewne zamykały otwory znajdujące się po obu stronach centralnego łuku prowadzącego do punktu widokowego Lindaraja.

Uważa się, że białe ściany tego pomieszczenia pierwotnie były pokryte tkaninami jedwabnymi.

Nazwa punktu widokowego Lindaraja wywodzi się od arabskiego określenia *Ayn Dar Aisa*, oznaczającego „oczy rodu Aisa”.

Mimo niewielkich rozmiarów, wnętrze platformy widokowej jest niezwykle bogato zdobione. Z jednej strony jest to mozaika składająca się z szeregu małych, zazębiających się gwiazd, której wykonanie wymagało od rzemieślników dużej precyzji. Z drugiej strony, jeśli spojrzysz w górę, zobaczysz sufit z kolorowym szkłem osadzonym w drewnianej konstrukcji, przypominający świetlik.

Latarnia ta jest reprezentatywnym przykładem tego, jak mogły wyglądać liczne ogrodzenia i okna z mullionami w Palatyńskiej Alhambrze. Gdy promienie słoneczne padają na szkło, tworzą kolorowe refleksy, które rozświetlają wystrój, nadając przestrzeni wyjątkową i zmieniającą się w ciągu dnia atmosferę.

W okresie Nasrydów, gdy dziedziniec był jeszcze otwarty, można było usiąść na podłodze platformy widokowej, oprzeć ramię o parapet i podziwiać spektakularne widoki na dzielnicę Albayzín. Poglądy te zatarły się na początku XVI wieku, kiedy zaczęto wznosić budynki, które miały być rezydencją cesarza Karola V.

Sala Królewska zajmuje całą wschodnią stronę Patio de los Leones i chociaż wydaje się być zintegrowana z pałacem, uważa się, że pełniła własną funkcję, prawdopodobnie rekreacyjną lub dworską.

Miejsce to wyróżnia się tym, że zachował się w nim jeden z niewielu przykładów malarstwa figuralnego z epoki Nasrydów.

W trzech sypialniach, każda o powierzchni około piętnastu metrów kwadratowych, znajdują się trzy fałszywe sklepienia ozdobione malowidłami na skórze jagnięcej. Skóry te mocowano do drewnianego podłoża za pomocą małych gwoździ bambusowych – technika ta zapobiegała rdzewieniu materiału.

Nazwa pomieszczenia prawdopodobnie pochodzi od interpretacji malowidła znajdującego się w centralnej wnęce, przedstawiającego dziesięć postaci, które mogą odpowiadać pierwszym dziesięciu sułtanom Alhambry.

W bocznych wnękach można obejrzeć sceny rycerskie przedstawiające walki, polowania, gry i miłość. Obecność chrześcijańskich i muzułmańskich postaci, dzielących tę samą przestrzeń, jest wyraźnie widoczna na podstawie ich ubioru.

Pochodzenie tych obrazów było szeroko dyskutowane. Ze względu na linearny styl gotycki uważa się, że ich twórcą prawdopodobnie byli artyści chrześcijańscy, znający się na świecie muzułmańskim. Możliwe, że dzieła te są owocem dobrych stosunków między Muhammadem V, fundatorem tego pałacu, a chrześcijańskim królem Kastylii Piotrem I.

Pokój Tajemnic to pomieszczenie o kwadratowym kształcie, przykryte kulistym sklepieniem.

W tym pomieszczeniu dzieje się coś bardzo osobliwego i ciekawego, co czyni je jedną z ulubionych atrakcji zwiedzających Alhambrę, zwłaszcza najmłodszych.

Zjawisko to polega na tym, że jeśli jedna osoba stanie w jednym rogu pokoju, a druga w przeciwległym rogu – obie zwrócone twarzą do ściany i tak blisko niej, jak to możliwe – jedna z nich może mówić bardzo cicho, a druga usłyszy wiadomość doskonale, tak jakby stała tuż obok.

To właśnie dzięki tej akustycznej „grze” pokój ten otrzymał swoją nazwę: **Pokój Tajemnic**.

Pałac znany jako Pałac Lwów został oddany do użytku podczas drugiego panowania sułtana Muhammada V, które rozpoczęło się w 1362 roku i trwało do 1391 roku. W tym okresie rozpoczęto budowę Pałacu Lwów, sąsiadującego z Pałacem Comares, który został zbudowany przez jego ojca, sułtana Yusufa I.

Nowy pałac nazywano też *Pałacem Rijadu*, ponieważ uważa się, że został zbudowany na terenie dawnych Ogrodów Comares. Termin *Riyad* oznacza „ogród”.

Uważa się, że pierwotnie do pałacu wchodziło się przez południowo-wschodni narożnik, od strony Calle Real, za pomocą zakrzywionego dojścia. Obecnie, z powodu chrześcijańskich zmian po podboju, do Sali Muqarnas można dostać się bezpośrednio z Pałacu Comares.

Sala Muqarnas wzięła swoją nazwę od imponującego sklepienia muqarnas, które pierwotnie ją przykrywało, a które niemal całkowicie zawaliło się na skutek drgań wywołanych eksplozją prochowni przy Carrera del Darro w 1590 r.

Pozostałości tego sklepienia można nadal zobaczyć po jednej stronie. Po przeciwnej stronie znajdują się pozostałości późniejszego chrześcijańskiego grobowca, na którym widnieją litery „FY”, tradycyjnie kojarzone z Ferdynandem i Izabelą, choć w rzeczywistości odnoszą się do Filipa V i Izabeli Farnese, którzy odwiedzili Alhambrę w 1729 roku.

Uważa się, że pomieszczenie mogło pełnić funkcję przedsionka lub poczekalni dla gości uczestniczących w uroczystościach, przyjęciach i przyjęciach sułtańskich.

Obszerna przestrzeń znana dzisiaj jako Jardines del Partal zawdzięcza swoją nazwę Palacio del Pórtico, którego nazwa wywodzi się od znajdującej się tam galerii z portykiem.

Jest to najstarszy zachowany pałac w monumentalnym kompleksie, którego budowę przypisuje się sułtanowi Muhammadowi III na początku XIV wieku.

Pałac ten przypomina nieco Pałac Comares, choć jest od niego starszy: ma prostokątny dziedziniec, centralny basen i portyk odbijający się w wodzie niczym lustro. Jego główną cechą charakterystyczną jest obecność bocznej wieży, znanej od XVI wieku jako Wieża Dam, choć nazywano ją również Obserwatorium, ponieważ Muhammad III był wielkim miłośnikiem astronomii. Okna wieży wychodzą na cztery strony świata, dzięki czemu można z nich podziwiać spektakularne widoki.

Ciekawostką jest fakt, że pałac ten pozostawał w rękach prywatnych do 12 marca 1891 r., kiedy to jego właściciel, Arthur von Gwinner, niemiecki bankier i konsul, przekazał budynek i otaczające go tereny państwu hiszpańskiemu.

Niestety, von Gwinner zdemontował drewniany dach platformy widokowej i przeniósł go do Berlina, gdzie obecnie można go oglądać w Muzeum Pergamońskim jako jedną z głównych atrakcji tamtejszej kolekcji sztuki islamskiej.

Obok Pałacu Partal, na lewo od Wieży Kobiet, znajdują się domy Nasrydów. Jeden z nich nazwano Domem Obrazów, gdyż na początku XX wieku odkryto tam malowidła temperowe na stiuku z XIV wieku. Te niezwykle cenne obrazy są rzadkim przykładem malowideł ściennych z motywami figuralnymi z epoki Nasrydów. Przedstawiają sceny dworskie, myśliwskie i uroczyste.

Ze względu na ich znaczenie i względy konserwatorskie domy te nie są udostępnione do zwiedzania.

Po prawej stronie Pałacu Partal, na wale muru, znajduje się Oratorium Partal, którego budowę przypisuje się sułtanowi Yusufowi I. Dostęp do niego jest możliwy po małych schodach, ponieważ znajduje się ono nad poziomem gruntu.

Jednym z filarów islamu jest modlitwa pięć razy dziennie zwrócona twarzą w stronę Mekki. Oratorium pełniło funkcję kaplicy palatyńskiej, która umożliwiała mieszkańcom pobliskiego pałacu wypełnianie obowiązku religijnego.

Mimo niewielkich rozmiarów (około dwunastu metrów kwadratowych) oratorium posiada mały przedsionek i salę modlitewną. Wnętrze zdobią bogate dekoracje tynkowe z motywami roślinnymi i geometrycznymi, a także inskrypcjami Koranu.

Idąc po schodach, tuż przed drzwiami wejściowymi, na południowo-zachodniej ścianie, zwróconej w stronę Mekki, znajdziesz mihrab. Ma wielokątny plan, łuk podkowiasty w kształcie klina i jest nakryta kopułą muqarnas.

Na szczególną uwagę zasługuje inskrypcja epigraficzna umieszczona na impostach łuku mihrabu, która zachęca do modlitwy: „Przyjdźcie i módlcie się, a nie bądźcie wśród niedbałymi”.

Do oratorium przylega Dom Atasio de Bracamonte, który w 1550 r. został podarowany byłemu giermkowi zarządcy Alhambry, hrabiemu Tendilli.

Na najwyższym płaskowyżu w regionie Partal znajdują się pozostałości archeologiczne Pałacu Jusufa III. Pałac ten został przekazany w czerwcu 1492 roku przez monarchów katolickich pierwszemu gubernatorowi Alhambry, Don Íñigo López de Mendoza, drugiemu hrabiemu Tendilli. Z tego powodu nazywany jest także Pałacem Tendilla.

Powodem, dla którego pałac popadł w ruinę, są nieporozumienia, jakie pojawiły się w XVIII wieku pomiędzy potomkami hrabiego Tendilli i Filipa V Burbona. Po śmierci arcyksięcia Karola II Austriackiego bez pozostawienia spadkobierców, rodzina Tendilla poparła arcyksięcia Karola Austriackiego zamiast Filipa Burbona. Po intronizacji Filipa V doszło do represji: w 1718 r. odebrano im stanowisko burmistrza Alhambry, później zaś pałac, który rozebrano, a materiały sprzedano.

Część tych materiałów pojawiła się ponownie w kolekcjach prywatnych w XX wieku. Uważa się, że tzw. „Płytka Szczęścia”, zachowana w Instytucie Don Juana w Madrycie, może pochodzić z tego pałacu.

Od 1740 roku teren pałacu stał się obszarem dzierżawionych ogrodów warzywnych.

W 1929 roku teren ten został odzyskany przez państwo hiszpańskie i ponownie stał się własnością Alhambry. Dzięki pracy Leopoldo Torresa Balbása, architekta i restauratora Alhambry, przestrzeń ta zyskała na atrakcyjności dzięki stworzeniu ogrodu archeologicznego.

Mury miejskie Palatynatu pierwotnie miały ponad trzydzieści wież, z których do dziś przetrwało tylko dwadzieścia. Początkowo wieże te pełniły wyłącznie funkcję obronną, jednak z czasem niektóre z nich zaczęto wykorzystywać również do celów mieszkalnych.

Przy wyjściu z Pałaców Nasrydów, w dzielnicy Partal Alto, brukowana ścieżka prowadzi do Generalife. Trasa ta biegnie wzdłuż odcinka muru, na którym znajdują się niektóre z najbardziej charakterystycznych wież kompleksu, otoczone ogrodem z pięknym widokiem na Albaicín i sady Generalife.

Jedną z najsłynniejszych wież jest Wieża Szczytów, zbudowana przez Muhammada II, a później odnowiona przez innych sułtanów. Można ją łatwo rozpoznać po ceglanych blankach w kształcie piramid, od których może pochodzić jej nazwa. Inni autorzy uważają jednak, że nazwa ta pochodzi od wsporników wystających z górnych rogów, na których znajdowały się machikuły – elementy obronne umożliwiające odpieranie ataków z góry.

Główną funkcją wieży była ochrona bramy Arrabal, znajdującej się u jej podstawy i łączącej ją z Cuesta del Rey Chico, ułatwiając dostęp do dzielnicy Albaicín i starej średniowiecznej drogi łączącej Alhambrę z Generalife.

W czasach chrześcijańskich, aby wzmocnić ochronę, zbudowano zewnętrzny bastion ze stajniami, który jest teraz zamknięty nowym wejściem znanym jako Żelazna Brama.

Choć wieże powszechnie kojarzone są wyłącznie z funkcją militarną, wiadomo, że Torre de los Picos pełniła również funkcję mieszkalną, o czym świadczą zdobienia obecne w jej wnętrzu.

Z biegiem czasu Torre de la Cautiva otrzymywała różne nazwy, takie jak Torre de la Ladrona czy Torre de la Sultana, choć ostatecznie zwyciężyła ta najpopularniejsza: Torre de la Cautiva.

Nazwa ta nie opiera się na udowodnionych faktach historycznych, ale jest raczej owocem romantycznej legendy, według której w tej wieży była uwięziona Izabela de Solís. Później przyjęła islam i przyjęła imię Zoraida i została ulubioną sułtanką Muleya Hacéna. Sytuacja ta wywołała napięcia w stosunkach z Aixą, byłą sułtanką i matką Boabdila, ponieważ Zoraida, której imię oznacza „gwiazda poranna”, zastąpiła ją na dworze.

Budowę tej wieży przypisuje się sułtanowi Yusufowi I, który był również odpowiedzialny za pałac Comares. Tę atrybucję potwierdzają inskrypcje w sali głównej, które są dziełem wezyra Ibn al-Yayyaba i wychwalają sułtana.

W wierszach wyrytych na murach wezyr wielokrotnie używa tego terminu qal'ahurra, którego od tego czasu zaczęto używać w odniesieniu do ufortyfikowanych pałaców, jak to ma miejsce w przypadku tej wieży. Wieża oprócz funkcji obronnych mieści w sobie bogato zdobiony, autentyczny pałac.

Jeśli chodzi o zdobienia, główna sala posiada cokół wyłożony ceramicznymi płytkami o geometrycznych kształtach w różnych kolorach. Wśród nich wyróżnia się kolor fioletowy, którego produkcja była wówczas szczególnie trudna i kosztowna, dlatego zarezerwowana była wyłącznie dla pomieszczeń o dużym znaczeniu.

Wieża Infantek, podobnie jak Wieża Jeńców, zawdzięcza swoją nazwę legendzie.

To legenda o trzech księżniczkach: Zaidzie, Zoraydzie i Zorahida, które mieszkały w tej wieży. Historię tę zebrał Washington Irving w swoich słynnych *Opowieściach z Alhambry*.

Budowę tej wieży-pałacu, czyli *qalahurra*, przypisuje się sułtanowi Muhammadowi VII, który panował w latach 1392–1408. Jest to zatem jedna z ostatnich wież wybudowanych przez dynastię Nasrydów.

Okoliczność ta odbija się na wystroju wnętrz, który wykazuje oznaki pewnego upadku w porównaniu z poprzednimi okresami większej świetności artystycznej.

Na końcu Paseo de las Torres, w najdalej na wschód wysuniętej części północnego muru, znajdują się pozostałości cylindrycznej wieży: Torre del Cabo de Carrera.

Wieża ta została praktycznie zniszczona w wyniku eksplozji przeprowadzonych w 1812 roku przez wojska Napoleona w trakcie wycofywania się z Alhambry.

Uważa się, że została ona zbudowana lub przebudowana na polecenie monarchów katolickich w 1502 r., co potwierdza obecnie zaginiona inskrypcja.

Nazwa pochodzi od położenia obiektu na końcu Calle Mayor w Alhambrze, wyznaczającej granicę lub „cap de carrera” tej ulicy.

Pałac Karola V, o szerokości sześćdziesięciu trzech metrów i wysokości siedemnastu metrów, zachowuje proporcje architektury klasycznej, dlatego jest podzielony poziomo na dwa poziomy o wyraźnie zróżnicowanej architekturze i dekoracji.

Do dekoracji elewacji wykorzystano trzy rodzaje kamienia: szary, zwarty wapień z Sierra Elvira, biały marmur z Macael i zielony serpentynit z Barranco de San Juan.

Dekoracje zewnętrzne mają na celu ukazanie wizerunku cesarza Karola V, poprzez odniesienia mitologiczne i historyczne uwypuklając jego cnoty.

Najbardziej charakterystyczne fasady znajdują się po stronie południowej i zachodniej, obie zaprojektowane w formie łuków triumfalnych. Główny portal znajduje się po stronie zachodniej, gdzie główne drzwi zwieńczone są uskrzydlonymi wiktoriami. Po obu stronach znajdują się małe drzwi, nad którymi umieszczono medaliony z postaciami żołnierzy na koniach w pozycjach bojowych.

Na cokołach kolumn znajdują się symetrycznie zduplikowane płaskorzeźby. Centralne płaskorzeźby symbolizują Pokój: przedstawiają dwie kobiety siedzące na stosie broni, niosące gałązki oliwne i podtrzymujące Słupy Herkulesa, kulę ziemską z koroną cesarską i mottem *PLUS ULTRA*, podczas gdy cherubiny palą artylerię wojenną.

Płaskorzeźby boczne przedstawiają sceny wojenne, takie jak bitwa pod Pawią, w której Karol V pokonał Franciszka I, króla Francji.

Na szczycie znajdują się balkony flankowane medalionami przedstawiającymi dwie z dwunastu prac Herkulesa: zabicie lwa nemejskiego i drugą zwróconą w stronę byka kreteńskiego. Herb Hiszpanii widnieje w centralnym medalionie.

W dolnej części pałacu wyróżniają się rustykalne ciosane kamienie, które mają budzić wrażenie solidności. Nad nimi znajdują się brązowe pierścienie trzymane przez figurki zwierząt, takich jak lwy — symbole władzy i ochrony — a w rogach podwójne orły, nawiązujące do władzy cesarskiej i heraldycznego emblematu cesarza: dwugłowy orzeł Karola I Hiszpańskiego i Karola V Niemieckiego.

Cesarz Hiszpanii, Karol I Habsburg, wnuk monarchów katolickich i syn Joanny I Kastylijskiej i Filipa Pięknego, odwiedził Granadę latem 1526 r. po ślubie z Izabelą Portugalską w Sewilli, aby spędzić tam miesiąc miodowy.

Po przybyciu cesarz był oczarowany urokiem miasta i Alhambry i podjął decyzję o wybudowaniu nowego pałacu na terenie miasta-palatynatu. Pałac ten stał się znany jako Nowy Dom Królewski, w przeciwieństwie do Pałaców Nasrydów, które odtąd były znane jako Stary Dom Królewski.

Wykonanie prac zlecono toledańskiemu architektowi i malarzowi Pedrowi Machuce, o którym mówi się, że był uczniem Michała Anioła, co wyjaśniałoby jego głęboką wiedzę na temat renesansu klasycznego.

Machuca zaprojektował monumentalny pałac w stylu renesansowym, na planie kwadratu z kołem wkomponowanym w wnętrze, inspirowany zabytkami starożytności klasycznej.

Budowę rozpoczęto w 1527 r. i w dużej mierze sfinansowano ją z danin, jakie Moryskowie musieli płacić za możliwość dalszego zamieszkiwania w Granadzie oraz pielęgnowania swoich zwyczajów i rytuałów.

W 1550 roku Pedro Machuca zmarł, nie dokończywszy budowy pałacu. Kontynuatorem projektu był jego syn Luis, jednak po jego śmierci prace na jakiś czas zostały wstrzymane. Prace wznowiono w 1572 r. za panowania Filipa II. Powierzono je Juanowi de Orea z polecenia Juana de Herrery, architekta klasztoru El Escorial. Jednakże z powodu braku środków spowodowanego wojną Alpujarras nie osiągnięto znaczącego postępu.

Budowę pałacu ukończono dopiero w XX wieku. Najpierw pod kierunkiem architekta-restauratora Leopoldo Torresa Balbása, a ostatecznie w 1958 r. przez Francisco Prieto Moreno.

Pałac Karola V został pomyślany jako symbol powszechnego pokoju i odzwierciedlał polityczne aspiracje cesarza. Karol V jednak nigdy osobiście nie zobaczył pałacu, którego budowę kazał wykonać.

Muzeum Alhambra mieści się na parterze Pałacu Karola V i jest podzielone na siedem pomieszczeń poświęconych kulturze i sztuce hiszpańsko-muzułmańskiej.

Znajduje się tu najwspanialsza istniejąca kolekcja sztuki dynastii Nasrydów, składająca się z eksponatów znalezionych podczas wykopalisk oraz prac restauracyjnych przeprowadzonych na przestrzeni wieków w samej Alhambrze.

Wśród eksponowanych dzieł znajdują się prace sztukateryjne, kolumny, wyroby ciesielskie, ceramika w różnych stylach — jak na przykład słynny Wazon Gazel — kopia lampy z Wielkiego Meczetu w Alhambrze — a także nagrobki, monety i inne przedmioty o dużej wartości historycznej.

Kolekcja ta stanowi idealne uzupełnienie wizyty w monumentalnym kompleksie, gdyż pozwala lepiej zrozumieć codzienne życie i kulturę okresu Nasrydów.

Wstęp do muzeum jest bezpłatny, jednak należy pamiętać, że w poniedziałki muzeum jest nieczynne.

Kiedy Pedro Machuca projektował Pałac Karola V, zastosował geometryczne formy o silnej symbolice renesansowej: kwadrat reprezentował świat ziemski, wewnętrzne koło było symbolem boskości i stworzenia, a ośmiokąt – zarezerwowany dla kaplicy – miał symbolizować połączenie obu światów.

Po wejściu do pałacu znajdziemy się na imponującym, okrągłym dziedzińcu z portykiem, podwyższonym względem elewacji zewnętrznej. Dziedziniec ten otoczony jest dwiema nałożonymi na siebie galeriami, każda z trzydziestoma dwiema kolumnami. Kolumny na parterze są w porządku dorycko-toskańskim, a na piętrze w porządku jońskim.

Kolumny wykonano z kamienia budyniowego lub migdałowego, pochodzącego z miasta El Turro w Grenadzie. Materiał ten wybrano, ponieważ był bardziej ekonomiczny niż marmur, który pierwotnie zaplanowano w projekcie.

Dolna galeria ma sklepienie pierścieniowe, które prawdopodobnie miało być ozdobione freskami. Górna galeria posiada z kolei drewniany, kasetonowy sufit.

Fryz biegnący wokół dziedzińca zdobią *burocranios*, czyli wizerunki czaszek wołowych. Motyw dekoracyjny wywodzi się ze starożytnej Grecji i Rzymu, gdzie był używany na fryzach i grobowcach związanych z rytualnymi ofiarami.

Dwa piętra dziedzińca połączone są dwiema klatkami schodowymi: jedną od strony północnej, zbudowaną w XVII wieku, i drugą, również od strony północnej, zaprojektowaną w XX wieku przez architekta konserwatora Alhambry, Francisco Prieto Moreno.

Mimo że pałac nigdy nie był wykorzystywany jako rezydencja królewska, obecnie mieszczą się w nim dwa ważne muzea: Muzeum Sztuk Pięknych na piętrze, posiadające niezwykłą kolekcję malarstwa i rzeźby z Grenady z okresu od XV do XX wieku, oraz Muzeum Alhambry na parterze, do którego można wejść przez zachodni hol wejściowy.

Oprócz funkcji muzealnej, centralny dziedziniec może pochwalić się wyjątkową akustyką, dzięki czemu jest doskonałym miejscem na koncerty i występy teatralne, zwłaszcza podczas Międzynarodowego Festiwalu Muzyki i Tańca w Granadzie.

Przy Calle Real, w miejscu sąsiadującym z obecnym kościołem Santa María de la Alhambra, znajduje się Meczet-Łaźnia.

Łaźnię tę zbudowano za panowania sułtana Muhammada III i sfinansowano ze środków dżizja, podatek pobierany od chrześcijan za obsadzanie ziemi na granicy.

Wykorzystanie łaźnia turecka Kąpiel była nieodłączną częścią codziennego życia w mieście islamskim i Alhambra nie stanowiła wyjątku. Ze względu na bliskość meczetu, łaźnia ta pełniła ważną funkcję religijną: umożliwiała ablucje i rytuały oczyszczające przed modlitwą.

Jednakże nie pełniła ona wyłącznie funkcji religijnej. Hammam był również miejscem higieny osobistej i ważnym miejscem spotkań towarzyskich.

Jego stosowanie było regulowane harmonogramem: mężczyźni korzystali z niego rano, a kobiety po południu.

Łaźnie muzułmańskie, wzorowane na łaźniach rzymskich, miały ten sam układ komór, choć były mniejsze i działały na zasadzie pary, w przeciwieństwie do łaźni rzymskich, które polegały na zanurzeniu.

Łaźnia składała się z czterech głównych pomieszczeń: pokoju wypoczynkowego lub przebieralni, pomieszczenia zimnego lub ciepłego, pomieszczenia gorącego oraz przylegającej do niego kotłowni.

Zastosowano system ogrzewania hipokaustpodziemny system ogrzewania, który ogrzewa grunt za pomocą gorącego powietrza wytwarzanego przez piec i rozprowadzanego przez komorę pod nawierzchnią.

Obecny Parador de Turismo pierwotnie mieścił się w klasztorze San Francisco, wybudowanym w 1494 r. na miejscu starego pałacu Nasrydów, który zgodnie z tradycją należał do muzułmańskiego księcia.

Po zdobyciu Granady, monarchowie katoliccy przekazali ten teren pod budowę pierwszego w mieście klasztoru franciszkanów, spełniając w ten sposób obietnicę złożoną patriarsze Asyżu na wiele lat przed podbojem.

Z czasem miejsce to stało się pierwszym miejscem pochówku monarchów katolickich. Półtora miesiąca przed swoją śmiercią w Medina del Campo w 1504 roku królowa Izabela w testamencie zapisała życzenie, aby pochować ją w tym klasztorze, ubraną w franciszkański habit. W 1516 roku pochowano obok niego króla Ferdynanda.

Oboje pozostali tam pochowani do 1521 r., kiedy to ich wnuk, cesarz Karol V, nakazał przeniesienie ich szczątków do Kaplicy Królewskiej w Grenadzie, gdzie obecnie spoczywają obok Joanny I Kastylijskiej, Filipa Pięknego i księcia Michała de Paz.

Obecnie można odwiedzić to pierwsze miejsce pochówku, wchodząc na dziedziniec Paradoru. Pod kopułą z muqarnas zachowały się oryginalne nagrobki obu monarchów.

Od czerwca 1945 roku w budynku tym mieści się Parador de San Francisco, ekskluzywny hotel turystyczny będący własnością państwa hiszpańskiego i przez nie zarządzany.

Słowo „medina”, które po arabsku oznacza „miasto”, odnosiło się do najwyższej części wzgórza Sabika w Alhambrze.

W tej medinie codziennie odbywało się wiele intensywnych zajęć, gdyż to właśnie tam koncentrowało się rzemiosło i ludność, dzięki którym dwór Nasrydów mógł żyć w mieście-palatynacie.

Wytwarzano tam tekstylia, ceramikę, chleb, szkło, a nawet monety. Oprócz mieszkań dla robotników znajdowały się tam również niezbędne budynki użyteczności publicznej, takie jak łaźnie, meczety, suki, cysterny, piece, silosy i warsztaty.

Aby zapewnić właściwe funkcjonowanie tego miniaturowego miasta, Alhambra posiadała własny system prawny, administracyjny i podatkowy.

Do dziś przetrwało jedynie kilka pozostałości oryginalnej medyny Nasrydów. Przekształcenie tego obszaru przez osadników chrześcijańskich po podboju oraz późniejsze eksplozje prochu strzelniczego spowodowane przez wojska napoleońskie w trakcie ich wycofywania się przyczyniły się do jego zniszczenia.

W połowie XX wieku podjęto program archeologiczny mający na celu odnowę i adaptację tego obszaru. W rezultacie powstała również ścieżka spacerowa wzdłuż starej średniowiecznej ulicy, która obecnie łączy się z Generalife.

W królewskiej medynie, przylegającej do południowego muru, znajdują się pozostałości tzw. Pałacu Abencerrajów, kastylijskiej nazwy rodu Banu Sarray, szlacheckiego rodu pochodzenia północnoafrykańskiego, należącego do dworu Nasrydów.

Pozostałości, które można oglądać do dziś, są efektem wykopalisk, które rozpoczęto w latach 30. XX wieku, gdyż miejsce to zostało wcześniej poważnie uszkodzone, głównie na skutek eksplozji spowodowanych przez wojska napoleońskie w trakcie ich wycofywania się.

Dzięki wykopaliskom archeologicznym udało się potwierdzić znaczenie tej rodziny na dworze Nasrydów, nie tylko ze względu na rozmiary pałacu, ale również jego uprzywilejowane położenie: w górnej części medyny, tuż przy głównej osi miejskiej Alhambry.

Brama Sprawiedliwości, znana w języku arabskim jako Bab al-Szaria, jest jedną z czterech zewnętrznych bram miasta-palatynatu Alhambra. Jako wejście zewnętrzne pełniło ważną funkcję obronną, o czym świadczy jego dwuwygięta konstrukcja i strome zbocze terenu.

Jego budowę, wkomponowaną w wieżę przymocowaną do południowego muru, przypisuje się sułtanowi Jusufowi I w 1348 roku.

Drzwi mają dwa ostrołukowe łuki w kształcie podkowy. Pomiędzy nimi znajduje się otwarta przestrzeń, zwana buhederą, z której w razie ataku można było bronić wejścia, zrzucając materiały z tarasu.

Oprócz znaczenia strategicznego, brama ta ma silne znaczenie symboliczne w kontekście islamu. Na szczególną uwagę zasługują dwa elementy dekoracyjne: dłoń i klucz.

Ręka symbolizuje pięć filarów islamu i symbolizuje ochronę i gościnność. Kluczem jest z kolei symbol wiary. Ich wspólną obecność można interpretować jako alegorię władzy duchowej i ziemskiej.

Popularna legenda głosi, że jeśli pewnego dnia dłoń i klucz się zetkną, będzie to oznaczać upadek Alhambry... a wraz z nim koniec świata, ponieważ utraci on swoją świetność.

Symbole islamskie kontrastują z innym chrześcijańskim dodatkiem: gotycką rzeźbą Matki Boskiej z Dzieciątkiem, dziełem Ruberto Alemána, umieszczoną w niszy nad łukiem wewnętrznym na polecenie monarchów katolickich po zdobyciu Granady.

Puerta de los Carros nie odpowiada oryginalnemu otworowi w murze Nasrydów. Został otwarty w latach 1526–1536 w bardzo konkretnym celu: aby umożliwić dostęp wozom transportującym materiały i kolumny na potrzeby budowy Pałacu Karola V.

Drzwi te nadal pełnią praktyczną funkcję. Jest to bezpłatny wstęp dla pieszych na teren kompleksu, umożliwiający bezpłatne zwiedzanie Pałacu Karola V i znajdujących się w nim muzeów.

Ponadto jest to jedyna brama otwarta dla pojazdów upoważnionych, w tym gości hoteli położonych na terenie kompleksu Alhambra, taksówek, służb specjalnych, personelu medycznego i pojazdów służb technicznych.

Miasto Alhambra otoczone było rozległymi murami z czterema głównymi bramami wejściowymi od zewnątrz. Aby zapewnić obronę, bramy miały charakterystyczny zakrzywiony kształt, który utrudniał potencjalnym atakującym poruszanie się i umożliwiał zasadzki od wewnątrz.

Brama Siedmiu Pięter, znajdująca się w ścianie południowej, jest jednym z takich wejść. W czasach Nasrydów znany był jako Bib al-Gudur lub „Puerta de los Pozos”, ze względu na znajdujące się w pobliżu silosy i lochy, prawdopodobnie wykorzystywane jako więzienia.

Jego obecna nazwa pochodzi od powszechnego przekonania, że pod nim znajduje się siedem poziomów lub pięter. Mimo że udokumentowano tylko dwa takie przypadki, wiara ta stała się tematem wielu legend i opowieści, np. opowieści Washingtona Irvinga pt. „Legenda dziedzictwa Maurów”, w której mowa jest o skarbie ukrytym w tajnych piwnicach wieży.

Tradycja głosi, że była to ostatnia brama, przez którą Boabdil i jego świta udali się 2 stycznia 1492 r. do Vega de Granada, aby przekazać klucze do królestwa monarchom katolickim. Również przez tę bramę bez oporu wkroczyli pierwsi żołnierze chrześcijańscy.

Brama, którą widzimy dzisiaj, jest rekonstrukcją, ponieważ oryginał został w dużej mierze zniszczony w wyniku eksplozji dokonanej przez wojska napoleońskie w trakcie ich odwrotu w 1812 roku.

Puerta del Vino było głównym wejściem do medyny Alhambry. Za jej budowę uważa się sułtana Muhammada III na początku XIV wieku, chociaż jej drzwi zostały później przebudowane przez Muhammada V.

Nazwa „Brama Wina” nie pochodzi z okresu Nasrydów, lecz z ery chrześcijańskiej, która rozpoczęła się w 1556 r., kiedy to mieszkańcom Alhambry zezwolono na zakup wina bez podatku w tym miejscu.

Ponieważ jest to brama wewnętrzna, jej układ jest prosty i bezpośredni, w przeciwieństwie do bram zewnętrznych, takich jak Brama Sprawiedliwości czy Brama Broni, które zostały zaprojektowane z wygięciem w celu zwiększenia obrony.

Mimo że nie pełniła ona głównej funkcji obronnej, znajdowały się w niej ławki dla żołnierzy odpowiedzialnych za kontrolę dostępu, a na piętrze znajdowały się pomieszczenia mieszkalne i miejsca odpoczynku strażników.

Fasada zachodnia, zwrócona w stronę Alcazaby, stanowiła wejście. Nad nadprożem łuku podkowiastego znajduje się symbol klucza, uroczysty symbol powitania i symbol dynastii Nasrydów.

Na wschodniej fasadzie, zwróconej w stronę Pałacu Karola V, na szczególną uwagę zasługują łukowe spandrele, ozdobione płytkami wykonanymi techniką suchego sznura. Stanowią one piękny przykład sztuki zdobniczej hiszpańsko-muzułmańskiej.

W czasach dynastii Nasrydów w miejscu, gdzie obecnie znajduje się kościół Santa María de la Alhambra, mieścił się Meczet Aljama, zwany też Wielkim Meczetem Alhambry, zbudowany na początku XIV wieku przez sułtana Muhammada III.

Po zdobyciu Granady 2 stycznia 1492 r. meczet został poświęcony na cele kultu chrześcijańskiego i odprawiono w nim pierwszą mszę. Decyzją monarchów katolickich kościół został konsekrowany pod patronatem św. Marii i ustanowiono tam pierwszą siedzibę arcybiskupią.

Pod koniec XVI wieku stary meczet znajdował się w złym stanie, co doprowadziło do jego zburzenia i wybudowania nowej świątyni chrześcijańskiej, którą ukończono w 1618 roku.

Po budowlach islamskich nie pozostało prawie żadnych śladów. Najważniejszym zachowanym eksponatem jest brązowa lampa z inskrypcją epigraficzną datowaną na rok 1305, obecnie znajdująca się w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Madrycie. Replikę tej lampy można zobaczyć w Muzeum Alhambra, w Pałacu Karola V.

Kościół Santa María de la Alhambra ma prosty układ z jedną nawą i trzema kaplicami bocznymi po każdej stronie. Wewnątrz na pierwszy plan wybija się główny obraz: Matka Boska Angustias, dzieło Torcuato Ruiza del Perala z XVIII wieku.

Ten wizerunek, znany również jako Matka Boska Miłosierdzia, jest jedynym obrazem, który jest niesiony w procesji w Granadzie w każdą Wielką Sobotę, jeśli pozwala na to pogoda. Czyni to na niezwykle pięknym tronie, którego tłoczone srebro imituje łuki symbolicznego Patio de los Leones.

Ciekawostką jest, że członkiem tego bractwa był poeta z Grenady, Federico García Lorca.

Przed obecnym Parador de Turismo i na wschód od niego znajdują się pozostałości średniowiecznej garbarni lub fermy bawołów, zakładu zajmującego się obróbką skór: ich czyszczeniem, garbowaniem i farbowaniem. Było to powszechne zajęcie w całym regionie Al-Andalus.

Garbarnia w Alhambrze jest niewielka w porównaniu do podobnych zakładów w Afryce Północnej. Należy jednak wziąć pod uwagę, że jej funkcja miała służyć wyłącznie zaspokojeniu potrzeb dworu Nasrydów.

Znajdowało się tam osiem małych basenów o różnych rozmiarach, zarówno prostokątnych, jak i okrągłych, w których przechowywano wapno i barwniki wykorzystywane w procesie garbowania skóry.

Działalność ta wymagała dużych ilości wody, dlatego garbarnię zlokalizowano tuż przy Acequia Real, korzystając w ten sposób z jej stałego dopływu. Jego istnienie jest również dowodem na dużą ilość wody dostępnej w tej części Alhambry.

Wieża Ciśnień to imponująca budowla znajdująca się w południowo-zachodnim narożniku murów Alhambry, w pobliżu obecnego głównego wejścia od strony kasy biletowej. Choć pełniła funkcje obronne, jej najważniejszym zadaniem była ochrona wejścia do Acequia Real, stąd jej nazwa.

Rów nawadniający docierał do miasta-palatynatu po przecięciu akweduktu i graniczył z północną ścianą wieży, zaopatrując w wodę całą Alhambrę.

Wieża, którą widzimy dzisiaj, jest efektem gruntownej rekonstrukcji. Podczas wycofywania się wojsk napoleońskich w 1812 r. zamek uległ poważnym uszkodzeniom na skutek eksplozji prochu strzelniczego i w połowie XX wieku został zredukowany niemal do fundamentów.

Wieża ta była niezbędna, gdyż pozwalała wodzie — a zatem i życiu — na dopływanie do miasta palatynackiego. Początkowo na Wzgórzu Sabika brakowało naturalnych źródeł wody, co stanowiło poważne wyzwanie dla Nasrydów.

Z tego powodu sułtan Muhammad I zarządził realizację dużego projektu hydrotechnicznego: budowę tzw. Rowu Sułtana. Ten rów irygacyjny zbiera wodę z rzeki Darro, znajdującej się około sześciu kilometrów dalej, na większej wysokości, wykorzystując nachylenie terenu do transportu wody siłą grawitacji.

Infrastruktura obejmowała zaporę retencyjną, koło wodne napędzane siłą zwierząt oraz wyłożony cegłami kanał – acequia – biegnący pod ziemią przez góry i wchodzący do górnej części Generalife.

Aby pokonać strome zbocze między Cerro del Sol (Generalife) a wzgórzem Sabika (Alhambra), inżynierowie zbudowali akwedukt – projekt kluczowy dla zapewnienia zaopatrzenia w wodę całego monumentalnego kompleksu.